Mocht ik ooit vrij komen

Voor mijn agressor Jurriaan.

Als ik ooit vrij kom , ga ik iemand vragen mij aan te raken. Heeeeeeel voorzichtig graag. En langzaam. Raak me aan; ik wil weer leren hoe het leven voelt.                                          Ik ben 7 jaar door niemand aangeraakt.                                                                                    Zeven jaar lang zonder aanraking.                                                                                                  En ik weet nu – en voel in iedere vezel van mijn wezen – wat “ONAANRAAKBARE” betekent.

Niet helemaal zonder aanraking, want ik kan de dingen noemen die ik voelde.                    Vuisten in het begin.                                                                                                                        Felle woeste vuisten.                                                                                                                        Beukend en beukend tot ik me gillend ,met onze dochter in mijn buik of als premature baby vlakbij, herinner:  “laat me gaan, laat me alstjeblieft gaan”

Pookhanden, pijnigende handen ook, overal op en in me                                                         Methodisch, zwaar, hard, onverschillig                                                                                         Al mijn eigenheid wegrammend.                                                                                                    Ik wil geen vuisten en handen; ik wil weer aangeraakt worden en aanraken.

Ik wil mij weer levend voelen als ik ooit vrij kom                                                                      En zeggen “hier ben ik, raak me alstjeblieft aan”.

Maar ik durf niet. Dat heb jij definitief van mij afgepakt, Jurriaan.

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s