Pas als ik erover schrijf, weet ik wat ik denk 4

6979FB66-8A59-4CA0-8AF5-67B329301AC1

Jullie weten dat muzikanten , schrijvers en kunstenaars meestal een klik met mij voelen en met mij bevriend raken. Welnu: een goede vriend van me had es net Tom Waits geinterviewd, en was er compleet lyrisch over. Het past precies bij mijn huidige thema van creatief zijn en schijt hebben aan regels of moraal. Tom Waits had mooie dingen gezegd over creeren, volgens mijn vriend ( een gevierd journalist). Sommige nummers kwamen met groot gemak tot hem, “ als dromen die je door een rietje opzuigt”. Bij andere was het meer “ alsof je aardappelen uit de grond graaft”.  Weer andere waren volgens Tom “ als kauwgom die onderop een oude tafel geplakt zit – plakkerig en vreemd”.  En dan had je nog nummers die als wilde vogels waren, en die je heel voorzichtig van opzij moet naderen, zodat ze niet verschrikt opvliegen”. Maar de moeilijkste soort waren volgens Waits de nummers die “ zichzelf gewoonweg niet toestaan geboren te worden”. Op zulke momenten stuurt Tom naar eigen zeggen iedereen in de studio weg en gaat eens flink met het nummer in gesprek, hardop . Soms werkt het, soms ook niet, aldus Waits – en dan moet je het loslaten. Vroeger had hij daar last van, maar nu heeft hij vertrouwen. Hij vertrouwt er tegenwoordig op dat – als een nummer écht geboren wil worden – dat het op het juiste moment en op de juiste manier tot hem zal komen. Zo niet, dan stuurt hij het weer weg: even goeie vrienden.

Naar eigen zeggen heeft hij – grotendeels door kinderen te krijgen en hen in alle vrijheid die hen eigen is te zien opgroeien: hij is 12 jaar een fulltime huisvader geweest🙏 – geleerd luchtiger met zijn creativiteit om te gaan. Toen Tom zn eigen kinderen zo schaamteloos en natuurlijk aan vrije expressie zag doen, besefte hij opeens dat wat hij deed helemaal niet zo belangrijk was. “ ik besefte dat ik eigenlijk alleen maar sieraden voor de binnenkant van andermans schedel hoefde te maken. Meer niet”. En bij dat inzicht voelde hij zich bevrijd.

En inderdaad: je kunt provocerend werk maken, of agressief, of heilig, gewaagd, ernstig, traditioneel, verwoestend, onderhoudens, wreed, grillig….. uiteindelijk is het gewoon sieraden voor de binnenkant van iemands schedel maken. Het is dus niet iets om jezelf om te martelen…. Kortom: kunst is volstrekt betekenisloos. En zeer betekenisvol tegelijk. Zolang jij zelf maar ruimte maakt, en in die ruimte de diepte in gaat – zo diep als je maar kunt gaan – en echt álles maakt wat jíj wilt maken. Dat gaat alleen jou aan, en verder helemaal bloody níemand.

Op mn zwerftochten heb ik ooit een vrouw van bijna negentig leren kennen die bevriend was met mensen van alle leeftijden en allerlei achtergronden. Ze lijkt eigenlijk in alles op mij( maar dat wist ik toen natuurlijk nog niet). Ze was een legendarische bohemienne, droeg haar lange haar in een knot bovenop haar kop, en was altijd behangen met armbanden, oorbellen en kettingen van mineralenkralen. Ze had schijt aan conventies en moraal, en ze was – naast warm en warmbloedig – net een orkaan.

Ze vertelde me dat ze een jaar of 8 geleden – als meisje van bijna 81 – begonnen was de geschiedenis van het Oude Mesopotamië te bestuderen. Dit was voor mij als jonge meid een openbaring ( inmiddels ben ik zélf zo’n openbaring; en dat terwijl ik nog niet eens op de helft van 89 ben!!). Om zo’n prachtige eigenzinnige dame te horen spreken over passie. Ze had inmiddels het Spijkerschrift geleerd, was doodleuk bevriend geraakt met vooraanstaande conservators door recht op hen af te stappen tijdens hun werk. Op dat moment besefte ik dat jouw scholing pas ten einde is als jíj dat zelf zegt. En dat je je passie moet koesteren boven alles wat er verder is.

In alle jaren dat ik toegewijd aan creatieve zaken heb gewerkt, sloeg op het één of andere moment ( bv vlak voor ik de collegezaal in moest, of vlak voor een deadline, of wanneer m’n inspiratie een tijdje zoek was) altijd de angst toe. Maar toch ben ik – terugkijkend – elke fase van angst telkens weer zonder kleerscheuren doorgekomen en heb ik het volgende niveau wonderwel bereikt. Ik sprak en spreek mezelf moed in door mezelf voor te houden dat deze angsten volstrekt natuurlijke reacties zijn op de interactie met het onbekende. Zo kom ik mn emotionele mijnenveld meestal wel door zonder mezelf op te blazen.

Ook frustratie is voor mij een terugkerend onderdeel van een creatieve onderneming ( of dat nu het maken van een jurk, het opvoeden van een kind of het voltooien van een studie is). Op sommige momenten voelt het alsof je vleugels hebt, omdat je je passie lééft, maar die frustraties horen er net zo goed bij. En juist aan hoe je jezelf tussen die hoogtepunten door op de been houdt, kun je aflezen hoe serieus je je roeping neemt. En hoe goed je ervoor bent toegerust. Ik las eens een zin van een schrijver, die stelde dat je jezelf moest afvragen ( het ging over schrijver zijn, ben de titel vergeten):” welke shit heb je het liefst?” Daar bedoelde hij mee dat elke inspanning ( spierpijn in de sportschool, slaapgebrek als je kinderen hebt, writersblock en angst bij het schrijven) z’n eigen rottigheid met zich meebrengt, en dat je daar uit moet kiezen. In die zin hoef je je dus alleen maar af te vragen: “ waarin vind ik zóveel passie dat ik ook de vervelendste kanten ervan kan verdragen?

Wacht vooral niet met iets creatiefs doen totdat je er de tijd, het illusoire talent, de erkenning of goede vooruitzichten voor hebt. De meeste creatieve mensen hebben nooit tijd genoeg ( gehad), nooit genoeg middelen, nooit genoeg steun, afnemers of beloning – maar toch blijven ze creëren. Ik hou vol omdat het mijn roeping en mijn absolute passie is om dingen te maken. Wát jullie en anderen daar ook van vinden, en al levert het me geen cent op. De belangrijkste ingrediënten voor een creatief leven zijn altijd en voor iedereen hetzelfde: moed, betovering, passie, authenticiteit, een hoog “ fuck-it-wat-anderen-vinden!“ gehalte, volharding, vertrouwen en je eigen toestemming. En die zaken zijn universeel beschikbaar. Creatief leven is dus niet altijd eenvoudig, maar het is wél altijd mogelijk!

 

D063170D-FE19-4A2C-B4F6-164F1CC9D73B

 

 

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ETHIEK!, fantasie en zogenaamde "realiteit"., filosofie, Geen categorie, Gezondheid en welzijn, karaktertrekjes, Levensbeschouwing, matters of the heart, ontspanning en kiezen voor jezelf, ratio versus emotie, rebellie versus volgzaamheid, samenhang, wild en rebels, zelfveroordeling en -vergeving. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s