Rouw 1

06274D5D-AD12-483B-AF14-F3633BF4008Ahttps://youtu.be/OlL5fjU1ECA Hoe licht het ook is wat ik opgooi, ik hoor het altijd vallen maar ik vind het nooit. Het was een droom over kristalherderheid, waarin ik mijn eigen bewegingen zag die ik maakte in mijn slaap. Het licht bestookte mij van alle kanten; diep onder mij trilde de grond. Wat er gebeurde – buiten mij om – was niet grijpbaar, omvormbaar, te overreden of desnoods met geweld uit te roeien. En ik maar denken dat ik al een eind op weg was! Ik nam het heft, het roer, het wiel, het stuur, het woord, nam de knuppel, de hendel, het deksel: al wat ik kon mobiliseren – en smeet het de poort van mijn verbeelding in, de burcht van mijn lichaam. Zou alles niet mogelijk zijn met het hoofd dat droomde van vul maar in? Ik veerde op en keerde om.

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s