Iedere korrel zand

“Every Grain Of Sand” is zelfs naar Dylan-maatstaven een meesterwerk van de buitencategorie, niet in het minst vanwege de lyrische kracht van de magistrale tekst. Daarin verweeft Dylan Blakeaanse invloeden, talloze Bijbelse verwijzingen, Franse symbolisten met barokke, ondoordringbare, Dylanesque beeldspraak.

God, hoe kun je Dylan`s teksten in vredesnaam ooit vertalen voor mensen die nog amper een kloot meegemaakt hebben?! Hij spreekt een andere taal dan de taal van deze wereld.. Ik wil zo bescheiden mogelijk zijn, ik wil zo letterlijk mogelijk blijven, ik mag niet teveel interpreteren, ik wil ruimte laten voor zijn verborgen boodschappen. Ik ben er op bedacht dat er achter elk woord een verborgen boodschap zal zitten. Juist dat maakt Bob`s werk namelijk zo hartverscheurend mooi. In Every Grain Of Sand strooit hij bijvoorbeeld ( zoals zo vaak) met Bijbelteksten.
Om te beginnen herkent iedere oplettende lezer in dit nummer de openingsregels van William Blake’s Auguries Of Innocence :
To see a world in a grain of sand
And a heaven in a wild flower,
Hold infinity in the palm of your hand
And eternity in an hour.

Die schatplichtigheid aan Blake gaat echter niet dieper dan een zandkorrel. De desperate, religieuze vertwijfeling uit Dylans lied spoort verder volstrekt niet met de devote bewondering voor Gods Grote Plan, die uit Blake’s woorden spreekt.

Belangrijker is nog dat “every grain of sand”  een dicht, ondoordringbaar poëtisch en theatraal visioen is waarin Jezus, of de Verlosser, gevonden, verlaten en hervonden wordt; waarin verleiding, twijfel en hartstocht zinderen, een prozaïsch gedicht zonder echte plot – geliefd Dylanterrein dus.

Misschien ligt het aan de bedwelmende melodieën, of aan Dylans overdonderende zang en dito harmonicaspel, maar ook de allerbeste Dylanologen lijken de tekst te miskennen. Velen zien in dit nummer zoiets als “diepe bewondering en ontzag voor de schoonheid van de schepping”  waar Dylan juist naargeestige, somber stemmende beelden opstapelt (een poel van tranen, een stervende stem, nachtelijk verdriet, kilte, pijn, verval, wanhoop, bitterheid en ga zo maar door).

Zoals ook de context van de Mattheüs referenties (de vallende mussen en de getelde haren) gemakshalve genegeerd wordt: die komen uit een peptalk van Jezus, waarin Hij de discipelen op scherp zet met agressieve, angstaanjagende retoriek; “Vreest Hem, Die beide ziel en lichaam kan verderven in de hel” zijn de woorden ervoor en “Ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard” de woorden erna.
Anderen zien verlossing, devotie of deemoed in Dylans woorden, maar kunnen niet verklappen waar. Deze verteller, Bob dus,  voelt in elk geval helemaal geen “aanvechting om op zijn fouten terug te kijken” wat al bepaald niet boetvaardig klinkt en hij vergelijkt zichzelf uitgerekend met de moordenaar Kaïn, die eigenhandig de “keten der gebeurtenissen” moet doorbreken.
Nee, de “reality of man” waaraan Dylan in de slotregels refereert, is dat wij onsterfelijke zielen in een sterfelijk lichaam zijn, dat “de mens, uit een vrouw geboren, kort van dagen en vol onrust, ontluikt en verwelkt als een bloem, vliedt als een schaduw en houdt geen stand” (Job 14:1-2). Dit lied is echt doordrenkt van de Lutherse visie dat het lijden in dit aardse tranendal ons lot is, tot de dood ons komt verlossen.
Toch opmerkelijk, die wijdverbreide miskenning van het troosteloze thema. Zó ondergronds verstopt Dylan de grauwe gemoedsgesteldheid van de verteller nou immers ook weer niet, toch? Ik zou zeggen: koop gauw het album “Shot of Love” , en huiver!

In the time of my confession, in the hour of my deepest need ( ten tijde van mijn biecht, op het moment van mijn diepste zielesmart)
When the pool of tears beneath my feet floods every newborn seed ( wanneer de poel van tranen onder mijn voeten ieder pas ontkiemd zaadje bevloeid)
There’s a dying voice within me reaching out somewhere (strekt een stervende stem binnenin mij zich uit naar vastigheid)
Toiling in the danger and the morals of despair ( zich – die stem dus –  afbeulend temidden van het gevaar en de zedenlessen van wanhoop)
Don’t have the inclination to look back on any mistake ( Ik heb niet de geneigdheid om terug te blikken op welke misstap dan ook)
Like Cain, I now behold this chain of events that I must break ( Net als Kain ontwaar ik opeens de ketting/loop der gebeurtenissen die ik moet doorbreken: pure psychotherapie, deze zin)
In the fury of the moment I can see the master’s hand ( in het zieden van het moment herken ik de hand/leiding van de Meester)
In every leaf that trembles, in every grain of sand ( in ieder blad dat ritselt, in iedere korrel zand)
Oh, the flowers of indulgence and the weeds of yesteryear (aiaiai de bloemen der toegeeflijkheid en het overjarige onkruid)
Like criminals, they have choked the breath of conscience and good cheer ( als schobbejakken  hebben ze – die bloemen en dat onkruid dus, wat uiteraard figuurlijk bedoeld is –  de adem van het geweten en de levenslust gesmoord)
The sun beams down upon the steps of time to light the way ( de zon schijnt naar beneden op de treden van de tijd, om ons pad te verlichten/bij te schijnen)
To ease the pain of idleness and the memory of decay ( om de pijn der ijdeheid  te verzachten, alsook de herinnering aan verval)
I gaze into the doorway of temptation’s angry flame ( ik staar de deuropening van de toornige vlam der verleiding in)
And every time I pass that way I’ll always hear my name ( en telkens als ik die deur passeer zal ik mijn naam horen)
Then onward in my journey I come to understand ( Maar voorwaarts trekkend op mijn levenspad ben ik tot het besef gekomen)
That every hair is numbered like every grain of sand ( dat iedere haar geteld is, net als elke korrel zand)
I have gone from rags to riches in the sorrow of the night ( van een zwerver ben ik in een rijke man veranderd; vergezeld van nachtelijke zorgen)
In the violence of a summer’s dream, in the chill of a wintry light
In the bitter dance of loneliness fading into space
In the broken mirror of innocence on each forgotten face
I hear the ancient footsteps like the motion of the sea
Sometimes I turn, there’s someone there, other times it’s only me
I am hanging in the balance of the reality of man
Like every sparrow falling, like every grain of sand….https://youtu.be/EAUG8WU4lyg

bobbie

 

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .