Zijn moeders menselijk?

8285108E-5D63-452B-903F-51271081E16B “ You were too young to know I was doing it right; and I did it with strength that belonged to the gods” ( Bob Dylan, maar dan omgekeerd)

Ik werd geboren in 2005, toen ik me voor het eerst van mijn leven vrij voelde, vrijheid had en die ook nam, en daarmee menselijke waardigheid kreeg. Daarvoor deed ik alles hoe het wezen moest, zoals ik geleerd had en zoals het altijd geweest was. Ik had niet geleerd om echt voor mijzelf te denken. Nu kan ik me dat moeilijk meer voorstellen, maar waar ik ben opgegroeid en heb geleefd, hadden vrouwen alleen de waarde die hun door anderen werd gegeven.C4354644-47F1-4546-846F-AA62BDF39F14

In 2005 kreeg ik mijn waardigheid. Onder andere omdat ik, die domme vrouw, vlot en gemakkelijk leerde – veel beter dan mijn echtgenoot en baas.  En ik nam mijn vrijheid, mijn aangeboren recht om te genieten en vrij en wild te zijn – voor het eerst van mijn leven. Dat was de eerste sprong, mijn geboorte.  De tot dusver dominerende mannen in mijn leven verloren hun eigenwaarde, ik daarentegen groeide. Ik kreeg zelfvertrouwen en ik had nooit geweten wat dat was. Eerst gaf me dat alleen maar een gevoel van tevredenheid en bevrijding. Later besefte ik dat het de basis voor alles is. Het waren de jaren dat ik wijs was, van 2005 tot 2008. Wijs en wild. Nooit is iets mij zó kwalijk genomen😂.

Inmiddels ben ik helaas allang niet meer goed wijs. Want als vrouwen wijs waren, hield de hele wereld op met draaien. Daarom zijn de meeste vrouwen dolgedraaid”. Ik betwijfel of hij dit begrijpt.

De wereld zou beter worden als die eeuwig knagende onrust van vrouwen er niet zou zijn, als al die moeders zich niet schuldig voelden, zich niet met een schuldgevoel líeten opzadelen door elkaar en door zwakke, onwetende mannen. Vrouwen hebben de ongelukkige neiging om zich voor alles en iedereen verantwoordelijk te voelen. En ik behoor daarvan tot de groep ultra-uber-verantwoordelijkheidswaanzinnigen. Zodra moeders het idee krijgen dat er ergens een brand is, rennen ze er al op af om die te blussen. Een druppel water wanneer een familiair debat wat verhit raakt, een deken om iemand heen die verdrietig lijkt. Bepaald wat je noemt niet wijs: véél te goed voor iedereen – behalve voor zichzelf.

Maar wat zou een vrouw nou doen als ze wijs en verstandig was en geen schuldgevoel had? Als een vrouw wél goed wijs is, gaat ze er ‘s nachts niet uit om haar zieke kinderen te troosten. En gaat ze niet als een opgejaagd dier recht vanuit haar werk/studie naar haar oude ouders rennen die toezicht nodig hebben. Wijze vrouwen zouden ophouden eenzame tantes te bezoeken, ophouden met luisteren naar hun onuitstaanbare tieners en controleren hoe laat die thuiskomen. Enzovoort tot in alle eeuwigheid. En vooral zouden ze ophouden met zich druk maken en ophouden een slecht geweten te hebben.

Eerlijk is eerlijk: je zou je vervolgens af moeten vragen wat er met de maatschappij, met kinderen, pubers en ouderen, de mensheid en de wereld zou gebeuren als heel die enórme hoeveelheid onbetaald en onzichtbaar werk van vrouwen niet meer gedaan werd.

Net zoals in het stenen tijdperk betekent een vrouwenleven het hebben van steeds wisselende taken in de cyclus die we leven noemen. U ziet, met mannen heb ik in dit opzicht niet veel op; die spelen nog geen honderdste klaar van wat een moeder elke dag weer doet. Een baan noemen zij zelfs “werk”, serieus, haha😂.  Het is de tijd dat je in de kleine kinderen zit en honderd ballen tegelijk in de lucht houdt. Het zijn tienerjaren van bevrijding en revolte, en het is de middelbare leeftijd met eigen kwalen en oude, zieke en hulpbehoevende of stervende ouders. En het is het werkende studerende bestaan en verbroken relaties en sneu etterende exen. En heel vaak is het dat ook nog allemaal tegelijk. Geen wonder dat tweederde van alle moeders kampt met het chronic fatigue syndrome – een langdurige chronische diepe vermoeidheid die niet overgaat met rust.

Mannen maken zich er nogal makkelijk van af . Zij leven in een versimpelde werkelijkheid die “verklaard en beheerst “ kan worden. Als bepaalde effecten ( zoals het krijgen van een kind) vervelend zijn, veranderen zij gewoon de voorwaarden. Ervoor weglopen, of langer werken bv. Dat is een sterk op succes ( en geld) gerichte houding. Maar er blijft weinig ruimte over voor datgene wat niet berekend en veranderd kan worden. Mannen willen niet zien dat we nooit iets kunnen veranderen aan de basisomstandigheden van het leven. Daarom zijn ze ook zo van slag als ze ouder worden, en gaan ze er acuut vandoor met een peroxideblond mokkel in hun zielige sportauto’s. Ik heb het niet alleen over ouder worden, de dood en het ongeluk dat toeslaat op de momenten dat we het het minst verwachten. Maar ook over de liefde en de verbondenheid die van levensbelang is en dat nooit onder controle gehouden kan worden. Mannen zijn vergeten dat het leven uit relaties bestaat en dat relaties veel tijd, zorg en aandacht vragen. Daar hebben mannen geen middelen voor gereserveerd.

Terug naar de onwijze vrouwen: ik geloof dus niet dat het de dubbele of de zelfs vierdubbele belasting op zich is, die de oorzaak is van het afgebrand zijn van de meeste vrouwen. Het zijn de zorgen, en het afschuwelijke gevoel van ontoereikendheid die vrouwen de das omdoen. Het is veel moeilijker om op te houden je zorgen te maken dan om ff flink carriere te maken.

Zorgen maken is de keerzijde van zorg geven. Degene die werkelijk om een ander geeft, hem ziet, naar hem luistert, hem liefheeft en net hem meevoelt, moet erin berusten bezorgd te zijn.

Mijn vader is nog geen twee jaar geleden overleden. Een vriendin belde me op om te horen hoe het met me ging. Ik vertelde de waarheid: dat ik mijn vader de laatste jaren tot over al mn grenzen toe had verzorgd en gesteund, dat er over Sarah en mij nog 1000 andere rampen en de meest gore treiterijen waren uitgekotst, en dat ik dacht dat ik dus m’n portie verdriet al wel gehad had in de laatste jaren van mijn vaders’ afgrijselijke aftakeling. En dat ik daarom niet verwacht had dat ik me zó vertwijfeld zou voelen.

Toen zei m’n vriendin iets wat ik niet zal vergeten:” het was voor mij net zo toen mijn moeder overleed. Ik voelde me zó in de steek gelaten. En alleen. Op de een of andere manier besef je pas hoe alleen je bent wanneer er niemand meer is die bezorgd over je is”.

Zijn moeders dus menselijk? Nee mijne heren, moeders zijn ware Goden. Goden voor wie je diep hoort te buigen💪.521109EE-6A8E-4284-ACC1-E46DB4C14BC9

 

 

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s