Mensen wier hart is uitgerukt,zijn waarschijnlijk onsterfelijk…

In liefdesaangelegenheden kun je zwijgen of de waarheid spreken. De liefde verdraagt echter geen leugens.
Maar grote god, wie ter wereld zou de hele waarheid over mij kunnen verdragen?
Blijkbaar is er iets in mij kapot; een tandrad doet het niet. Zoveel jaar op volle toeren, zoveel jaar is mijn ziel dolzinnig tekeer gegaan. Het is dus niet verwonderlijk dat mijn ziel het niet meer opbrengt. Misschien is er iets geknapt..
Hij kon niet met mij verdergaan, wil niet meer met mij verdergaan, want samengaan met mij betekent voor hem: tegen zichzelf in gaan. Toen hij mij nog begeerde, had ik – hoe zeldzaam is dat – het gevoel dat er iemand op de wereld was die vaker en inniger aan mij dacht dan aan zichzelf.
Wat was ik onmetelijk rijk, en wat heb ik het – de duivel hale me – pas te laat beseft.
Daardoor kan ik niet meer stoppen met huilen, want als je in eerste instantie zo verkeerd van iemand hebt gehouden, is de wond van het verlies er een die eeuwig open blijft..

De simpele waarheid is dat ik me alles heb laten ontglippen. Mijn hart doet pijn, want het heeft in dit leven al hard gewerkt, het heeft in allerlei uiteenlopende omstandigheden te veel moeten verdragen, en nu doet het gewoon pijn.
Mijn eigen demonen verschijnen mij, die ik ooit heb doen inslapen in de diepste, donkerste kerkers, bij mijn Moabieten, en ik koesterde het blinde geloof van de domme dat ze me nooit meer zouden kunnen bereiken. Maar daar zijn ze weer, ze trekken mij mee in de maalstroom waaruit ik me nog niet zo lang geleden met hulp van hem had bevrijd, om een wat menselijker leven te leiden. Je kunt niet alleen midden in de nacht worstelen met demonen: je moet oog in oog met ze staan op klaarlichte dag. Ik wil zo graag terugkeren naar mijzelf..

Ik herinner me alleen het leven zoals ik haar graag wil onthouden. Die wereld is beter dan de andere, echte wereld. In mijn wereld kun je altijd opnieuw beginnen…

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s