Zoektocht

“The gravity means nothing to those at peace – oftewel: voor degene die vrede in zichzelf draagt, maakt het niet uit hoe zwaar de strijd is”.

Het had voorwaar een zin van mijn geliefde Friedrich Nietzsche kunnen zijn; en als ik een tattoo-type was, had dit allang op m`n arm gestaan.

Toen ik mijn dochter van de ene op de andere dag verloor, uiteraard niet voorzien van enig uitlegje door het Universum, ben ik heel lang gestopt met leven. Sterker: de dood was me een stuk welkomer geweest destijds, veel rustiger en vrediger. Daar zat ik dan: halfzijdig verlamd ( letterlijk: ik reageer lichamelijk heel sterk op ingrijpende gebeurtenissen), met 3 acute hernia`s in m`n onderrug ( idem), en volledig lamgeslagen.

Maar mijn geniale vriend Bob Dylan kreeg gelijk: “When you think you`ve lost everything, you find out you can always lose a little more”. Ik zal jullie niet vermoeien met de rampspoed en de overleden naaste dierbaren die het Leven mij in al haar wijsheid de daarop volgende jaren ook nog es op m`n bord flikkerde, maar het was af en toe op de grens van wat draaglijk was. Neem dat maar van mij aan.

Toch, toen ik eenmaal besefte dat het leven nooit perfect kan zijn, en mij daar eindelijk zelfs ten dele aan wilde overgeven, kreeg ik door dat we ongelukkig worden van onze gedachten. En niet door wat het leven ons geeft. Dit klinkt bizar he, zelfs uit mijn ervaringsdeskundige mond.  99% van de mensen denkt dat geluk of vrede iets is wat je kunt zoeken en vinden, maar het zit IN ons. Alleen raakt het, terwijl we opgroeien, bedolven onder allerlei illusies en blinde vlekken.

Hoe slecht ik ook in wiskunde ben: geluk is gelijk aan – of groter dan – het verschil tussen hoe jij de gebeurtenissen in je leven ervaart, en je verwachtingen van hoe het leven zich moet gedragen. waar het misgaat is dat we die vergelijking vaak niet op de goede manier oplossen. Als je in de formule verkeerde gebeurtenissen en verwachtingen stopt, raak je teleurgesteld en voel je je ongelukkig. Kortom: stop met nadenken over de variabelen die je geluk verpesten. En verwacht daarentegen de gebeurtenissen zoals ze zijn! De manier waarop we reageren als het leven anders loopt dan we hadden verwacht/gehoopt, is de bepalende factor voor innerlijke vrede/geluk/acceptatie.

Als je je illusies ( ik heb er plenty, maar ik doorzie ze inmiddels ) en blinde vlekken ( die heb ik ook, maar doorzie ws nog maar de helft) bewust bent, ben je ook in staat vrede te vinden in jezelf, no matter what het leven je voorschotelt. Met illusies bedoel ik concepten als tijd, controle en kennis. Die concepten zijn ons aangeleerd. we zien ze als feiten, maar dat zijn ze niet. Als je ze doorziet, houden ze je niet meer voor de gek en kunnen ze je niet meer ongelukkig maken. De blinde vlekken zijn kenmerken van ons brein, dat ontworpen is om weg te rennen voor dreiging en ( al dan niet illusoir) gevaar. ooit moesten we onszelf beschermen tegen gevaren als wilde dieren ed. En al worden we allang niet meer bedreigd door wilde dieren ( omgang met psychopaten/narcisten daargelaten), die blinde vlekken hebben we nog steeds. Ze vertroebelen de waarheid, en daarom zeg ik: ons brein vertelt ons niet de waarheid. Ze liegt!

Er is iets wat ik dwars door die hel van de afgelopen jaren geleerd heb: dat ik m`n stinkende best kan doen voor iets, en dat ik tegelijkertijd kan aanvaarden dat zelfs mijn allerbeste best NIET oplevert wat ik zo had gehoopt – en dat dat oke is. Het heeft zelfs mijn hele leven veranderd. Ik ben uit noodzaak altijd zo`n control freak geweest, dat het woord “acceptatie” mij niets zei. Ik had geleerd dat wanneer het leven je niet geeft wat je wilt ( bv. gezonde dochters of een lieve echtgenoot), jij gewoon harder je best moet doen. Wat zonde! denk ik nu. Want de realiteit is dat je bijna niets in het leven kunt beinvloeden. En dat als je ( zoals ik zo eindeloos lang) dat desondanks maar blijft proberen, je alleen bezig bent met jezelf te kwellen. ( N.B. ik ben tevens psycholoog-i.o., enik  wijs er even op dat je jezelf onbewust of bewust ook kunt WILLEN blijven kwellen; om boete te doen bv, omdat je je schuldig voelt over wat er gebeurt is. Al heb je er part noch deel aan. Ik heb mijzelf heeeeel lang willen kastijden, gewoon omdat ik gewend was overal de schuld aan te hebben – vanaf mn geboorte tot een jaar geleden)

Op een gegeven moment kon ik kiezen: of de volgende 25 jaar van mn leven ook op de bodem blijven zitten, of doen wat ik inderdaad heb gedaan: “oke universum, wil je het zo spelen? Prima! Maar ik klauter weer naar boven. Morgen wordt het weer iets beter dan vandaag, en overmorgen nog een stukje beter!”. Klinkt dit gemakkelijk? Om de dooie dood niet: daar heb je ijzerharde ballen voor nodig!

Er is een verschil tussen pijn en lijden namelijk. Pijn komt van buiten, uit de wereld om je heen, en het heeft een functie. Die moet je durven toelaten. Het vertelt je dat je iets mag leren, of doen ( in mijn geval: loslaten). Lijden is wanneer je de pijn steeds naar boven haalt, om jezelf te kwellen ( denk aan mijn zelfkastijding/illusoire boetedoening). Pijn is goed. De pijn om mijn verloren dochter motiveert me om te doen wat ik nu doe. Maar als ik mezelf steeds maar weer vertel dat ik mn dochter nooit meer zal kunnen vasthouden, en mezelf daarmee laat lijden, helpt me dat niet. Dus laat ik dat los.

Er is maar 1 constante in het leven, en dat is verandering ( of noem het chaos, zie Einstein). Alles in het leven verandert constant. En pas wanneer je een of ( in mijn geval) tot in het diepst van je wezen geconfronteerd bent met overlijden of verlies, besef je pas echt hoe sterfelijk ( ik geloof trouwens niet in sterfelijk, maar denk dan aan ons lijfje) we allemaal zijn. En hoe kostbaar ieder moment is, ieder lief woord, en ieder lief gebaar – niet in het minst richting onszelf.

 

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s