Waarheid en leugens

E74193CF-11CF-4CA6-90B2-AEE5AA81A02AWij als mensen leven in zelfverzonnen leugens. Dat moet ook wel, omdat we niet ons hele wezen willen aanvaarden, maar slechts een deel ervan. Wat moeten we met de rest doen? We moeten wel een leugen scheppen om het ( onbewust meestal) te verbergen. Freud, Adler en Jung zijn het absoluut over één ding eens: dat de mens niet kan leven zonder leugens. Leugens zijn een eerste levensbehoefte, meer nog dan voedsel.

Ik las in het Thomasevangelie ( niet het boek Thomas uit de Bijbel dus) dat hij tegen de andere dicipelen zegt: “ als ik jullie maar één woord zou vertellen van wat Jezus mij heeft verteld, dan zouden jullie mij onmiddelijk stenigen”. Wat wil dat nu zeggen? Net als bij de ( heilige) teksten van Bob Dylan moet je bij het lezen van andere heilige geschriften op zoek gaan naar de figuurlijke en diepere betekenis, dat wat zich achter de sluiers van woorden bevindt.

De mens leeft in leugens ( je verstand vertelt je zelfs bijna alléén maar leugens) want leugens zijn gemakkelijk en comfortabel. De waarheid is hard, onaangenaam en niet gemakkelijk. Je kunt je eigen leugen verzinnen zodat die je goed past; maar je kunt de waarheid niet verzinnen.

Je kunt voor jezelf leugens verzinnen als kleren, leugens die je goed passen. Maar de waarheid past zich niet aan jou aan – je zult jezelf moeten aanpassen. Om de waarheid te doen passen, zul jíj moeten veranderen. Leugens zijn prachtig omdat je dan niet hoeft te veranderen – je verandert simpelweg de leugen, het verhaaltje dat je ( onbewust vaak) verzonnen hebt, en dan past die jou. Dat is heel genoeglijk, de leugen hecht zich aan jou, hij dwingt jou nooit te veranderen, je kunt blijven rusten en stilstaan ( in figuurlijk opzicht dus he). De leugen geeft je altijd gelijk, spreekt je nooit tegen. De waarheid echter kun je niet verzinnen, die moet ontdékt worden, want ze ís er al.

Ieder land en ras en religie en regering , kerk en tempel en clubje heeft zijn eigen leugens. En die voelen behaaglijk, ze omsluiten je – ze beschermen je tegen de waarheid. Daarom worden er ( zie de woorden van Thomas) altijd als er ergens een waarheid wordt uitgesproken, stenen gegooid naar degene die ze spreekt: want als hij gelijk heeft is jouw leven daarmee één grote onwaarheid. Ai…

Dat kunnen de meeste mensen moeilijk aanvaarden, want ze hebben zoveel in hun leugens, hun leven geïnvesteerd. Ze hebben ervoor geleefd. Ook ik. Het voelt ( vanuit mn ego en verstand) regelrecht kut om mn zelfverzonnen opvattingen los te laten. Want ze voelen zo vertrouwd, terwijl de waarheid zo onbekend en daardoor nog bedreigend voelt .

Alles wat je hebt zijn je dromen, je illusies, je verzonnen leugens, en dan komt er iemand ( of een engel, of een boek) met de inconvenient waarheid op de proppen? Er zijn dus maar twee mogelijkheden: óf je bent bereid volledig te bezwijken, of je stenigt diegene, omdat dat voorkomt dat zijn waarheid jouw leugens aan diggelen gooit – je kunt je weer veilig in je leugens begeven daarna. Zoals gezegd beseffen psychologen steeds meer dat de mens ( z’n ego dus he) niet zonder leugens kan leven.

Bedenk eens in wat voor soort leugens je leeft ( ik kan er zó 5 van mezelf opnoemen!) Telkens als iemand jouw leugen/verhaaltje ondersteunt en het als de waarheid doet voorkomen, betoon je zo iemand respect en eerbied en je denkt:” dit is een wijs persoon”. Diegene heeft niets anders gedaan dan jouw comfortabele leugen ondersteunen, en heeft daarmee jouw leugen meer leven ingeblazen.

Zelfkennis blijft individueel; die kan geen land bezitten, geen erfenis worden, geen traditie. Wat een mens echt wéét, verdwijnt uit deze wereld wanneer die persoon sterft. Zelfkennis is niet overdraagbaar – was het maar waar. Ze moet steeds opnieuw ontdekt worden. Er zijn algemene leugens ( zoals dat je goed je best moet doen op school om een goed leven te krijgen; of dat we bedreigd worden door terroristen, woehaa), en we bedenken dus onze persoonlijke leugen/verhaal/illusie. In zekere zin helpen ze je; misschien ben je een lafaard, maar je denkt dat je dapper bent en probeert je daarom als een dapper mens te gedragen. Wát je ook bent, in het geval van de leugen zul je het tegenovergestelde scheppen en het flink overdrijven zodat anderen je geloven en opdat jij ook jezelf ( je eigen leugen) gelooft.

Iemand die écht niet hebzuchtig is, heeft het bijvoorbeeld niet nodig om al z’n bezit  weg te schenken om iets te bewijzen aan anderen of zichzelf. Iemand zonder angst toont geen zogenaamde moed ( in tegenstelling tot de kantoorklerken of advocaten die zichzelf en anderen hun – illusoire – moed moeten tonen door te gaan bergbeklimmen, paragliden of meer van die shit, zo diep zit hun leugen) want hij hoeft niet te overdrijven. Een mens die z’n ware wezen kent, vervalt niet in uitersten. Die heeft dat niet nodig want hoeft niets aan niemand te bewijzen.

Vergelijk het met midden op de weg blijven staan als iemand toetert, denkend dat dat dapper is. Het is alleen maar stom. En wie ben je aan het overtuigen als je daar staat? Diep in jezelf probeer je enkel jezelf te overtuigen dat je een dapper mens bent, haha.

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s