Die dag

38E56C41-D09C-4C25-AEC3-C5E58531B714Als ooit jouw dag zonder mij begint en ik niet meer hier ben om het mee te maken; als de zon opkomt en je ogen ziet die vol tranen staan om mij, dan zou ik zo graag willen dat je niet hoefde huilen zoals je dat vandaag vanbinnen deed terwijl je dacht aan de vele dingen die we niet meer hebben kunnen zeggen…

Ik wéét hoeveel jij van mij houdt, net zoveel als ik van jou houd, vanaf de eerste dag. Probeer die dag alstjeblieft te begrijpen dat er een engel kwam die mijn naam riep en mij bij de hand nam, dat mijn plekje gereed was en dat ik nu iedereen van wie ik zoveel hield los mocht laten. En weet dat – al die jaren dat ik er wél was, maar ook in dat laatste ogenblik – er tranen in mijn ogen stonden. Want heel mijn leven heb ik gedacht dat ik niet wilde weggaan. Ik had zóveel om voor te leven, zoveel dat ik nog voor jou wilde doen, dat het bijna onmogelijk leek dat ik jou ging verlaten.

Ik dacht aan alle dagen vóór deze, de fijne en de onmenselijk zware; weet dat ik dat laatste ogenblik dacht aan die alles overwinnende en zuivere liefde die we deelden; aan alle plezier en liefdevolle kibbelingen die we hadden. Ik zou je graag “ tot straks” zeggen, je knuffelen en je misschien zien glimlachen. Maar toen besefte ik volledig dat – in jouw zwaarste momenten – leegte en herinneringen mijn plek zouden innemen.

Toen ik zo aan jou dacht met mijn menselijke verstand, was mijn hart vervuld van diepe smart. Maar toen ik eenmaal door die tunnel ging, voelde ik mij er zo thuis; éíndelijk volkomen thuis. Ik wist dat het hier wél opnieuw  begon; dat er geen morgen meer zou zijn maar altijd nú. Ik ben altijd zó gelovig, zó onschuldig, zo hoopvol en oprecht geweest, al kreeg ik telkens het deksel op m’n neus.  Er waren echter tijden en momenten dat ik dingen deed waarvan ik pas veel later zag dat ik ze niet had moeten doen, niet had moeten zeggen. Wat heb ik mijzelf daar lang en hard voor gestraft. Maar nu ben ik eindelijk vrij. Blijf met je hart dus alstjeblieft tot ook jij wegvliegt dicht bij mij, deel je leven met mij. Als dus ooit die morgen zonder mij begint, vergis je nooit door te denken dat we dan ver van elkaar zijn. Want telkens als je aan mij denkt, ben ik er: dichterbij dan ooit in je hart.

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s