Je bevrijden van emotionele pijn.

Wat mij vaak opvalt (en waar ik mezelf ook af en toe op betrap), is dat mensen hun pijn proberen te verzachten door er erkenning voor te zoeken. Dit wordt ook gestimuleerd door hulpverleners, psychotherapeuten/psychologen die het slachtofferschap van hun patienten middels deze werkwijze – ws onbewust – in stand houden.
Bijna iedereen die pijn of verdriet heeft of lijdt onder verraad, wil dat iemand tegen ze zegt: “inderdaad, jij bent onrechtvaardig behandeld”. Maar: daar heb je helemaal geen ander voor nodig! Je kunt in dit soort zaken heel goed vertrouwen op de autoriteit van je eigen zijn.
Net zoals een imposante oude eik zonder hulp overeind blijft staan doordat hij zijn wortels diep in de aarde heeft, kun jij ook de diepte van je wezen verbinden met de grond die bestaat uit alle zielen. Zodra je die eenheid van het leven kunt ervaren, voel je je eigen pijn vanzelf minder belangrijk worden.
Een concreet voorbeeld van hoe je de eenheid van het leven kunt ervaren ( want dat vragen mensen mij uiteraard), is heel eenvoudig de hand te pakken van iemand die is gevallen, en diegene vervolgens overeind te helpen. Daardoor krijg je niet alleen betere relaties met mensen, je komt er ook door tot leven, omdat je op zo`n moment heel duidelijk je plaats voelt tussen al het andere om je heen.
Je wordt door dit soort daden opgenomen in de vriendelijkheid van alle mensen die ooit hebben geleefd, en die iemands hand pakten en de ander overeind hielpen.
En verder wat betreft leed: je bent pas volledig verbonden met de dynamische heelheid van het leven als je je ook met onaangename gevoelens weet te verbinden. Hoe gek dat wellicht ook klinkt. Want dan zeg je echt ja tegen het leven en gaat de wereld voor je open. Het is de vreugde en de pijn: alle twee maken ze evenveel deel uit van het mysterieuze mengsel dat leven geeft.
Ik heb de afgelopen 7 jaren bijna onafgebroken intens nare en ingrijpende periodes en life-events meegemaakt waardoor ik dacht: “mijn god, ik weet niet of ik er nog meer bij kan verdragen”. Maar er kwam altijd nog meer …

Ik kan je dus verzekeren: Veerkracht ontstaat en groeit alleen als je er op durft te vertrouwen dat je hart ( en in ons geval: onze integere vrienden, mede-professionals en de Aartsengelenen) je erdoorheen zal slepen.
Ik ben ervan overtuigd dat geen enkele ervaring uiteindelijk voor niks is. Zodra je je echter langdurig door een nare ervaring laat leiden, ontneem je jezelf de mogelijkheid de volgende keer het leven op een dieper niveau te ervaren, en een innerlijk rijker mens te worden.
De reden waarom veel mensen dan toch blijven zwelgen in hun leed of blijven steken in hun trauma, heeft volgens mij te maken met het feit dat we hier in het Westen niet zijn ingesteld op wat ik noem “posttraumatische groei”. Deze vorm van groei is onbetaalbaar en een veerkracht-verhoger eerste klas!
Wij hebben vooral een “god” ( en ouders) die problemen voor ons wegneemt. Hindoes bijvoorbeeld zeggen daarentegen: “obstakels zijn onze leraren; Ganesha legt ze op ons pad opdat we de kans krijgen te leren, waardoor die obstakels straks niet langer obstakels zullen zijn”.
Wij in het Westen leren onze kinderen dat ze “iets” moeten “worden”. Hahaha. Dat is helemaal niet nodig, het is een armoedige redenering, want je bent alles al wat je bedoeld bent te zijn!
Wat betreft dromen: dromen zijn geweldig ( ik droom al tienduizend jaar van een boerderij in Italie voor m`n engel en mij, met ezels, paarden, dertig katten, een hond, wilde boskippetjes, een flinke moestuin, een tobbe op de veranda, olijfbomen, een slungelige vent die onze warmbloedigheid eert, en verder geen gezeik aan het hoofd). Ze zetten je aan tot actie, maar in wezen zijn het slechts aanmaakhoutjes om het vuur in jezelf te laten ontbranden. Kortom: je dromen worden meestal geen werkelijkheid, maar jouw ware zelf wordt dat soms wel.
Dus niet het bereiken van je bestemming ( of volkomen heling, of vrij zijn van onheil) is belangrijk, maar hoe je omgaat met wat je onderweg ontmoet. Alleen op die manier kan een mens echt verbinding maken met het leven.

 

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s