Hoe kijk je?

f639f7ab-cc7d-4d03-88ce-d532e89496beIk verwijder of privatiseer de laatste tijd veel van mijn berichten, omdat allebei mn exen, mn broertje , mn kinderen, mn cliënten etc. al mijn schrijfsels meelezen en dit nogal bloot voelt. Vooral omdat ik mezelf meer blootgeef dan hen of dan jullie, lieve lezers. Echter: schrijven is een deel van mijn roeping en levensopdracht. Dus dat gaat zelfs boven de eventuele projectie van  m’n lezers. Een schrijver verantwoordt nooit.

Kortom: precíes het onderwerp waar mn stukje van vandaag over gaat. Want mijn neiging om rekening te houden met mijn lezers, is puur op illusoire gedachten van afgescheidenheid gebaseerd!

Afgescheidenheid is denken dat je apart staat van ieder ander: jij hier, de ander daar. Met aparte emoties, privé-gedachten, en een hoogstpersoonlijk perspectief op de wereld. Een perfect voorbeeld is dat van 3 vd grote religies, Christendom, Jodemdom en Islam. Alledrie claimen ze dezelfde Abraham als stamvader. Deze ene stam splitst zich dus in 3 substammen en vertakt zich steeds verder totdat er duizenden kleinere splintergroepjes zijn. Zie maar een boom voor je. Een duidelijker voorbeeld van het werk vh ego als splijtzwam kun je haast niet vinden. Maar zelfs hierbij geldt: het is maar net hoe je ernaar kijkt. Zie je duizenden elkaar bestrijdende of kibbelende kerkgenootschapjes ( denk aan de oorlog tussen Soennitische en Sjiitische moslims), of zie je één grote sterke boom die uiteindelijk 3 hoofdtakken heeft maar met dezelfde wortels in dezelfde aarde staat en groeit in hetzelfde licht? Nu schijt ik op zowel christendom als jodendom als moslimdom ( ja, dat schrijf ik met opzet zo😜) , dus ik zie ze idd als 3 doldwaze variaties op hetzelfde krankzinnige thema. Maar goed, het gaat er dus maar om hóé je kijkt naar iets of iemand.

We denken dat we nooit door elkaars ogen kunnen kijken en niet de pijnen van een ander kunnen voelen. Misschien is dat ook wel zo. Maar als je de ander en jezelf als op zichzelf staande eilandjes beschouwt, heb je afzonderlijke belangen en zul je die – indien nodig – tegen de ander verdedigen.  Nou, daar begint het! Want dan mag de ander je dus niet te na komen. Je zet een ( dunnere of dikkere) muur om jezelf heen waarbinnen je je veilig waant.

Het énige wat het bouwen van die muur ( die trouwens in meer of mindere mate tussen bijna alle mensen bestaat, want de eerste persoon die niet in bepaalde mate geregeerd wordt door zn egootje moet ik nog tegenkomen😇) bewijst, is dat je je niet veílig voelt, maar angstig! Juist dánkzij die muur botsen alle projectielen hard tegen je aan en voel je elke vermeende aanval als een dreun. Wanneer je géén muur zou hebben, zouden alle projectielen gewoon langs je heen vliegen ( nou ja, de meeste dan) en je niet raken. Het is dus juist je eigen verdedigingsmechanisme dat ervoor zorgt dat je gekwetst wordt en jou je afgezonderd en eenzaam laat voelen achter jouw muur.

Het idee van afgescheidenheid is dus pure waanzin! Ik ben net zo waanzinnig als iedereen hoor, want ik voel me ook  iedere dag wel een moment afgescheiden van bepaalde exen, bepaalde familieleden, bepaalde wilde autorijders op straat😂( wat natuurlijk weer meer over mezelf zegt hè). Een tak kan immers niet los van een boom leven.

Als je niet dacht dat je op jezelf kon bestaan, los van anderen, dan zou je nooit denken dat je door wie of wat dan ook aangevallen kon worden. Omdat je echter ( in je illusie vh denken gelovend) meent dat je op jezelf bestaat/bent, vrees je dat iets of iemand uiten jou je bestaan bedreigt. Je ziet vijanden om je heen ( ja, ook jij, ook ik, ook mijn meest “ verlichte” vrienden – laten we het maar gewoon bij de naam noemen he💪), je ziet de uitingen van anderen als een aanval op je identiteit of persoon. En als je een onveilige wereld ziet, dan moet je wel (ver-)oordelen om je staande te houden of om de controle te behouden. Aan de basis van je valse zelfbeeld ( zwakte) en je valse wereldbeeld ( gevaar) ligt het idee van afgescheidenheid. Durf je zó eerlijk naar jezelf te kijken? Ik vind het doodeng; ws omdat ik nogal een controlfreak ben en voor bijna alles bang ben. Maar ik dóe het wel, dat kijken naar mezelf. Zijn jullie ook zo dapper? Of wijs je weer met je vinger naar mij? 😂😂

Íeder probleem is áltijd een vorm van afscheiding, en de oplossing is áltijd een vorm van liefde en verbinding. Waar ( besef van) eenheid is ( in jezelf dus en daarmee met ál je naasten) hoef je niet bang te zijn voor een aanval. Zélfs niet als je ex jouw ene dochter opstookt tegen je andere dochter en jou. Zelfs niet als een hele clan doodsbange mensen jarenlang een waanzinnig complot tegen jou en één van je dochters voert. Omdat ze zo fucking bang zijn voor jouw kracht, jouw liefde, jouw echtheid. Er bestaat geen gevaar voor degene die leeft vanuit het besef dat wij allemaal elkáár zijn, enkel in een andere gedaante. Tat Tvam Asi🙏

Luister maar es goed naar de tekst van George Jackson ( van Bob Dylan natuurlijk, dûh)😀👍.

 

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s