De wildernis

De wildernis is de plek waar ik me het meest geaard voel en – hoe vreemd dat ook moge klinken – het meest verbonden. Volgens mij denken we onterecht dat wanneer we de wildernis ingaan, we de mensheid achterlaten. Maar juist tijdens mijn verblijven in de wildernis ervoer ik een enorme connectie met de mensheid en alle andere levende wezens. Die natuurlijke omgeving herinnert me eraan hoe we met alles en iedereen verbonden zijn. Het is voor mij een heel krachtige wereld.

De afgelopen twee jaren ben ik veelvuldig geconfronteerd met het verdriet dat gepaard gaat met het plotselinge of reeds verwachte vertrek of overlijden van dierbaren in mijn directe omgeving: mijn oom, een vriend, mijn oudste dochter, mijn lieve vader, en mijn eerste nog ongeboren kleinzoon. Het meest krachtige wat ik heb ervaren, is de immense liefde die overblijft wanneer al het andere wegvalt. En de diepe uitwisseling met mensen die zeggen dat ik mijn verdriet weet te beschrijven op een manier die hun eigen ervaring eer aandoet. Zoveel mensen kwamen naar mij toe, keken mij aan en zeiden: “ik heb mijn vader, moeder, zus of kind verloren en er is tot nog toe niemand geweest die onder woorden kon brengen wat ik toen voelde en nu nog voel.

Dat raakt mij enorm, omdat ik denk dat het gevoel alleen te zijn – de ENIGE – precies de ervaring van rouw kenmerkt. Je voelt je zo ongelofelijk verdrietig en alleen met je verdriet. En daar is geen medicijn voor. Ik herinner me nog goed dat ik mezelf afvroeg ( en nog dagelijks afvraag): wat is het enige wat me zou doen ophouden te rouwen over mijn vader? Het antwoord was: dat hij terug zou komen. En dat is precies wat er nooit  zal gebeuren. ( N.B. hoewel ik de gehele waarheid dien te vermelden: mijn vader is op zielsniveau dichterbij mij dan ooit. Hij spreekt met mij en is de beschermengel van mij en mijn jongste dochter geworden. Ik mis echter zijn in- en in- lieve ogen en handen. O die handen…… had ik ze maar bewaard hier…)

Het klinkt zo simpel, maar het is in werkelijkheid een grote psychologische worsteling. Want waar je mee worstelt is het idee dat je het moet accepteren.                                             Je moet het moeilijkste wat er bestaat accepteren en vervolgens manieren weten te vinden om weer gelukkig te zijn, weer lief te hebben – en om te leven met dat harde feit. En dat moet je zelf doen. Of veranderen in een steen; dat is de tweede optie.

Alleen wanneer je alles geeft en volledig omarmt wat het resultaat daarvan is : of je nu als kluizenaar rouwt, instort, doordraait, alles van je afschrijft, op wereldreis gaat , je op je werk stort –  het is niet jouw taak is om te bepalen of het resultaat van jouw handelen goed is of niet. En al helemaaaaaal niet van anderen.  Jouw taak als mens is om je uiterste best te doen – dan is het altijd goed, en meer dan genoeg. Als je volmondig “ja” kunt zeggen op de vraag of je alles hebt gedaan wat je kunt, dan heb je het hoogste bereikt. Het allerbeste wat je kunt geven is wat je daadwerkelijk hebt.

 

 

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s