Het monster en de zegen van vergetelheid

P

Er was eens een vrouw genaamd Nirel. Laten we maar zeggen dat zij twee keer zo hard moest werken om menselijk te worden,  in leven te blijven, en haar kostje bij elkaar te scharrelen. Toch vond Nirel dat zij gelukkig en te prijzen was, omdat zij vijf kinderen had gekregen – ook al waren twee ervan reeds zeer jong teruggevlogen naar de hemel – die zij boven alles liefhad.

Hoewel zij van al haar kinderen hield, was Nirel heimelijk het meest gehecht aan haar oudste dochter, Nieuw Begin. Iedereen die dit meisje ontmoette werd vertederd door haar open lach en houding. Het was een onschuldig en puur meisje dat vol energie zat. Toen zij leerde lopen, vond zij dat zo verrukkelijk dat zij het de hele dag deed, zolang zij wakker was; en zorgwekkend genoeg later ook `s nachts in haar slaap. Vanuit haar kamertje ging zij uit slaapwandelen, de duisternis in, waar alleen de maan te zien was.

Nirel bedacht ten slotte een oplossing die simpel was, zoals zo vaak het geval is met de beste oplossingen: ze haalde een belletje en hing het om de hals van Nieuw Begin. Het belletje zou vast wel iemand wekken als Nieuw Begin midden in de nacht op zou staan. Na een tijdje slaapwandelde Nieuw Begin niet meer, maar zij was gehecht geraakt aan het belletje en wilde het niet meer kwijt. En hoewel het dus zijn oorspronkelijke doel verloren had, bleef het belletje bevestigd aan het bandje om de hals van het meisje.

Als Nirel na een lange dag werken thuiskwam, rende Nieuw Begin haar altijd buiten al tegemoet, terwijl het belletje rinkelde bij elk stapje dat ze zette. Nirel tilde Nieuw Begin dan op en nam haar op haar arm mee naar huis. Na het eten keek Nirel naar haar gezin en stelde zich voor dat al haar kinderen ooit zelf kinderen zouden krijgen, van een partner die hen op handen droeg. En dat zij een trotse matriarch kon zijn van een nog groter kroost.

Helaas, er kwam een einde aan de gelukkige dagen van Nirel. Op een dag kwam er een demon in haar woonplaats. De aarde beefde bij iedere stap die hij zette, en iedereen wist dat hij uit een van de huizen een kind zou meenemen . Alle gezinnen baden dat het monster aan hun huis voorbij zou gaan, want ze wisten dat als het monster op hun dak klopte, ze een van hun kinderen moesten afstaan. Niemand zou het arme kind dan ooit nog terugzien. Ik denk dat je nu wel weet op wiens dak het gevreesde kloppen van het monster neerkwam.

Nirel wist niet welk kind zij af moest staan, ze kon met geen mogelijkheid ooit zo`n keuze maken. Maar als ze niet koos, zou de demon al haar kinderen meenemen. Dus uiteindelijk haalde Nirel buiten stenen van dezelfde grootte en vorm. Ze krabbelde op elk ervan de naam van een kind, en deed de stenen daarop in een jutezak. Nirel besefte dat ze een vinger moest afsnijden om de hand te redden. Ze sloot haar ogen en haalde dus een steen uit de zak. Ik veronderstel dat jullie nu ook weten welke steen Nirel uit de zak haalde. Toen zij de naam las, hief zij haar hoofd ten hemel en slaakte een kreet. Met een gebroken hart tilde zij Nieuw Begin op en zette haar buiten, waarna zij de deur sloot. Toen pas begreep Nieuw Begin dat er iets mis was; en Nirel stond met dichtgeknepen ogen waar de tranen uit stroomden met haar rug tegen de deur, terwijl haar geliefde Nieuw Begin er met haar knuistjes op sloeg en riep dat Nirel haar weer moest binnenlaten, en Nirel bleef zeggen “vergeef me, vergeef me” terwijl de grond dreunde van de voetstappen van het monster.

Nadat de aarde niet langer bewoog en het offer was gebracht, kwamen de plaatsgenoten naar Nirel toe om haar te helpen en haar met geschenken te overstelpen teneinde haar te troosten. Maar Nirel zat in een hoekje te huilen, de tranen stroomden over haar wangen. Je zou je ergste vijand nog niet toewensen zo veel pijn en lijden te moeten ondergaan. Er verstreken jaren, en de rijkdom van haar woonplaats droogde op, in tegenstelling tot Nirels verdriet, die een rivier was die met de dag steeds sterker zwol. Ze was voor haar gezin van geen enkel nut meer.

Ze sprak niet meer met de medebewoners van haar woonplaats, omdat ze bang was dat die achter haar rug om zeiden dat zij een lafaard was omdat zij haar dochter zonder slag of stoot had weggegeven. Dat zij als moeder ongeschikt was. Een echte moeder zou het monster bestreden hebben. Die zou haar leven hebben gegeven om haar gezin te verdedigen. “Je hoort je eigen stem” , zeiden haar andere kinderen. Ze vertelden Nirel niet dat de bewoners achter Nirels`rug om fluisterden dat zij misschien gek geworden was.

En op een goede dag gaf zij hen daar het bewijs van. Ze liep vele, vele dagen. Ze sliep bij rivieren en onder bomen of rotsen. Soms at ze een hele dag niets en bleef ze lopen. Als voorbijgangers haar vroegen waarheen zij onderweg was, vertelde zij het hen, en sommigen maakten zich uit de voeten uit angst dat zij gek was, weer andere baden voor haar, omdat zij ook een kind aan het monster verloren hadden. Nirel liep met gebogen hoofd voort. Tenslotte bereikte zij de berg waarop de burcht van de demon stond. Zij was zo begerig om haar zoektocht te voltooien dat ze niet rustte en onmiddelijk aan de beklimming begon. Haar kleren aan flarden, blootsvoets met bebloede voeten, haar haar onder het stof, maar met een ongebroken wil. De scherpe rotsen reten haar voetzolen open. Heftige windvlagen vaagden haar zowat van de berghelling. Maar ze bleef klimmen, tot ze eindelijk voor de zware poort van de burcht van het monster stond.

Het monster schreeuwde: “Welke waaghals is daar? Wat wil je?”  Nirel zei: “ik ben hier gekomen om je te doden. Een van ons beiden gaat vandaag sterven, hoe dan ook”. Even leek het erop dat het monster Nirel van haar sokken zou maaien en een eind aan haar leven zou maken met een enkele beet van zijn tanden, scherp als dolken. Maar er was iets wat het monster deed aarzelen. Misschien waren het de krankzinnige woorden van de oude vrouw. Misschien was het het uiterlijk van de oude vrouw, met haar kapotte kleren, haar bebloed gelaat, het stof dat haar van top tot teen bedekte, de etterende zweren op haar huid. Of misschien was het wel dat de demon in de ogen van de oude vrouw geen enkel spoor van angst ontwaarde.

“Mag ik vragen wat voor kwaads ik jou heb aangedaan dat mijn dood zou rechtvaardigen?”zei de demon. “Je hebt mijn liefste dochter van mij afgepakt”, antwoordde Nirel. “Zij was het dierbaarste wat ik op aarde had”. “Ik moet zeggen dat er een zekere bewondering voor je moed in mij opkomt” . “Jij weet niet wat moed is” zei Nirel. “Voor moed moet er iets op het spel staan. Ik heb niets meer te verliezen”. “Je hebt je leven te verliezen”. “Dat heb je me al afgepakt” zei Nirel.

Het monster wilde Nirel op de proef stellen en nam haar mee naar een tuin, zo mooi dat zij aan drie levens nog niet genoeg had gehad om zo`n mooie plek bij elkaar te fantaseren. Maar waar Nirel voor door de knieen ging, was de aanblik van kinderen die onbekommerd in de tuin renden en speelden. De ogen van Nirel zochten tussen de kinderen, en ten slotte vond zij naar wie zij op zoek was. Daar was zij! Haar dochter, Nieuw Begin, levend, en meer dan gezond! Ze was volwassener geworden, en haar haar was langer geworden dan Nirel zich kon herinneren. Nieuw Begin lachte blij, terwijl ze achter een paar vriendinnen aan rende.

“Ik heb je op de proef gesteld. Een liefdesproef. Een wrede beproeving, dat geef ik toe, en ik ben me bewust van de zware tol die jij ervoor betaalt. Maar je hebt het doorstaan. Dit is je beloning. En de hare” zei de demon. ” Je zegt dat je geen moed hebt, maar er was moed nodig voor wat jij gedaan hebt, voor de zware last die jij bereid was te dragen. Daar spreek ik mijn respect voor uit. Je dochter kan zich jou niet herinneren” , vervolgde het monster. “Dit is nu haar leven, en je hebt zelf gezien hoe gelukkig ze is. Op een dag, als zij een volwassen vrouw geworden is, mag ze vertrekken als zij dat wil, en er wordt haar geen strobreed in de weg gelegd. Ik denk dat zij vele levens zal beroeren met haar vriendelijke , zorgzame aard en dat zij mensen die in verdriet gedompeld zijn, geluk zal brengen”.

“Ik wil haar zien”, zei Nirel. “Ik wil haar mee naar huis nemen”.  “Wil je dat echt?” zei de demon. “Dan geef ik je een zandloper. Als het zand eruit weggelopen is, zal ik je vragen wat je besloten hebt. Als je haar meeneemt naar huis, kan zij hier nooit meer terugkeren. Maar als je daar niet voor kiest, kun jíj hier nooit meer terugkeren”.

“Ik neem haar mee naar huis” dacht Nirel meteen. Dat verlangde zij het meest van al, met elke vezel van haar wezen. Had zij zich dat niet voorgesteld in wel duizend dromen? Nieuw Begin weer vasthouden, haar wangen kussen en haar zachte handen en voeten. En toch… als zij Nieuw Begin mee terug naar huis nam, wat voor leven stond haar daar dan te wachten? Zou ik mezelf dat kunnen vergeven, dacht Nirel? Ze werd zo wanhopig dat ze de zandloper stuksmeet. “Je bent een wreed beest” zei Nirel tegen de demon. “Als je even lang als ik had geleefd” , zei het monster, “dan wist je dat wreedheid en goedheid schakeringen zijn van een en dezelfde kleur. Heb je een beslissing genomen?”

Nirel liep langzaam met gebogen hoofd naar de deur. “Je bent een goede moeder” zei het monster toen Nirel hem passeerde. “Neem dit mee” zei hij, en gaf Nirel een flesje met een donkere vloeistof. “Drink het onderweg naar huis op. Vaarwel”.

Toen Nirel eindelijk weer thuis was gekomen en te eten en te drinken had gehad, lag ze in haar huis, terwijl haar kinderen en plaatsgenoten haar de ene na de andere vraag stelden. “Waar ben je geweest, Nirel? Wat heb je gezien? Wat is er met je gebeurd?” Nirel kon ze niet beantwoorden, want zij kon zich niet herinneren wat er met haar was gebeurd. Zij kon zich niets van haar tocht herinneren. De tuin niet, de kinderen niet, en het meest van al herinnerde zij zich niet dat zij haar dochter Nieuw Begin had gezien tussen de bomen. Als iemand Nieuw Begin`s naam noemde, knipperde Nirel verward met haar ogen. “Wie?” zei zij. Ze wist niet meer dat ze ooit een dochter had gehad die Nieuw Begin heette.

Begrijp je dat het een daad van barmhartigheid was? Het drankje, dat haar herinneringen had gewist? Het was Nirels`beloning voor het feit dat zij de tweede proef van het monster had doorstaan. Verder valt er weinig te zeggen. Wat ik wel kan vertellen, is dat Nirel een hoge leeftijd heeft bereikt. En dat haar kinderen tijdens haar leven zelf vele kinderen kregen, en ieder van hen bracht Nirel groot geluk. En ik kan je ook vertellen dat er weleens nachten waren dat Nirel niet kon slapen. En in die nachten gleed zij uit bed, pakte haar stok en verliet het huis. Dan dacht ze na over haar lange leven, en sprak haar dank uit voor de gulle gaven en de vreugde die haar vergund waren geweest. Het zou verachtelijk zijn geweest om nog meer te willen. Ze zuchtte tevreden en luisterde naar de wind die uit het noorden kwam, en naar het tjilpen van de vogels.

Maar eens in de zoveel tijd meende zij ook een ander geluid te horen. Het was altijd hetzelfde, het rinkelen van een belletje. Ze begreep niet waarom zij zo`n geluid zou moeten horen, alleen in het duister. Zoals zij ook niet begreep waarom er altijd een golf door haar heen sloeg als zij het rinkelen ervan hoorde, iets als het einde van een trieste droom, die haar onverhoeds trof, als een onverwachte windvlaag. Maar dat ging voorbij, zoals alle dingen voorbijgaan. Het ging voorbij.

 

 

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Het monster en de zegen van vergetelheid

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s