Bang voor zelfcompassie: BACKDRAFT

Zwervers die een hard leven leiden, kunnen wantrouwend en agressief reageren wanneer ze met vriendelijkheid benaderd worden. Verwaarloosde en getraumatiseerde kinderen/volwassenen idem. Dus: zo hoeven we ook niet verrast te zijn wanneer we weerstand tegenkomen als we gekwetste en verwaarloosde delen in onszelf met vriendelijkheid bejegenen.

Het beoefenen van compassie en vriendelijkheid naar onszelf is niet altijd gemakkelijk. Sterker: ik vond het – naast overgave – het moeilijkste in m`n hele leven! Ik kan wel hele wetenschappelijke onderzoeken hierover gaan publiceren, maar ik heb ondanks m`n titels nogal schijt aan “wetenschap” en vereer daarentegen het weten van de ziel en van de eigen ervaring; daarom zal ik me drastisch beperken. Paul Gilbert heeft hier uitgebreid onderzoek naar gedaan, en kwam mbv oa FMRI-scans, hartmetingen en stresshormoonmetingen tot de uitkomst dat mensen met een hoge mate van zelfkritiek op zelfcompassie reageerden met een enorme daling van hartritmevariabiliteit ( = een teken van dreiging), en geen verandering in hun ( toch al zeer hoge) cortisol ( = stresshormoon). Uit de FMRI-scans kwam bij deze personen een patroon naar voren dat past bij dreiging. N.B. needless to say dat het bij mensen die zich veilig voelen, precies andersom was.

Wanneer er sprake is van een heftige reactie op de beoefening van zelfcompassie, schiet de term backdraft te binnen. De brandweer weet donders goed wat deze term betekent. Het gaat om ruimtes waar weinig zuurstof is ( zie dit even in psychische zin). Bij een grote brand smeult hier het vuur alleen maar. Totdat er een raam kapot knalt of iemand de deur opengooit: dan komt er immers plotseling een heleboel zuurstof bij het smeulende vuur. Het gevolg is dat het eerst rustig smeulende vuur plotseling enorm oplaait – omdat het zuurstof en alle ruimte krijgt.

Als we dus voorheen niet gewend waren om onszelf met vriendelijke ogen en mededogen te bezien, dan blijkt deze compassie als het ware zuurstof te brengen naar plekken in onszelf die eerder afgesloten waren. Dat kan voor verdomd heftige momenten zorgen, waarbij plotseling veel verdriet en oude, onverwerkte pijn vrij kunnen komen.

Het is goed om te weten dat er dan niets mis is met je. Integendeel, zo ontstaat een gezonde, diepere verbinding en intimiteit met gebieden in jezelf die eerder ontoegankelijk waren. Wanneer je het lef hebt ( want het voelt doodeng) om daar met je aandacht bij te blijven, het erkennend op te merken, kun je het makkelijker hanteren. Je kunt de brand als het ware gewoon zichzelf laten uitbranden, terwijl je er zelf als getuige bij aanwezig bent. En kijk, daar is weer een stuk ( bereidheid tot) overgave voor nodig.

Het is namelijk moeilijker om compassie toe te laten wanneer je daar ( net als ik ) in je opvoeding niet mee vertrouwd bent geraakt. Vandaar dat in het begin je gevaarsysteem steeds verwilderd alarm slaat bij een beginnende ervaring van compassie. We hebben ons namelijk geidentificeerd met een ongeliefd zelf en hebben geleerd om zonder compassie en met een gebrekkig ( zelf-)zorgsysteem te overleven; en reageren derhalve vanuit ons gevaarsysteem met afkeer, angst, onrust of agressie wanneer we onszelf liefdevol tegemoet gaan treden. Wanneer we emotionele pijn ervaren, steekt ( een variant van) onze innerlijke criticus algauw de kop op, terwijl we juist een ( onze eigen) innerlijke helper nodig hebben. Maar het zorgsysteem werkt alleen maar als trigger voor nog meer dreiging, omdat het ten onrechte geassocieerd wordt met nog meer emotionele pijn. Ingewikkeld? Helemaal niet, vind ik ( omdat ik ermee bekend ben uiteraard, en daardoor anderen op dit vlak zo goed weet bij te staan).

Het vergt dus enorm veel dapperheid, lef, vertrouwen ( of schijt) en doorzettingsvermogen om dit proces “tegen je natuur” in te gaan, en het duurt een flinke tijd. Maar mijn god, wat zijn we het waard!!

 

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s