Geloof jij wat je denkt? 1

5FD185CF-5D9C-48E9-BEC3-E3886EA89957  Ik niet meer – most of the time. Wanneer ik namelijk wél geloof wat m’n gedachten ( mentale formaties, zelfgemaakte verhaaltjes om iets te verklaren of ermee te kunnen leven of om niet naar jezelf te hoeven kijken) me nonstop proberen wijs te maken, dan voel ik me zwak en verdrietig. Ik geloof dus al sinds een paar jaar geen hol meer van wat ik denk!

Als je namelijk je gedachten gelooft , dat wat je dénkt te weten, ga je ook volgens die gedachten leven. Als er chaos in je hoofd is, is er chaos in je leven. Als er pijn in de verhaaltjes van je denken is, is er pijn in je leven. Voorbeeld:

– de kale feiten: mijn moeder heeft nog niet eenmaal in mijn hele leven gezegd dat ze van mij houdt, mij lief vindt, of mij zelfs maar een aai gegeven of lief aangeraakt. Wel sloeg ze mij met een grenen lat met rw schuurpapier, en sloot mij op. Vaak wist ik niet eens waarom.

Mijn gedáchte ( de mindfuck/illusie dus)  van mij nav dit gedrag: “ mijn moeder walgt al vanaf mn geboorte van mij, ze houdt niet van mij, ik ben het kennelijk niet waard dat ik leef , ik verdien kennelijk straf ook al weet ik bij god niet waarom, en ik ben het niet waard dat er respectvol met mij wordt omgegaan en dat er van mij gehouden wordt”. PATS!

Voel je het effect als ik zo’n gedachte ( leugen door mijn verstand verpakt als waarheid) zou geloven? Ik zou de rest van mn leven net als haar in mn huis blijven zitten zonder contacten met de buitenwereld, ervan overtuigd dat niemand op mij zit te wachten, dat ik overbodig ben. Ik zou mezelf opsluiten, me niet durven openstellen voor vriendschap, contacten, liefde. Ik zou hard zijn voor mezelf en de hele wereld wantrouwen. Ik zou bitter zijn, verhard, afgestompt, een steen.

Maar guess what? Bovenstaande manier van in het leven staan is nou gek genoeg ( voor mij was het een regelrechte eyeopener!) juist de wijze waarop mijn móeder haar leven leidt! Ze zégt zelfs dat ze een steen is! “ Het spijt me”  heeft ze nog nooit gezegd.. Ik wel, al tientallen keren. “ ik weet niet of ik jou dat ooit vergeven zal”, zei ze, als ik mn excuses aanbood voor mn brutale mond en mn opstandigheid tijdens mn tienerjaren.

Heb je naasten lief zoals je jezelf liefhebt? Dat doet zij. Zoals zij zichzelf kennelijk verafschuwt, zo behandelt ze mij en mijn kinderen ( die ze ook nooit wil aanraken) . Zo behandelde ( excuus: míshandelde!) ze mijn arme weerloze demente en verlamde vader,  tot het moment waarop die warme ziel eindelijk wegvloog en rust kreeg 😢😢.

Maar goed dus dat ik sinds een paar jaar eindelijk in staat ben geraakt om dat onderscheid te maken: het is háár haat, háár gesloten hart, háár keuze, háár angst. Het heeft en had níets met mij te maken, nooit! Ik knuffel mn kinderen dood en kan me niet eens vóórstellen dat je je kleine kindje weloverwogen opsluit of met latten slaat. Al zou het 1000 maal in de bijbel of de koran staan👿! . Ze is kennelijk wel erg vast overtuigd van haar eigen slechtheid, dat ze het nodig heeft om die voluit op mij en mijn dode vader en mijn dochters te projecteren – al 48 jaar lang. Zo jammer, want ze is niet slecht. Ik hou van haar, soms ben ik even kwaad op haar, en ik gun haar zó dat ze zich een beetje genot gunt in dit leven.. Ik zou haar zó graag willen leren kennen, want ze draagt veel geheimen met zich mee en weigert pertinent om ook maar íets van zichzelf bloot te geven. Ze praat onophoudelijk ( ik begin er zelfs van te hyperventileren, er zit letterlijk geen pauze tussen) ,  maar zegt nóóit iets over zichzelf. Het doet mij ( en ook mijn dochters) zoveel pijn..

Niemand is slecht. Wat had haar en ons leven er anders uit gezien wanneer ze in staat zou zijn om van zichzelf te houden…. Als ze straks doodgaat, heb ik nog steeds geen idee wie mijn moeder is…” Ze is een volkomen vreemde voor mij” ( dit vertelde mn middelste dochter mij vorige week letterlijk, maar geldt voor ons allemaal).

Terug naar het onderwerp: als je dus iemand veracht of vol wrok bent, verwar je diegene met jezelf en blijven de oplossingen verborgen. Toen mijn moeder  mijn demente vader ervan beschuldigde dat hij haar met opzet aan het treiteren was door naar het toilet te willen ( zij geloofde haar eigen gedachten), was er niets met hém, maar juist met háár aan de hand! Ze legde een obstakel tussen hen in. Als je niet kunt liefhebben, ben je het contact met jezelf kwijt; je bent dan het contact kwijt met wat jou juist het grootste geluk bezorgt. Triest he..

Ik heb het grootste deel van mijn leven lang gedacht dat ik niet goed genoeg was, er niet mocht zijn, dat ik enkel diende als gebruiksvoorwerp, gever, slaaf, boksbal. En dat alles altijd míjn schuld was ( daarmee maakten jullie mij wel héél almachtig, agressors😂!) .  Bijna iedere dag is er nog wel een momentje dat ik eventjes die gedachte en dat gevoel heb. Een klote gevoel. Maar ik laat het toe en ik doorzie de onwaarheid en illusie ervan. Ik ben kostbaar. Ik verdien net als iedereen liefde en respect.

Nu ik gewoon mijn aandeel en rol in gebeurtenissen kan zien ipv álles op mij te nemen ( en dus altijd straf te verdienen) , is dat het mooiste wat er is. Ik voel nederigheid zonder de geringste neiging om mijzelf te verdedigen. Ik ben volkomen kwetsbaar, open, en daardoor straal ik liefde ( en naar de medici uiteraard een combi van verbale filering en warme affectie😇) uit naar de hele wereld om mij heen. Ik zou dit niet zomaar van mezelf durven zeggen hoor, maar zelfs wildvreemde voorbijgangers zeggen het geregeld tegen me, dus er zal wel iets van over-vonken.

Hoeveel van jouw stress en problemen komen voort uit het feit dat jij je eigen gedachten ( overtuigingen, schrikbeelden, doemscenarios, ingebeelde toekomstvisioenen) gelooft? Dat je gelooft dat jouw gedachten wáár zijn? Alle shit komt daardoor he! De werkelijkheid ( ja, ook bij overlijden en zéér pijnlijke gebeurtenissen) is meestal veel vriendelijker dan je eigen spookbeelden en gedachten. Wat er wérkelijk gebeurt op enig moment zelf, kun je gek genoeg altijd aan. Dan kun je tenminste hándelen! Het hart kan alles aan ( dat mag ik zeggen). Het is zo makkelijk om jezelf dmv je gedachten schrik en stress aan te jagen. Het enige wat je hoeft te doen is je gedachten geloven. Net zo makkelijk is het om jezelf weer gerust te stellen. U raadt reeds hoe: niet teveel aandacht besteden aan je oordelen, verhaaltjes en wat je denkt😀.

De meeste mensen hebben iemand of iets in hun leven waar ze niet buiten denken te kunnen. Voor mn ex is dat extreme geldzucht en het zo veelvuldig mogelijk met messen in de rug van mij en mn dochters steken; voor mij zijn het mijn kinderen en muziek en taal en parfum, voor mijn moeder is het extreme spartaansheid en zelfhaat/mensenhaat vermomd als ultiem christelijke vroomheid, en voor jullie is het wellicht je kind, partner, auto, huis of bankrekening of baan.

En op de één of andere manier treffen we maatregelen om die onmisbare zaken/mensen niet kwijt te raken: door ons veel zorgen te maken, door in een kramp te gaan zitten, door bv beperkingen op te leggen aan je kinderen om de risico’s te verkleinen ( dénk je!) , etc. Maar er komt een moment ( in mijn leven reeds genoeg voor 7 levens) dat de realiteit zich laat gelden en iets of iemand van je wegneemt waarvan je denkt dat je er niet zonder kan/kon/kunt. Gek genoeg blijf je echter leven.

Als het ergste wat kan gebeuren gebeurt, zullen mensen je vertellen dat leven met de angst ervoor píjnlijker was dan de eigenlijke gebeurtenis. Mensen die het hebben meegemaakt zullen je vertellen dat het moment van verlies zelfs minder pijnlijk was dan hun angsten tevoren over hoe het zou zijn. Dit geldt overigens niet voor alles – ik heb besloten om wel degelijk ergens stuk aan te gaan van té groot onrecht en verdriet. Ik pik niet alles van dit universum. Mijn keuze.

Dit laat ook zien hoeveel schade die angstige overtuigingen aanrichten in je leven en familierelaties terwijl iedereen er nog is en er niets aan de hand is. Controle bestaat niet, geloof mij maar. Hoe leef je als je gelooft dat je niet verder zou kunnen leven als bv je kinderen doodgaan ( wat ook zo is trouwens, volgens mij) ? Je behandelt je kinderen dan alsof ook jóuw leven van ze afhangt. Dat houdt in dat je je kinderen behandelt alsof ze voor jouw bestwil bestaan. Als je je zo gedraagt en elk risico tot elke prijs probeert te elimineren, dan leer je je kinderen dat de wereld een beangstigende plek is en dat er elk moment iets verschrikkelijks kan gebeuren. Je leert hen dan feitelijk dat zíj verantwoordelijk zijn voor jóuw geluk en welzijn. Lekker voor ze ( not).. Enne, hoe behandel je jezelf daarmee? Je vult je hoofd en lijf met angst en zorgen. Je snoert je hart in. Je dringt jezelf een denkbeeldige  toekomst op die alleen maar uit pijn bestaat. Je bent nooit gewoon aanwezig in jezelf, omdat jouw gedachten jouw kinderen ( of auto, of geld, etc) niet met rust kunnen laten. Nogal een armzalig bestaan he, want zo kun je nooit echt voluit en zonder reserve geníeten.

Wordt vervolgd.

 

 

 

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ETHIEK!, fantasie en zogenaamde "realiteit"., filosofie, Geen categorie, Gezondheid en welzijn, karaktertrekjes, Levensbeschouwing, matters of the heart, ontspanning en kiezen voor jezelf, ratio versus emotie, samenhang. Bookmark de permalink .

2 reacties op Geloof jij wat je denkt? 1

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s