Desillusie

IMG_9468 (Edited)Toen ik na het overlijden van mn vader begon met mediteren, begonnen mij dingen op te vallen: mijn eigen gedragingen, reactiepatronen, neigingen, mechanismen werden ineens zichtbaarder. Die zaken beleefde ik daarvoor bijna onopgemerkt, onbewust. Ik ging van impuls naar handeling; het proces lag niet bloot. En nu ik er ineens bewust naar kon kijken, dacht ik:” mijn god, ben ik écht zo?”

Het kan namelijk zeer confronterend zijn wanneer dit soort zelfinzicht zich ineens aandient. Opeens zie je hoe opportunistisch je ( ons/een) brein werkt, waar emoties ontstaan, wat eruit voortkomt, hoe ego-centrisch je instincten zijn. En vooral zie je dat het één voortkomt uit het ander. Het is allemaal geconditioneerd: oorzaak en gevolg, afkeer tegen het één en voorkeur voor het ander.

Om zelf maar “ intact” te blijven. Of om de illusie te kunnen blijven koesteren van het intact zijn, van belangrijk(-er) zijn, van de “ betere”  te zijn. Ineens zie je het bij alles wat je denkt en doet. Een dírect gevolg van meditatie. Want wat je feitelijk doet als je mediteert, is jezelf trainen in het gewaar worden van je gedachten.

Je gaat helderder zien wat je denkt, voelt en waar die gedachten uit voortkomen. En reken maar dat je dat lang niet altijd tof vindt. Zo zie je dat je behoorlijk feilbaar bent: verongelijkt, angstig, opportunistisch, onzeker. Maar juist daar begint de bevrijding. Desillusie is er een prachtig woord voor. De illusie valt namelijk weg.

Eerst doet dat pijn en voel je je er nog onzekerder door, maar daarna wordt het heerlijk. Want je gaat beseffen dat je die impulsen en reacties niet opzettelijk oproept. Ze komen niet voort uit een bewust besluit of rationele overweging. Er valt je dus een stuk minder kwalijk te nemen dan je eerst wellicht deed. Voor mij in elk geval wel! Mensen die zich vaak schuldig voelen of twijfelen, zijn per definitie al mensen met een hart van goud ( bijna altijd vrouwen: mannen lopen qua zelfreflectie helaas echt tijdperken achter op ons🙏. Slechts zo’n 1 a 2 op de 100 mannen is in staat om zijn eigen aandeel, zijn eigen ego-mechanismen te zien én toe te geven . Ik ken er maar 2 op de hele wereld).

Je rekent jezelf minder vaak af op die gedachten en processen, want ze komen in je op zonder dat je er iets aan kunt doen. En het mooie is: juist door dat inzicht wordt het egocentrische gedrag mínder.

Vanaf het moment dat ik met objectieve aandacht naar mijzelf ben gaan kijken, ging ik die patronen en mechanismen ook ( nog meer) in anderen herkennen. Het zelfbehoud, de angst, de pijlsnelle reflexen die ze ( net als ik) onbewust hebben ontwikkeld om hun zelfbeeld en ( valse) gevoel van identiteit te beschermen.

Jurriaan is – dankzij zijn überrationele opvoeding zonder enige ruimte voor het hárt, voor het uiten van zijn gevoel –  bijvoorbeeld dóódsbang voor emoties, voor echtheid in welke vorm dan ook binnen persoonlijke relaties. Telkens wanneer ik mij uitte ( of dat nu meeklappen was bij een concert, ziedend tekeer gaan, huilen na de bevalling, schaamteloos hardop lachen of werkelijk wát voor échts dan ook), begon hij mij in mn gezicht te bespugen, aan mn haren de trap af te sleuren,zich voor mij te schamen, me te knijpen, te slaan, bijten,  te wurgen, te bespotten en vernederen of ruw te verkrachten. Mijn grenzeloze menselijkheid, échtheid , en mijn uiten van emoties ( in tegenstelling tot het diplomatiek binnenhouden en wegdrukken daarvan  zoals hij thuis had geleerd en ook op de Zuidas gebruikelijk is) maakte hem kennelijk zó dóódsbang, maakte dat hij zich zó in het nauw gedreven voelde dat ik kapot moest. En dat gold ook voor mn dochters: ook hen heeft hij mishandeld – hoewel grotendeels door hen getuige te laten zijn, en verbaal, en indirect. Leilani heeft echter wel alles meegekregen, de arme engel; mn oudste deed haar hart echter uit zelfbescherming langdurig volledig op slot, en mn middelste werd nog onzekerder. Ik en mijn dochters moesten kapot opdat Jurriaans’  geconditioneerde ego kon overleven. Ik heb na zijn definitieve vertrek, nu 7,5 jaar geleden, nooit meer een date, relatie of huwelijk aangedurfd ( terwijl ik dat beslist wel wil!) Ik durf geen sex te hebben en word na 7,5 jaar zónder zijn geweld nog altijd stervenszenuwachtig wanneer er een man in míjn huis moet zijn ( bv klusman). Dat kapót is dus aardig gelukt bij ons vieren: maar ik durf er wat op te verwedden dat Jurriaans’ ego ( de reden dat wij met al onze menselijkheid überhaupt kapot moesten) echter nog steeds goed intact is. Dát is wat een mens aanricht wanneer hij verkiest in z’n egomechanismen  te blijven en slechts daarnaar te handelen, zonder te willen reflecteren op dat handelen. Hartje muurvast op slot. Een pover bestaan, alle miljoenen en bijbehorende vrekkigheid ten spijt. Hoeveel zou het vernielen van 4 mensenlevens en het afpakken van 8 hele jaren in die 4 mensenlevens in geld ( jouw afgod en ons nijpend tekort, haha) waard zijn? Of, wijzer: wat kan een mens geven in ruil voor zijn ziel? Je ziel neem je mee Jurriaan, voor eeuwig ( daarom ontken jij het bestaan van een ziel en eeuwig ook  zo stellig… Je kunt zóveel meer vrede hebben jongen…)

Maar, even terug: zo je je bewúst wordt, zo kun je de cirkel ook dagelijks doorbréken  in simpele situaties. Wanneer ik in de supermarkt zie dat iemand voor of achter mij zich ergert omdat het bv te lang duurt, maak ik een lieve opmerking naar zo iemand, een welgemeend compliment, of laat hem voorgaan. En uiteraard zeg ik iets liefs of grappigs tegen de kassajuf – zodat de spiraal van negativiteit doorbroken wordt voor iedereen daar. De ongeduldige man voor of achter mij is van z’n ergernis af, voelt zich bevestigt in z’n mens-zijn en snijdt dus straks in z’n auto geen andere weggebruikers af, de kassajuf snauwt thuis haar kinderen niet  af omdat ze zelf afgesnauwd of genegeerd is door een ongeduldige klant ( dat deed Jurriaan idd ook altijd: hij ergerde zich werkelijk aan iedereen die “ beneden” hem stond!), maar straalt de rest van de dag als een zonnetje omdat ze lieve woorden heeft ontvangen. En dat heeft weer positieve impact op al haar klanten, collega’s, etc.

Echt, iedereen kan het, en zou het dagelijks moeten toepassen: óf je maakt de wereld mooier door 1 lief gebaar van begrip en relativering, óf je maakt de wereld lelijker door de spiraal van jezelf of anderen maar gewoon te laten spiralling. Het is zó simpel! Als je een bepaald proces ziet voltrekken bij jezelf of bij een ander, dan kun je – als je bewust bent – daar begrip voor kweken. Je empathie wordt groter naarmate je je bewuster wordt. En dan zul je aardiger zijn voor zowel jezelf als voor de geërgerde klant bij de kassa als voor de kassajuffrouw. Paf: de illusies en de onvriendelijkheid ontmanteld. Paf: instant een mooiere wereld die positieve invloed heeft op veeeeeeel meer mensen dan alleen die meneer of die kassajuf.

Ik wil moordenaars en terroristen en junks redden van de hel in henzélf. Die hel, die uitzichtsloosheid, staat eigenlijk gelijk aan verblinding. Verblinding voor hun eigen waarde. Verblinding voor andermans pijn. Verblinding voor de ware aard van de mens. Verblinding voor de hang naar veiligheid en liefde die we allemaal delen. Moordenaars en mensen als Jurriaan moeten dus niet naar de hel of de gevangenis worden verbannen, ze moeten niet worden gestráft: ze moeten juist worden geréd!! Gered uit hun eigen hel, van hun eigen verblinding en illusies.   Genade en troost, barmhartigheid en immense empathie, echtheid tot op pure furie af, compassie en het onwankelbare geloof in de goedheid van mensen: dat zijn allemaal mijn Unique Selling Points. En ook de jouwe. Iedereen heeft het in zich om zijn/haar ogen te kunnen openen voor de onversluierde waarheid. Want als iedereen oog heeft voor z’n eigen en andermans pijn en moeite en ego-mechanismen, dan kunnen die doorbroken worden. Dan heeft iedereen compassie voor elkaar en zichzelf, en is de wereld en het leven zó’n stuk mooier en draaglijker🙏

 

 

 

 

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .