Doodsangst recht in de ogen kijken

Logischerwijs kikker ik ( m.n. mijn lichaam/emoties) er helemaal van op wanneer ik ( mijn eigen) pure doodsangst recht in de ogen kijk.  Wanneer ik op een haar na frontaal door een racende tegenligger in de auto wordt geramd – waardoor ik vol op de rem moet, en op puur instinct handel – bijvoorbeeld.

Direct na zo`n gebeurtenis ervaar ik – nog voordat de emoties zo heerlijk als bij een catharsis eruit komen –  een heerlijke rust en opluchting en vreugde in m`n hele lijf. Waarschijnlijk is dat het gevoel dat “doorsnee” mensen juist in permanente staat ervaren , en gek genoeg van slag raken wanneer ze op het randje van de dood balanceren. Zo niet ik. Ik zit andersom in elkaar.

Socrates zei : “een ononderzocht leven is het niet waard geleefd te worden”. Nu vind ik dat wat aanmatigend van hem ( want wie is hij om dat te bepalen voor een ander), maar hij was natuurlijk wijsgeer ( wijsbegeerte/filosofie kun je het beste omschrijven als verbale zelfbevrediging), en geef toe: er zit wel iets in.

Als je niet op jezelf/ je eigen houding en keuzes durft reflecteren, kun je net zo goed meteen doorvliegen naar je volgende leven. Aan de andere kant moeten we het ook weer niet overdrijven: ons eigen ikje en ons eigen belangrijkheid binnen dit universum worden wel heel narcistisch uitvergroot sinds die vervloekte computers/mobiele telefonie/internet en andere ongein hun intrede hebben gedaan.

Maar terug naar mijn betoog: zelfkennis zorgt naar mijn mening voor een beter ( niet fijner!) leven. Als je iets van jezelf onthult, komt dat zowel jouzelf als de gehele wereld ten goede. Maar dan moet je wel eerst inzicht hebben in jezelf.

Ik ben de laatste jaren het ene na het andere verloren.                                                                Ik verloor talloze dierbaren, naaste familieleden. Ik verloor m`n partner, m`n geld, m`n oudste dochter, m`n oom die mij misbruikt heeft, mijn geliefde vader en enige beschermer ooit, m`n ongeboren kind en – kleinkind…..

Ik verloor m`n sexuele aantrekkingskracht, m`n maatschappelijke positie. Mijn mooie gebit, m`n vruchtbaarheid, mijn prachtige uiterlijk…..

Sinds voorjaar 2017 ben ik ook nog in toenemende mate vergeetachtig of dement ( ik durf het niet nog verder te laten onderzoeken door neuroloog R. en de Klinische Genetica van het UMCG) geworden.

Mijn verdriet is iets dat mij langzaam maar zeker getekend heeft. Ik kan niet meer sporten, en breng zoveel mogelijk tijd door met mijn lieve dochtertje, met muziek,  en met vrienden. Dat werkt helend. Elke goede relatie helpt je om met verdriet of verlies om te gaan. De pijn is er echter niet minder om.

Toch kan ik jullie – als ervaringsdeskundige – aanbevelen om het verdriet en de angst dat je over je heen krijgt, recht in de fucking ogen te kijken. Om beter de kleine wonderen in je op te nemen. Het zachte huidje van je kind. Dat roodborstje dat levenslustig in je tuin rondscharrelt. Die machtige eikeboom in het bos die jou letterlijk troost als je met `m knuffelt . Ik ben me zoveel meer bewust van alle schoonheid in mijn omgeving, vergeleken met 8 jaar geleden.

Eerst was die vanzelfsprekend. Die schoonheid. Het verandert je perspectief ingrijpend wanneer je ouder wordt en dingen anders waarneemt. . Het is lang een taboe geweest, ook bij hulpverleners, terwijl doodsangst zo`n belangrijke rol speelt. Iedereen heeft er last van ( ook al drukken de meesten het de kop in door weg te kijken. Dat is de mainstream-houding). De een droomt erover , de ander probeert het te onderdrukken en dan komt het tot uiting in psychische symptomen .

Maar voor ons allemaal komt onvermijdelijk het moment dat je beseft dat je sterfelijk bent. Dat kan zijn wanneer een van je dierbaren overlijdt, of wanneer je op een begrafenis bent. Of wanneer je in de spiegel kijkt en ervan schrikt hoe oud je bent geworden. De dood hangt als een onweer over de picknick van ons leven heen. Het is onze grootste menselijke wond. Het is de prijs die we betalen voor ons zelfbewustzijn

Al eeuwen zoeken filosofen naar manieren om hier goed mee om te gaan. Beetje vervloekt zijn we natuurlijk he, dat we met een brein begiftigd (lees: vergiftigd) zijn. Want we zijn slechts zandkorrels in het universum. Ons denken is dus onze grootste vijand. Toch kan juist dit besef van nietigheid ( al druist het nog zo tegen de ijdelheid van ons ego in) helpen om de trivialiteiten waar we ons vaak druk om maken, te relativeren.

`s Ochtends rennen en vliegen? No way man: rustig aan….. jij en je kinderen zijn veeeeel belangrijker dan die kloteschool of die klotebaas die tegen een paar centen het leven uit jullie probeert te persen. `s Middags rennen en vliegen, of gestressed raken van een file? Hell no: rustig aan…..ga lekker in het bos boompje klimmen met je kinderen, joh: laat die stomme deadlines, verplichtingen en haast toch gewoon wat vaker waaien. Het kan elk moment afgelopen zijn weet je. !

Als we de dood in de ogen durven kijken, kunnen we die angst wellicht relativeren en ervaren we het leven ontroerender, kostbaarder en dynamischer. Het spreken over de dood  leert mij in elk geval betekenisvoller te leven. Ik heb veel rimpelingen veroorzaakt in de levens van anderen. Ja, ook in die van jou, beste lezer. Niet alleen omdat jij zomaar in mijn hoofd en hart mag kijken, maar ook omdat mijn schrijfsels jouw leven voorgoed zullen veranderen – bewust of niet. Door mijn kinderen, vrienden, vijanden, clienten en familie oprechte aandacht te schenken, door niet bang te zijn voor intimiteit of kwetsbaarheid. En door mijzelf volledig te laten zien. Dat maakt mij ( en een ieder die zo echt durft zijn) tot een forse golf op jullie zee, en een held.

Deze levenshouding vergt namelijk ontzettend veel moed. Maar enkel dankzij die moed zijn er tussen mij en anderen zeer waardevolle en betekenisvolle relaties ontstaan, waarbij we ons beiden gezien voelen. Ieder mens kan rimpelingen in zijn omgeving veroorzaken – vaak zonder het door te hebben. En die rimpelingen werken door, geloof mij maar, ook wanneer wij weggevlogen zijn. Mijn vader heeft nu meer invloed op mijn leven dan toen hij hier nog was.

Liefde voor mensen, dieren, planten en alles wat leeft voelen en je geliefd weten is het allerbelangrijkste in ons leven.

Als je zoals ik getroffen wordt door de meest gruwelijke martelingen op lichamelijk, emotioneel en sexueel vlak ,dan heb je een goed excuus voor een slachtofferrol.

Dat wordt in onze maatschappij ook gestimuleerd en het liefst gezien ( want het benadrukt onze zwakheid en onze volgzaamheid). Ik benadruk echter dat we ook temidden van de ergste folteringen altijd nog tot op zekere hoogte onze eigen keuzes kunnen maken. Al was het maar de keuze hoeveel macht je jouw agressor over jouw geest wilt geven. Die vrijheid, die keuze is ons hoogste goed. Maak er daarom gebruik van!

Iki zie dagelijks om me heen dat het merendeel van alle mensen bang is voor vrijheid, en liever heeft dat anderen hen vertellen hoe ze moeten leven. Maar hee: je kunt alleen op je eigen manier zin geven aan je bestaan, man. Dat kan niemand anders voor je doen ( alle praatjes van onze tandarts, overheid, ggd, partners, ouders, medici en andere griezels ten spijt), alleen jij.

Probeer zoveel mogelijk in contact met jezelf en met andere levende wezens ( niet perse  genaamd mens) te leven. Dat is een goede remedie tegen onze fundamentele eenzaamheid. Psychotherapie is dan ook een teken van decadentie. Het huidige leven gaat bijna alleen nog over consumeren ( ja, ook van mensen) en bijna niet ( meer?) over betekenisvolle relaties en zingeving.

In de tijd dat ik leef ( en dat gaat terug tot mijn leven als Neferoere in het oude Egypte ) heb ik niet veel zien veranderen. De taal verandert, maar mensen zijn eenzaam, gedeprimeerd, bang en gespannen. Weet je wat de kern is?

HET GAAT STEEDS – in al die duizenden jaren – OM EEN GEVOEL VAN AFGESCHEIDEN ZIJN. Mensen hebben te weinig liefde in hun leven, of hebben strijd met hun geliefde. Of “horen er niet bij” ( zoals ik en mijn kinderen). Er is door de eeuwen heen weinig veranderd in de menselijke problemen en tragedies. Ik krijg niet het idee dat we er met z`n allen veel wijzer op zijn geworden.

Neem nu onze partnerkeuze. Je kunt een zwever zijn en als lapmiddel voor je wond opperen dat het de wil van het universum of van jouw zieltje voordat je hier kwam was ( en als het mij zo uitkomt dan verkondig ik dat ook, maar vandaag neem ik een andere stelling in). Maar de waarheid is natuurlijk dat we altijd de verkeerde zullen trouwen, omdat we onrealistische verwachtingen op de ander projecteren.

Teleurstelling is dan uiteraard onvermijdelijk. Alain de Botton heeft daar een gaaf boek over geschreven: Weg van liefde. De romantische liefde gedijt volgens hem bij mysterie en brokkelt bij nadere inspectie af.

In tegenstelling tot wat zweverige dwepers zeggen ( ik zelf ook af en toe): het is ZINVOL om spijt te hebben. Want spijt kun je gebruiken om te herkennen wat je belangrijk vindt in dit leven. Spijt is meestal een belangrijke aanwijzing ( behalve voor mensen zoals ik, die grootgebracht zijn in enge sektes waar je leerde om – ten onrechte – altijd spijt te koesteren, al werd je verkracht door een psycho-sekteleider! ) Het is  goed om stil te staan bij de dingen uit je verleden die je spijt bezorgen, om een zuivere blik op de toekomst te kunnen richten. Daarbij gaat het om de vraag: hoe zou je nu kunnen leven om niet nog meer spijt te hebben/kriujgen? Wat moet je dan nu veranderen? Het is nooit te laat en je bent nooit te oud om je leven een andere wending te geven!

Er is maar 1 vraag van belang in je leven, en die moet je jezelf eigenlijk telkens stellen: “wat wil je?” Als je die vraag maar vaak genoeg stelt, dan kom je bijna altijd bij sterke emoties uit.  Ik kom altijd weer uit bij kinderen. Al vanaf m`n 9de.

Ik BEN moeder. Het is niet 1 van mijn vele kanten, het is mijn LEVENSDOEL : moeder zijn. Niet alleen moeder van mijn eigen kinderen, maar ik ben de moeder van alle kinderen ter wereld.  Ziedende tijger-beschermelinge van alle verdrukte, verwaarloosde, onheus bejegende, vertrapte, vergeten, misbruikte kinderen ter wereld.

Dat is nogal een verheven roeping, ik weet het. Zoiets is niet iedereen gegeven.  Maar ik ben er dan ook reeds vele levens voor in ( zware) training geweest. Kinderen en ik zijn twee handen op 1 buik. Net zo vlekkeloos perfect als ik veel “grote” mensen verafschuw wegens hun fake-heid.

Terug naar de vraag “wat wil ik” : het zijn steeds dezelfde verlangens of wensen. Bijvoorbeeld dat je iemands liefde of erkenning wenst, dat je hoopt dat de ander weet hoeveel je van hem houdt, dat je minder eenzaam wilt zijn, jong en gezond, dat je iets wilt bereiken en dat je leven betekenis heeft. Alles wat ik heb gedaan of geschreven ( yes, ook de gloeiende furie-stukken: zonder catharsis geen heling!) komt erop neer dat je ervoor moet zorgen dat je zo min mogelijk spijt hebt aan het einde van je leven.

Dat je goed moet leven. Dat is mij uiteindelijk gelukt. Ik ben een rijk en tevreden mens. Ik heb veel dingen gedaan die ik niet wilde ( enkel omdat ik anderen meer bestaansrecht toekende dan mijzelf), maar doe dat niet meer. Ik hou van mijzelf, ik hou van iedereen, ik hou van mijn werk en mijn studie, en ik heb een fantastisch gezin. Wat wil een mens nog meer?

 

 

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s