Het vergt een leven om te leren leven

Ja, ik ben zo`n persoon die er meer dan de helft van haar leven over doet om te leren LEVEN. Toen ik jonger was, en dan heb ik het eigenlijk over m`n vroege tienerjaren ( want de werkelijkheid haalde me al snel in) had ik dit nog niet zo door. Ik dacht: ik zal ooit wel zo`n beetje in de gaten hebben hoe het allemaal werkt. Maar je blijft juist steeds nieuwe dingen leren , met name over het omgaan met jezelf en je medemens. Toen ik een half leven geleden mijn toekomstige ( en inmiddels ex-)echtgenoot  tegenkwam, had ik het idee: oke, we besluiten nu ons leven met elkaar te delen, we gaan accepteren hoe de ander is en daar een balans in vinden, en dan zijn we er. Hahaha. Maar zo werkt een relatie dus niet! Want je verandert ( als het goed is) in de loop der jaren allebei, en het is de kunst om dat van elkaar te blijven accepteren. De bereidheid daartoe is de basis waarop een relatie stormen kan doorstaan.

De oneindige kosmos zit vol raadsels. De oerknal, donkere materie, we kunnen er alleen maar naar gissen. Gelukkig maar, denk ik dan, dan zijn de wonderen tenminste de wereld nog niet uit en valt er nog iets te ontrafelen ( of niet – hopelijk). De complete werking van de kosmos zullen we hopelijk nooit kunnen begrijpen of bevatten – daartoe zijn wij volgens mij nu ook nog niet toegerust; om dat te bevatten. Toch wil de mens dat wel. Mensen hebben nogal de neiging fanatiek een doel te willen bereiken: iets helemaal uitpluizen en het vervolgens onder controle brengen. Terwijl controle niet eens bestaat; dat heeft mijn harde leven mij wel geleerd. Pure illusie is het. Het bevrijdende aan het heelal vind ik nu juist dat het geen doel heeft ( m`n moeder zou me stenigen als ze dit las. Love you, mama!). De kosmos heeft echt geen verwachtingen van ons, we hoeven haar niets te geven, enkel verwonderd rond te kijken.

Terwijl intussen op aarde veel mensen maar denken dat ze uiterst belangrijk zijn of zichzelf wel zeer serieus nemen. Ze vinden zichzelf soms zelfs meer waard dan anderen! (kun je daarbij??) Ze veroordelen vluchtelingen of mensen met een ander geloof, terwijl de realiteit is dat we allemaal hetzelfde zijn. We zitten met z`n allen op dat ene minibolletje in die uithoek. Als je vanuit de ruimte naar de aarde kijkt, zie je nergens grenzen. Die zitten alleen in ons hoofd.

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s