Alternatieve uitleg van een Gelijkenis van Jezus, 1: zakenmannen

7F5A86DF-F197-49AF-836C-73CDA4C2A096Jullie kennen mijn afkeer van het christendom ( of welke religie ook) en de kerk als instituut. En hetzelfde geldt voor dogmatische stromingen en goeroe’s die zichzelf al evenzeer verrijken over de ruggen van anderen heen. Maar van Jezus ben ik een absolute fan.

Jezus spreekt in Gelijkenissen die – net zoals Bob Dylan dat kan – heel eenvoudig zijn, maar ontzettend betekenisvol. Het gaat om de symbolische betekenis. Lees eerst maar es Mattheüs 22:1-14, de gelijkenis over de uitnodiging voor het bruiloftsmaal. Deze gelijkenis houdt zich bezig met een bepaald type mens, de zakenman. Nee, niet zakenmannen van beroep speciaal, maar het type!

Een zakenman is iemand die druk is met onbelangrijke dingen, zich druk maakt over onbeduidende zaken, over de buitenkant, over díngen, over geld en spullen, maar niet over wie hij ten diepste ís. Hij heeft zichzelf volkomen vergeten, hij is verloren gegaan in de wereld. Hij denkt aan geld en bezittingen maar nooit aan bewustzijn, omdat bewustzijn niet kan worden gekocht of verkocht: voor hem is het dus waardeloos. Een zakenman kijkt naar het nut: poëzie is dus waardeloos, spiritualiteit is waardeloos, want ze kunnen niet worden omgezet in verkoopbare voorwerpen – je kunt er geen geld mee verdienen. En geld is voor dit soort mensen het allerbelangrijkste.

Hij kan zichzelf verkopen, hij kan zichzelf verliezen, hij kan zijn hele leven vernietigen, alleen maar om geld op te hopen. Hij meet alles af aan geld, hij meet mensen af aan hun geld, hoeveel geld heb je, niet wie bén je – dat doet er niet toe. Als je geld hebt ben je belangrijk, als je geen geld hebt dan ben je niemand. Als hij je eerbied bewijst, bewijst hij eerbied aan al je bezittingen/titels/status, nooit aan jóu. Als je je bezit verliest, kijkt hij zelfs niet meer naar je.

Je kunt geen vriendschap hebben met een zakenman, hij voelt alleen vriendschap voor het geld dat je hebt. Je kunt geen relatie onderhouden met een zakenman, dat is onmogelijk: hij heeft uitsluitend een relatie met geld en diens ( illusoire) prestige. Al het andere heeft geen waarde, zijn doel is geld. Het type “ zakenman” kan níét liefhebben. Want LIEFDE IS HET MEEST ANTI-GELD VERSCHIJNSEL IN DE HELE WERELD.

Liefde houdt zich bezig met zíjn. Liefde is delen, weggeven niet alleen wat je bezit, maar ook wat je bent. Liefde houdt zich bezig met mensen; de op geld gerichte geest houdt zich bezig met dingen. En deze soort mensen is altijd druk: rust? Nooit! Dat kunnen ze niet, want ze willen steeds meer verzamelen. Er komt geen einde aan. Er is geen vervulling, want geld kan de ziel niet vervullen; de ziel blijft leeg, het innerlijk blijft leeg. Je kunt doorgaan met er dingen in te gooien, maar die raken nooit je innerlijke leegte. En al je pogingen zijn erop gericht dat feit niet onder ogen te zien, want dat is te pijnlijk.

De zakenman wil zichzelf totaal in geld vergeten: hij is altijd druk, altijd druk met niets. Want het blijkt tenslotte niets ( waard) te zijn. Al je bezittingen blijken uiteindelijk net tekeningen op het water te zijn, ze verdwijnen. De dood komt en al je inspanning wordt vernietigd. De dood doet de zakenmsn teniet. Alléén de zakenman sterft ( en dat type zijn de meeste mensen), omdat hij dingen verzamelt, en de dood kan de dingen wegpakken.  De dood kan je je liefde niet afpakken, niet je levenslessen en inzichten, niet je innerlijke groei, niet je vrede.

Met deze gelijkenis wil Jezus zeggen dat de uitnodiging nog steeds geldig is. Er wordt je leven lang aan je innerlijke deur geklopt; maar je bent te druk en wilt niet. Je moet van jezelf zoveel dingen doen en eerst afmaken, omdat er geen einde aan komt. Je zegt:” ik zou graag gekomen zijn”, maar dat is allemaal schijn. Je vindt gewoon dat je belangrijkere dingen te doen hebt. Deelnemen aan onvergankelijke eeuwige dingen komt nooit bovenaan z’n lijst – vóór die tijd komt de dood.

De zakenman wil iets zichtbaars, tastbaars; als hij aan z’n innerlijk werkt of mediteert en het geld stort zich over hem uit, dan is het de moeite waard. Als hij er aanzien en succes mee krijgt in de wereld, dan is het de moeite waard. Als je de maatstaven van deze wereld aanlegt, wat is innerlijke groei , vrede of inzicht dan? Welk etiket moet je erop plakken, hoe moet je de prijs vaststellen? Het behoort niet tot deze wereld. Het is als extase. Je kunt ervan genieten, maar je kunt er geen zaken mee doen. Je kijkt naar een boom, je geniet ervan, maar je kunt het niet verkopen. Je kijkt naar een bloem en geniet ervan. Maar de zakenman zal de bloem plukken en hem op de markt gaan verkopen. Je kunt innerlijke vrede niet plukken en op de markt gaan verkopen. Dat is al geprobeerd; daarom bestaan er kerken, tempels, moskeëen. Zo gedraagt het type zakenman zich ten opzichte van eeuwige zaken: hij heeft geprobeerd deze óók te verkopen en er iets aan te verdienen. De priester/goeroe/imam is de zakenman die is veranderd in een religieus mens – hij ís helemaal niet religieus! Waarom denk je dat Jezus zo tekeer ging tegen dat stelletje menshatende Farizeërs in de tempel?

Een zakenman rust nooit, zelfs wanneer z’n lichaam lijkt te rusten. Een zakenman stelt rusten uit tot in de toekomst: “ werk nu en hier, zorg dat je een bankrekening en aandelen hebt, trek je dan terug en geniet”. Maar dat gebeurt nooit, het kan niet gebeuren. Een zakenman kan zich nooit terugtrekken – dat is geen eigenschap van het type.

Een waarlijk spiritueel mens geniet echter hier en nu; iedere dag weer. De hemel van een spiritueel ( of eigenlijk religieus in de ware zin des woords) mens is hier en nu, precies op dit moment. Hij geniet ervan, hij stelt het niet uit, omdat niemand iets van de toekomst weet. De toekomst is een waandenkbeeld; hij bestaat alleen maar om jezelf te troosten met de gedachte dat je eens op een dag in staat zult zijn om te genieten. En je héle leven lang ben je bezig jezelf te oefenen níet te genieten, en stel je het uit.

Een zakenman blijft een zakenman omdat dit type niet makkelijk kan veranderen – tenzij je je gewaar wordt van de hele bedrieglijkheid van dat uitstellen, van de toekomst, van geld, van bezit. Dus tenzij je gewaarzijn zo intens wordt, dat die intensiteit zelf je type verbrandt. En als je geen zakenman meer bent, dan word je een spiritueel mens. De uitnodiging ervoor krijg je iedere dag, op ieder moment.

Wat betreft de uitnodiging voor een maaltijd: de maaltijd symboliseert het genieten vh leven. Voor Jezus was het zelfs een meditatief verschijnsel. De meeste dieren willen juist alléén eten: als er een ander dier in de buurt is, is hij angstig of vijandig, hij deelt niet, delen is absoluut menselijk. En als je doordringt in je eigen onbewuste, zul je daar altijd het verborgen dier vinden. Welke mensen nodig jij bijvoorbeeld uit om je kerstdiner en kerstdag mee te delen? Áls je er al mensen bij wilt hebben, dan ws een paar van je eigen kliekje. Wedden dat je geen dakloze of vreemde of junk uitnodigt?( dat laatste zal ik ws nooit begrijpen, oprecht niet😢. Terwijl ik het antwoord feilloos weet)

Als je je voedsel met iemand deelt, word je zijn broeder/zuster. Het is dus heel intiem, en een teken van ( bereidheid tot) vertrouwen. Als je je maaltijd deelt met iemand, ben je niet bang voor hem: er ontstaat gemeenschap. Én: voedsel is ook een symbool van Liefde. Weet je waarom je zoveel van je moeder houdt of haat( wat exact hetzelfde is trouwens)? Waarom er zo’n onverbrekelijke band bestaat en zo’n grote liefde tussen een moeder en haar kind? Omdat de moeder het eerste voedsel is. Het kind heeft haar ( letterlijk) gegeten, de moeder is er onuitroeibaar in binnen gegaan.

Daarom voel je je niet prettig als je bij iemand thuis komt en er wordt je geen eten of drinken aangeboden. Ze verwerpen je, ze hebben je geen liefde geschonken, ze hebben je niet als gast ontvangen. Voedsel wordt verbonden met liefde. Liefde is onzichtbaar, ze heeft een zichtbaar/voelbaar voertuig nodig. Als iemand die jou liefheeft jou voedsel bereidt en geeft, verandert de kwaliteit ervan onmiddelijk. Andersom: als iemand in haat jegens jou verkeert , voedsel voor je maakt en het je geeft, is het letterlijk, werkelijk vergiftigd! Je schenkt dus via voedsel je liefde. Jezus baseerde een groot deel van zijn religie op delen en genieten.

Het type zakenman heeft geen tijd om werkelijk met zijn hart te delen, te genieten, te beminnen, omdat er altijd de toekomst is, de bankrekening en het geld dat hij kan verdienen als hij zijn tijd gebruikt. Een niet-ambitieus mens daarentegen heeft een mássa tijd om te genieten, te dansen, te zingen, te delen. Op ieder moment en waar hij ook mee bezig is of in wiens gezelschap hij ook is.

Weet je hoe dat komt? De zakenman leeft vanuit zn verstand, z’n ratio. De wijze mens leeft vanuit z’n hart en ziel en intuitie.

Verstand heeft namelijk voortdurende bezigheid nodig – het kán er niet zonder. Een zakenman leeft enkel op zijn ratio, en al zijn wensen zijn onmogelijk. Van een cirkel kun je geen vierkant maken, en precies zo geld dat geen enkele wens met zijn verlangen in overeenstemming kan  worden gebracht. Het verstand zal je niet doden, maar wanneer je het geen werk geeft, zal het je ego doden. Als je werk hebt, dan doe je iets, je bént iemand ( denk je😂), je voelt je goed. Als je geen werk hebt, als je even niets doet, raakt de zakenman z’n ( illusoire) identiteit verloren, hij is niemand.

Daarom klemt vrijwel iedereen zich zo vast aan zijn status, zijn positie, zijn titels, zijn achtergrond, zijn bankpas, zijn aandelen, zijn werk en verplichtingen. Bijna niemand wil of durft zich terugtrekken ( ook de meeste goeroes niet!), want waar blijft je identiteit als je je hebt teruggetrokken? Je was volgens je verstand iemand, en dan word je volgens je verstand niemand.

Het verstand stelt één voorwaarde: “ als je me werk geeft, zal ik je een sterk ego geven, je zult iemand zijn”. Een zakenman is een volgeling vh verstand. Hij blijft zn verstand werk geven, z’n ego wordt versterkt, maar de ziel, het hárt gaat verloren. Het is zelfmoord, maar een heel subtiele. Linkedin, FB, Instagram etc zijn er geniale voorbeelden van. Iedere update en ieder onvriendelijk commentaar op een ander is 100% puur egootje!

Als je een paar minuten zonder werk kunt bestaan en je toch dankbaar kunt voelen, als je een niemand kunt zijn en toch dankbaar en blij om het bestaan, dan ben je een religieus/spiritueel mens. Dan vloeit jouw waarde niet voort uit wat je doet; je waarde is afkomstig uit wat je bént. Dan zit je waarde niet in je werk of bankrekening, maar in jezélf. Dan bén je waardevol. De wereld herkent dit niet, want de wereld herkent slechts de zakenman.

Misschien vergeet de wereld jou totaal; misschien loop je op straat en groet niemand je. Misschien kijkt er niemand naar je, dat kan, omdat er nooit iemand naar jóú keek. Het was/is het werk dat je deed, dat belangrijk was. Nu je dat werk niet meer doet, bén je er voor hen niet meer – je bent een niemendal geworden.

Maar: als je gelúkkig kunt zijn als je een niemendal bent, dan ben je de wereld van het goddelijke binnengegaan. Dan kun je genieten van de volle maan, de sterren, mijmeren, de natuur, je kinderen, van precies datgene wat je doet of niet doet. Dan kun je overal van genieten en het geheel is open en nodigt je uit. Die uitnodiging is er altijd! Maar jij bent altijd druk.

Vele levens zeg je al:” excuseer me, ik kan niet komen. Ik moet zus en ik moet zo”. Altijd maar weer. Wtf? Het leven nodigt je uit om in extase te zijn en jij wijst de uitnodiging om gelukkig te zijn af en je zegt: “ ik lijd”, en “ ik ben afgewezen”, en “ waarom is er zoveel leed in het leven?”( nou, omdat jíj er niets aan verandert in jezelf, oekel! Dûh!) Je wijst álle uitnodigingen om gelukkig te zijn af!

De bomen nodigen je uit, dat kleine kindje op straat dat naar jou kijkt ( en jij lacht niet eens naar dat schatje👿) , de bloemen nodigen je uit, ieder mens die jij ontmoet nodigt jou daartoe uit; het hele bestáán nodigt je uit overal vandaan, maar jij zegt: “ excuseer me. Neem me niet kwalijk, ik moet iets anders doen”.

Je verstand ( en dat geldt voor iedereen) maakt het je onmogelijk om te leven. Het houdt zich altijd met de toekomst bezig en daardoor loop je het leven compleet mis, steeds weer. Want het leven betekent het heden. Laat dus het verstand van de zakenman los. Het wordt namelijk een gewoonte om het leven mis te lopen.

Jezus heeft nog steeds gelijk met wat hij zegt: “ handelslui en kooplieden zullen het huis van mijn vader niet binnengaan”. Die zijn namelijk enkel geïnteresseerd in het koninkrijk van deze wereld. Door de manier waarop hun blik gericht is, kunnen ze niet naar boven kijken. En omdat deze personen , van het type zakenman, allen weigeren, wordt de invitatie gericht tot de bedelaars, de hippies, de niets-en, de pelgrims en zwervers, de creatievelingen, degenen die zich toevallig op straat bevinden. Het is heel belangrijk dat je dit begrijpt: zij die denken dat ze heel belangrijk zijn, lopen het goddelijke mis. Bedelaars komen er, maar ministers, burgemeesters, miljonairs en presidenten falen. Bedelaars en “ onaanzienlijken” zijn namelijk gereed, je roept en ze komen, ze wachten al. Ze staan open voor het goddelijke, open voor liefde.

Zij die in de wereld dus iets zijn, zullen de uitnodiging altijd afslaan, omdat het ego een voortdurende bezigheid is die niet kan genieten. Een ego is als een wond: het kan lijden, maar het kan niet genieten.

En dan komen zij die zijn als de bloemen, degenen waar de wereld op spuugt, zij die reeds genieten, ondanks hun omstandigheden en de smaad van de zakenmannen. Een zakenman leeft van beloften, zijn hele leven wordt geïnvesteerd in promessen. Hij heeft zijn heden, zijn ziel , zijn dankbaarheid verkocht voor een illusoire toekomstige droom. De niemanden zijn wijzer. Zij zeggen:” ik kan niet van beloften leven, niet van toekomst. Er is geen toekomst voor mij, al wat ik heb is het heden”. Zij beseffen dat je niet kunt leven door het leven van het ego. Dat je  – als je niet in het hier en nu bent, en dat aanvaardt precies hoe het is – het leven misloopt. Zo zie je maar weer: wat wijsheid is voor de wereld, is dwaasheid voor god ( en viceversa)🙏.

 

 

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s