Mijn jongere ik

Laatst zei mijn broer tegen me: “na je 50ste kun je doen waar je zin in hebt. Als je in pyama over straat wilt lopen, dan doe je dat gewoon”. Nu ben ik nog lang geen 50 ( ik vermoed zelfs altijd een dertiger te blijven), maar loop reeds jaren gewoon in pyama over straat. Mijn jongste dochter breng ik zelfs meestal in pyama naar school. Dat is het lekkere van dichter bij jezelf leven ( vaak gepaard gaand met een zekere leeftijd): het maakt je niet meer zoveel uit wat anderen van je vinden. Ik ben meer aanwezig, en laat de dingen meer op hun beloop. Het enige wat aan ouder worden minder leuk is, is dat je lichaam ouder wordt. Maar ook daar blijkt een remedie voor!

Een zekere bevriend psycholoog die haar onderzoek in de Verenigde Staten deed, bracht een groep mannen van eind 70, begin 80, naar een plek die was ingericht alsof het 1959 was. De tijdschriften waren uit die tijd, de televisies en programma`s ook, op de radio waren hoorspelen, sportevenementen en muziek uit hun jeugd. De mannen moesten zich inbeelden dat ze jong waren en werkelijk in 1959 leefden.

Het resultaat was verbluffend: na een week voelden de mannen zich niet alleen jonger, maar waren hun gewrichten flexibeler, schouders breder, vingers langer en minder vervormd. Hun lichaamslengte was veranderd, evenals gewicht, tred, postuur, gehoor- en gezichtsvermogen. Ook geheugen en intelligentie waren verbeterd. Om over hun stemming nog maar niet te spreken. En ik durf te wedden dat de resultaten bij dementerenden nog 300% verbluffender zullen zijn.

Kortom: het is niet onze fysieke staat die ons beperkt ( zeg ik als de reeds in 2013 opgegeven gehandicapte), maar onze gedachten over onze beperkingen. Waar je je geest op richt, zal je lichaam volgen. Op het einde van het experiment waren de mannen aan het voetballen; sommigen hadden hun wandelstokken weggegooid. Als er nu nog iemand de kracht van onze gedachten en vebeelding durft te ontkennen, weet ik het ook niet meer!

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s