Pas als ik het opschrijf, weet ik wat ik denk 2

 

Ik ben schrijver. Ik ben zangeres. Ik ben danser. Ik ben kok. Ik ben actrice. Ik ben psychotherapeut. Ik ben tuinman. Ik ben genezer. Ik ben uitvinder. Ik ben probleemoplosser. Ik ben fotograaf. Ik ben schilder. Ik ben ontwerper. Ik ben muzikant. Ik ben mama. Ik ben organisator. Ik ben tijger. Ik ben softie. Ik ben zigeunerin. Ik ben fotomodel. Ik ben ongelofelijk. Ik ben fantast. Ik ben een goede heks. Ik ben aarde-engel. Ik ben toekomstvoorspeller. Ik ben filosoof. Ik ben vredestichter. Ik ben rebel. Ik ben het eerste schaap over de dam. Ik ben echt. Ik ben een regelrecht wonder. Net als jij!

Des te creatiever ik durf te leven, des te meer kom ik eindelijk een beetje tot het besef dat ik bestaansrecht heb. Bob Dylan vertelt het mij, mijn dansende lichaam vertelt het mij, mijn in de afgelopen rampjaren sterk verouderde gezicht vertelt het mij, en m`n overleden papa , kinderen, de vogels, bomen en engelen ook. Dat ontluikende besef van m`n onvervreembare bestaansrecht is een goddelijke kracht die mij uit mijzelf haalt, en dat is goed. Want buiten deze momenten van dit besef twijfel ik vaak aan mezelf , heb ik zoveel kritiek op mezelf (dat hebben jullie ook hoor, trouwens), heb ik het verpletterende gevoel dat ik mezelf moet beschermen omdat ik de eerste 23 jaren van m`n leven niet eenmaal beschermd ben door mensen die mij eigenlijk hadden moeten beschermen. Letterlijk.

En juist dit gevoel is er vaak juist de oorzaak van dat je niet aan creatief leven toekomt. Het besef van je eigen bestaansrecht trekt je daarentegen juist weg uit die diepste krochten van je zelfhaat. Niet door te zeggen: “ik ben de beste!” , maar louter door: “Hier ben ik!” Dus niet langer die vreselijke dialoog die m`n oudste dochters soms nog met zichzelf voeren: “wie denk je wel dat je bent dat je zo nodig iets creatiefs wilt doen? Je kunt het niet, je bent stom, je hebt niet genoeg talent, het dient nergens toe, niemand zit hierop te wachten, je moet je schamen, hup terug je hol in, doe maar normaal”. Hun vader was net als de vader van mijn jongste dochter nogal van “doe ff normaal” en “wat moeten anderen daar wel van denken?” ( behalve binnenshuis dan he: daar gingen die twee zielige ventjes compleet los, leefden ze hun agressie en frustraties helemaal uit op mij en vooral op hun weerloze dochters. Zolang niemand het maar ziet he. Wat moet je je KLEIN voelen als je het daarvan moet hebben: weerloze vrouwen en kinderen pakken die zich niet kunnen verdedigen! En juist in dit besef, dat die gasten zich heel klein voelden, ligt nu precies ook de crux van vergeving. Maar daarover een andere keer weer. ) Zoiets drukt een zwaar stempel op je, helemaal als kind, en je raakt het maar zeer moeilijk kwijt.

Ik wil al mijn lezers oproepen: kom in vredesnaam in elk geval voor jezelf op! Ga rechtop staan, je hoofd fier omhoog, dans, schilder, uit je! Jij en ik zijn puur goud! Je ziel zal in extase zijn wanneer jij jezelf bij je ware naam durft noemen, hardop, schaamteloos, want dit is precies waarvoor je ziel geboren is.

Even terzijde: verwacht niet meteen de eerste keer wonderen; het zijn dingen die je ws de rest van je leven dagelijks zult blijven oefenen – waarbij je het jezelf ook moet toestaan regelmatig op je bek te gaan. Zowel de tijger als de softie in jou zijn goud waard!

Wat kunst ( en met name de heiligste aller kunsten: de muziek) betreft, raak ik steeds minder onder de indruk van originaliteit. Authenticiteit doet me in toenemende mate steeds meer, want die heeft een stille weerklank die je steevast recht in je hart raakt. Zeg dus gewoon wat je wilt zeggen, en zeg het met heel je hart. Volg je hart en vertel wat je wilt vertellen met al je creatieve gaven.Volg je eigen fascinaties, obsessies en impulsen.  Wat andere mensen ervan vinden? Fuck it! Wat je buren ervan zeggen? Fuck it! Wat als je partner zegt dat ie zich tegenover de buitenwereld voor jouw creatieve uitingen schaamt, en jouw verschrikkelijke resultaten cq “prutswerk” beledigend en tijdsverspilling vindt? Fuck him of haar – en flikker diegene alstjeblieft direct je leven uit! ( had ik ook moeten doen).  Kortom: vertrouw op je eigen creativiteit ( het GAAT niet om het succes ervan!), vertrouw daarop. En maak of doe iets wat in jouw hart een revolutie teweegbrengt.

Hieronder het stoerste wijf van de wereld, naast Patti Smith. Echt: lijkt ze niet sprekend op de jonge Bob Dylan? ( verliefd, verliefd!)

 

 

 

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s