Kruispunt

Ik heb eerder op deze splitsing gestaan en ik zal nog vaker bij zo’n splitsing staan. En terwijl ik hier sta, vraag ik mijzelf af welke kant ik op zal gaan. Ik kan me afwenden van mijn diepe verdriet en de race rennen die “ vergelding”  heet. Dan zal ik onophoudelijk blijven rennen over dat uitgesleten pad. Of ik kan de moed opbrengen om mijn schijnbaar eindeloos lange verdriet te blijven erkennen – en het pad bewandelen dat ooit, daarvan ben ik overtuigd, eindigt. Deze voert naar de vrijheid, uiteindelijk. Ik kan jullie tonen waar hoop en heelheid te vinden zijn, maar je kunt op je weg daarheen niet om je diepste lijden heen. Om bestendige vrede te vinden zul je ten volle je pijn onder ogen moeten zien. En die benoemen. Ik weet – juist door de onnoemlijke gruwelen die ik heb moeten doorstaan – dat níets onvergeeflijk is. Dat niemand reddeloos verloren is. Dat je altijd de keuze hebt om in een vergeldingscyclus danwel in een vergevingscyclus te treden. En dat je enkel door vergeving ( het moedigste wat er is) uiteindelijk van je pijn af kunt komen.

 

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .