Heling

A246D5EE-60C6-44A4-9A0E-72DB9BD85D35Mijn beschermengelen ( ik blijk er 2 te hebben😀) hebben mij onlangs hun namen verteld. Ik “had” niet zoveel met (aarts-)engelen, tot het overlijden van mijn vader vorig jaar. Vanaf dat moment hebben ze zich aan mij en Sarah kenbaar gemaakt en zijn ze met ons een band aangegaan op een manier die regelrecht onvoorstelbaar is.

De laatste tijd ( nu ik alweer 3 weken compleet door mn rug ben, en samen met met mn kinderen sinds juni ongeveer het grootste avontuur ooit doormaak) dringen de engelen er telkens bij mij op aan om te schrijven. “ schrijf toch schat” zeggen ze, “ het is zó helend voor jezelf en voor veel andere mensen!” . En toch doe ik het steeds niet he, niet het schrijven wat zij bedoelen iig.

Nu heb ik uiteraard altijd een goed excuus: ik kan al meer dan 5 jaren niet meer ( langer dan 5 minuten achtereen) zitten, de laatste 3 weken lig ik noodgedwongen aan bed gekluisterd, al mijn energie buiten bed geef ik aan ( en krijg ik van) mn kinderen, en daarnaast: het maakt me onzeker dat mijn scherpzinnige en van vele laagjes voorziene schrijfsels zo vaak verkeerd geinterpreteerd worden. Ik twijfel enorm aan mezelf en ben in de dagelijkse omgang een warm, te hard lachend, lief en veel te goedig mens. Mijn schrijfsels ontstaan echter “ vanzelf”  en zijn net als bij die lieve Friedrich Nietzsche juist het compleet tegenovergestelde: scherp als een fileermes, strijdlustig, gedreven, onbarmhartig open en echt, niet bang voor de donkere kanten, taboe, oprecht in alle bijtendheid ervan.  En daarmee blijkbaar soms zeer pijnlijk of confronterend voor sommige lezers.

Om die reden laat ik geen reacties meer toe: zowel lovende als bemoeizuchtige of claimende. En zet ik steeds meer schrijfsels op “ privé”. In een maatschappij waarvan ik me steeds meer vervreemd voel en mijn stukken kwetsbaar blootstellend aan van zichzelf vervreemde mensen ( want dat leer je immers in deze westerse wereld) heerst inmiddels een zwaar taboe op alles wat echt is. En dat taboe maakt dat je van jezelf af kijkt, met de vinger gaat wijzen, voorbarige conclusies trekt, of veroordeelt. Omdat je – als je het in alle oprechtheid recht in de ogen zou zien voor wat het is – je geen raad meer weet met de leugens waarmee je ( niet ik dus; ik projecteer er weliswaar op los maar beséf dat en lieg niet tegen mezelf) dag in dag uit leeft om “ geslaagd”  te blijven in deze nepmaatschappij.

Ziehier mijn voorliefde voor de “ mislukten” , de “ gekken” van deze maatschappij, en bovenal de kinderen, dieren en de natuur. Alle kinderen houden van mij en andersom: ik ben speciaal daarvoor naar dit leven gekomen, het is mijn levensopdracht en mijn wonderbaarlijke gave. Om een moeder en een wonderengel te zijn voor alle kinderen die ik ontmoet. Bomen verlichten mijn pijn en geven mij kracht, dieren bieden mij troost en puurheid.

De vraag is dus: ben ik moedig genoeg om verkeerd begrepen te worden? Moedig genoeg om jullie reacties ( zeker ook de lovende) ongelezen te weigeren en te deleten? We zullen het zien, haha.

Zoals jullie weten heb ik veel pijn en verlies gekend in dit leven. Sterker nog: pijn en verdriet zijn mij vertrouwder dan genot, voorspoed en succes. Ik ben dus zo’n “mislukkeling”, heb te vaak gehoord dat ik compleet niets toevoeg aan deze wereld , dat ze me bij mn geboorte meteen hadden moeten doodschoppen , dat ik het niet waard ben om te mogen blijven leven en dat ie pas zou rusten wanneer je mij dood of compleet kapot had – toen ik me niet langer door hem wilde laten mishandelen en chanteren . Ik ben een van de meest onschuldige , echte en pure mensen die je ooit zult ontmoeten. Zo echt dat de meesten van jullie me nauwelijks recht in de ogen durven kijken. Of me – zoals de twee mensen die hun hele identiteit aan mij hebben opgehangen – daar zelfs dood voor willen maken.  Iemand die anderen herinnert aan hun ménselijkheid, is eng. Ik kijk namelijk recht in je ziel. Omdat ik die van mezelf met alle aspecten ervan onder ogen heb durven zien. Sorry.

Oké, al dat leed “ moet”  ( niks moet) ik dus opschrijven van de engelen, weet je wat ze zeggen? Maak je niet druk over hoe of aan wie je je verhaal vertelt. Het allerbelangrijkste is dát je je verhaal vertelt. Wellicht verandert je verhaal na verloop van tijd tijdens je verwerkings-/vergevingsproces. Het zal veranderen naarmate jij een groter inzicht hebt gekregen in het leed dat je hebt ervaren, en meer inzicht in dat van degene die jou heeft gekwetst.

Ze vertellen mij dat het bijzonder helend kan werken om de verhalen te lezen van iemand die het moeilijke en duistere pad van aanvaarding en vergeving is ingeslagen. Misschien moet ik mijn verhalen wel vele malen vertellen, in veel verschillende vormen en aan veel verschillende personen/tijdschriften, voordat ik klaar zal zijn om verdere vorderingen te maken. Want wanneer we onze verhalen vertellen, beoefenen we een vorm van acceptatie. Wanneer we vertellen, zeggen we: “ dit vreselijks is gebeurd. Ik kan niet teruggaan om het te veranderen, maar ik kan wel weigeren om voor altijd aan het verleden vastgeketend te blijven”.

Dat is iets fundamenteel anders dan wat ons in deze maatschappij geleerd wordt: wegkijken, negeren, je eroverheen zetten, afleiding zoeken in vluchtig genot, of wraak nemen en vergelden. Ooit zal alles wat je negeert, wegdrukt of niet onder ogen wilt zien, jou inhalen. En al die tussentijd heb je jezelf gevangen gehouden. Een natuurwet.

Pas na het vertellen zolang je nodig hebt, kun ( en dien) je aan de feiten van het gebeurde door te gaan naar de gevoelens over hóe gekwetst je bent. Het is dus belangrijk om je verhaal te vertellen ( hoe “ taboe” ook), en even belangrijk om niet eeuwig in dat verhaal te blijven steken. Want niet alleen wát er met ons gebeurd is, is van belang: ook hóe datgene wat ons is overkomen ons gekwetst heeft.

Ik hoop ooit op een punt te komen dat ik alle hoop op een beter verleden kan loslaten. Dat ik het verleden kan vergeven. Dat is volgens mij de ultieme vergeving en ultieme kracht.

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .