Pas als ik erover schrijf, weet ik wat ik denk 1

 

 

Toen ik een meisje van negen was, hoorde ik dat er in Indonesië kindertjes waren die nauwelijks kleren hadden, laat staan geld. Nu had ik zelf nauwelijks kleren of geld, maar prompt zocht ik uit hoe ik die leeftijdgenoten van mij kon helpen, sorteerde m’n kleren en stuurde hen een doos op – samen met m’n zakgeld. Het was me vanaf die eerste keer zonneklaar dat het mijn levensmissie was om kinderen en verschopten te ondersteunen – op iedere mogelijke manier. Dat, en: moeder worden.

Het was ook rond m’n negende dat ik begon met schrijven. In m’n dagboek, uiteraard, maar ook verhaaltjes. En brieven, duizenden brieven door de ( tientallen) jaren heen, aan iedereen die ik lief vond en vind. Ik werd verondersteld de Bijbel ( nog steeds het beste boek ooit, by the way!)  en alleen christelijke boeken te lezen, maar ik ontdekte rond m’n 12de lekker de geheime boekenkast van m’n vader. Freud! Carl Rogers! Elisabeth-Kübler-Ross! Maslov! Dostojewski! Het betreden van deze Nieuwe Wereld zou een levenslange passie blijven.

Op m’n 14de besloot ik dat ik geen concertpianiste zou worden zoals mijn vader en pianodocent gezamenlijk buiten mij om hadden besloten, maar dat ik de saxofonist van Lionel Richie wilde zijn. Ik schreef hem een lange brief en kreeg er zelfs één terug😂. Ik plooide mijn dromen simpelweg om mijn gewone leven heen.

Ik was nog geen 15 toen ik de Liefde van mijn leven leerde kennen: Bob Dylan❤️. Omdat ik deze Liefde met geen pen ooit zal kunnen beschrijven, noch wat hij voor invloed op mijn bestaan heeft gehad en altijd zal houden, zal ik daar geen poging toe doen. Laten we het erop houden dat ik   al zijn teksten, alle loopjes van ieder instrument in ieder nummer, al zijn woorden in tijdschriften, achterop elpeehoezen en in interviews in me opzoog alsof het de reinste lucht was en het meest zuivere water. En dat is het ook. Toen ik nét 17 was zag ik Bob voor het eerst optreden, samen met Tom Petty&the heartbreakers en Roger Mc Guinn. Complete trance…

Later – toen het zwerven achter me lag maar láng voordat ik ooit “ echt” ging studeren – wilde ik boerin en wijsgeer worden. Dus begon ik een grote tuin aan te leggen en er van alles in te zaaien, puur op gevoel. En bij gebrek aan ( toen tenminste) mogelijkheden om tot een faculteit Wijsbegeerte te worden toegelaten, zorgde ik dat ik viavia en met veel bluf alle vereiste studieboeken filosofie van de Universiteit Leuven in handen kreeg en van voor tot achter bestudeerde. En omdat ik toch bezig was, las ik ook maar meteen alle boeken waarnaar in die studiestof verwezen werd. Het moeten er honderden geweest zijn.

Verdere dromen die ik plotseling had en meteen in de praktijk omzette/aanleerde, waren harenknipper worden, stijlicoon, schrijver, kokkin ( zwarte peper, mensen! Gooi óveral zwarte peper door!), reizigster, gitarist, zangeres, minnares, student, naaister, intuitief (handen-)heler, knutselaar, tuinontwerpster, docent, schilder, filmrecensent, muzikale encyclopedie, knutselaar, moeder, psychotherapeut, arts, banketbakster, correspondent, heks, fotograaf, strijder voor gerechtigheid, natuurgeneeskunde,  en geurengenie. En dat zijn er nog maar een paar.

Kortom: als ik ergens interesse voor opvat, dan maak ik er werk van. En als ik iets nodig heb ( wat zelden het geval is, want los van Bob Dylan en oosterse geurolie uit SaoudiArabië heb ik ongeveer de materiële behoeften van een zwerver), knutsel ik het op de één of andere manier zelf in elkaar. Uiteraard zonder de handleiding van iets ooit te raadplegen.

Ik heb niet zo’n hoge pet op van handleidingen ( of bijsluiters van medicijnen) of van deskundigen. Ik ben net zomin onder de indruk van academische titels als van andere formaliteiten zoals bouwvergunningen, doodshoofden op gifstoffen of bordjes met Verboden Toegang. Sterker nog: ik heb m’n dochters en beide partners geleerd dat júist de plekken waar zo’n bordje staat, de beste plekken zijn om te bezoeken ( en ze zullen beamen dat ik gelijk had: struinen door verboden natuurgebieden, militaire oefenterreinen, rooftochten op billboards, nachtelijke bezoekjes aan openluchtzwembaden: dóódzonde om zulke ervaringen te laten schieten).

Ik laat mij door niemand vertellen wat ik wel of niet mag doen. Ten gevolge van mijn opvoeding en relaties ( en ws nog versterkt door mijn aangeboren temperament, geërfd van mijn lieve papa)  heb ik zo’n sterk gevoel van individualistische opstandigheid dat het bijna gelijkstaat aan mijn sterke gevoel voor rechtvaardigheid. Ik heb een extreem antiautoritaire inborst;  daarom kan ik het ook zo goed vinden met muzikanten! Tuurlijk schaamden mijn dochters zich wel eens wanneer ze weer eens met mij op billboardposter-rooftocht moesten (met forse ijzerknipper gewapend), of we in onze bestickerde auto ( de mooiste en vrolijkste ter wereld!) rondreden met Bob uit de speakers, maar ze hebben altijd vermoed dat ik toch eigenlijk wel heel erg cool ben.

M’n oudste zei me:” ik wist toen al dat jij deed wat bij jóú past en dat jij je eigen hart en weg volgt, en ik voelde intuitief dat dat jou per definitie tot een interessant mens maakte”. Ik beoefen kort gesteld dus creatief leven. Koppig ben ik ook, trouwens. En het doet me een groot genoegen ( en – o, zo zoet – het drijft mijn exen tot grote ergernis) dat mijn dochters al net zo koppig zijn. Die koppigheid komt je bij het leiden van een creatief en authentiek leven namelijk alleen maar van pas🙏.

In mijn gezin luidt de gouden regel: wanneer je er niemand mee lastig valt, mag je voor de rest van je leven precies doen en laten wat je maar wilt. Of dat nu de hele dag slapen is ( het belang van slapen wordt zwaar onderschat: ik componeer in m`n slaap werkelijk fenomenale pianostukken!), kluizenaar worden, strijder der gerechtigheid, actrice, huismus, kantoorklerk ,wereldreiziger, luis in de pels, stewardess of zwerver. Sterker nog: ik beschouw dit als de heilige opdracht van ieder mens.

Kijk, ik bedoel dit: je hebt van helemaal níemand toestemming nodig om een moedig en creatief en eigen leven te leiden. Ook wanneer je deze boodschap als kind niet hebt meegekregen omdat jouw ouders dachten hun kinderen dwangmatig allerlei regels te moeten laten volgen, of zelf te doodsbang waren om te leven, of omdat ze het te druk hadden met verslaafd zijn of jou te mishandelen om ooit hun verbeelding op een creatieve constructieve manier in te zetten ( want wat zouden de buren wel niet zeggen?). Dan nog: het is niet van belang. Als je namelijk maar ver genoeg teruggaat, vind je ergens wel voorouders die NIET alleen maar consumeerden of rigide regelneukers waren. Je zult geheid voorouders vinden die in hun leven dingen gemaakt en edaan hebben. Levenskunstenaars. Van hen stam je af. Wacht dus niet op toestemming, want die heb je al !

Wil je een boek schrijven? Een lied maken? Voor je lol een beetje aanklooien met aardewerk schilderen? Wil je een nieuw land ontdekken? Je muren onderkalken? DOE HET! Het is je geboorterecht! Niet al te moeilijk over doen, en al helemaal niet over het resultaat of de uitkomst ervan. Ik dans bijna dagelijks door m`n woonkamer op muziek, altijd met alle luxaflexen open, en ongeacht wie er op dat moment toevallig bij zijn. En ik weet zeker dat ik daarmee de wereld een stukje mooier maak. Fietsers en buren genieten van mijn vrije expressie, Leilani haar lijfje is erdoor bevrijd waardoor zij zich nu ook en plein public durft te uiten, en ik ben in het paradijs. Ik geloof er heilig in dat ieder mens geboren is met een magische overvloed aan artistiek en creatief talent in zich ( en ja, dat kan ook het bezigen van scheikundige formules behelzen). Een aangeboren creativiteit die diep vanbinnen zacht ligt te gonzen en bewegen. We zijn alleen zo verdomde bang voor wat een ander ervan zal vinden, bang voor de aangeleerde innerlijke criticus – en doen het daarom maar niet. Eeuwig zonde!

Dus ben je aan het overwegen om een creatieveling te worden? Haha, te laat: je bent het al! Het is bespottelijk overbodig om van iemand te zeggen dat ie “creatief” is, want creativiteit is HET kenmerk van onze soort. We hebben er de zintuigen voor, we hebben er de nieuwsgierigheid voor, we hebben er de opponeerbare duimen voor, we hebben er het ritme voor, we hebben er de taal, het enthousiasme en de aangeboren verbinding met het goddelijke voor. Als je leeft ben je creatief, punt. Decoreurs, broddelaars, timmerlieden, wevers, smeden, verhalenvertellers, dansers, ontdekkingsreizigers, muzikanten, bouwvakkers, schilders, dichters, telers, jagers, probleemoplossers, koks en versierders – dat zijn onze gezamenlijke voorouders. We behoren dus allemaal tot dat selecte gezelschap van “creatievelingen”, haha.

Maar goed, om daadwerkelijk zo te kunnen en durven leven – vrij en schaamteloos creeren, vrij en schaamteloos ontdekken en verkennen – moet je er behoorlijk van overtuigd zijn dat dit je volste recht is. Ik hoop oprecht dat je dat gevoel durft, zult en leert cultiveren!

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s