Assertiviteit voor hoog sensitieve personen deel 1: Grenzen Stellen

Wanneer iemand iets zegt of doet wat een reactie bij je oproept, is het heel belangrijk dat je erkent wat je denkt en voelt. Misschien merk je dat je maagspieren samentrekken, dat het zweet je uitbreekt, of dat je rood aanloopt van woede of juist schaamte. Ieder mens dat wordt geconfronteerd met ( echt danwel illusoir) gevaar, verdedigt zich. Dat is een natuurlijke respons, en daar is niets mis mee.
Echter: wanneer je heftige emoties voelt en de neiging hebt om direct te reageren ( in een opwelling een tirade af te steken, of juist meteen toe te geven om zo een conflict te vermijden ), is het enorm belangrijk om dat juist niet te doen en je even te onttrekken aan de situatie ( tenzij dat echt niet kan). Verzin desnoods de smoes dat je enorm nodig naar het toilet moet, zodat je je fysiologische reacties tot rust kunt brengen. Als je dit niet doet, kun je impulsief handelen en dingen zeggen ( te kruiperig of juist te boos) waar je later spijt van krijgt.

Ga eens eerlijk met jezelf in gesprek. Klopt je hart snel, haal je zeer oppervlakkig adem of zijn je gedachten explosief? Dan heeft de ander bij jou waarschijnlijk angstgevoelens losgemaakt. Je instinctieve reactie is dan ofwel “vechten” ofwel “vluchten”.
Terwijl je natuurlijk liever eerlijk tegenover jezelf en anderen wilt reageren zonder de situatie tot belachelijke proporties op te blazen.

Wanneer je conflicten vermijdt door je gevoelens voor je te houden, bewijs je jezelf en anderen geen dienst. Het is een vorm van oneerlijkheid en manipulatie – ook, en misschien juist wel, naar jezelf.
De tussenweg tussen in woede uitbarsten en toegeven, is om – nadat je je gedachten en gevoelens op een rijtje hebt gezet – naar de persoon in kwestie te gaan en te zeggen dat je graag het een en ander met hem/haar uit wilt praten. De eerste keren voelt dit ontzettend onnatuurlijk, je hart klopt waarschijnlijk als een idioot, maar de eerste keren zijn altijd afschrikwekkend en eng.
Kijk de ander in de ogen ( bij een echt gesprek dan) en zeg vanuit je hart en zonder je te verontschuldigen wat je voelt en wel of niet wilt.
De ander kan zich hierdoor ( in z`n ego) bedreigd voelen en meteen in de verdediging schieten of zelfs ruzie zoeken, maar dat is dan niet jouw probleem.
In de meeste situaties echter zul je merken dat de ander openstaat voor wat je te zeggen hebt, met name wanneer je in staat bent om vanuit de ik-persoon te communiceren zonder verwijten.

Als je begint te huilen, laat dat dan zo zijn. En voor boosheid geldt: sta jezelf toe om authentiek te zijn, maar ga niet schreeuwen of schelden. En: kam vooral jezelf ook niet af. Zwak je gevoelens niet af, kleineer ze niet en verontschuldig je er zeker niet voor. Gewoon nooit! Jij hebt namelijk recht op jouw gevoelens, ook al begrijpen anderen ze niet of zijn ze het er niet mee eens! Jouw gevoelens zijn jouw tekenen van diepe waarheden in jezelf. Ze zijn de taal van je ziel en ze willen door jou gehoord en erkend worden.
Daarna kun je naar de ander luisteren. Observeer je instinctieve gevoelens terwijl je luistert, want dat is juist jouw grote kracht als hoog-sensitief persoon. Als je het onbehaaglijke gevoel krijgt dat de ander zich zit in te dekken of oneerlijk tegen je is, stop je dat niet weg, want dan is dat waarschijnlijk ook zo. Wanneer je groeit in assertiviteit kun je meer met deze gevoelens, maar voorlopig merk je alleen op dat je het gevoel krijgt dat de ander oneerlijk, manipulatief of defensief is.

Dit is niet het soort mens met wie je veel tijd zult willen doorbrengen. Het zijn giftige gedragspatronen waarvan alle relaties van die persoon doortrokken zullen zijn. Als de ander jou verwijten maakt, geeft dat altijd aan dat zijn/haar ego bang is voor ontmaskering ( dat geldt andersom natuurlijk ook voor jou als jij verwijten maakt). Met verwijten los je niets op. Giftige relaties zullen je iedere keer naar beneden halen. Denk nooit dat je genoegen moet nemen met een ongezonde relatie – of dat nu met een van je ouders, een collega, je kind, een partner of in vriendschap is – dat hoeft nooit!

Een grens is jouw limiet, die niemand mag overschrijden of schenden. Ik heb bijvoorbeeld grenzen in al mijn relaties die voorschrijven dat de ander ( ook mijn kinderen, ook schoolmoeders, ook medici en topadvocaten, ook kameraden en clienten) rechtuit tegen mij is en mij met respect ( dus zonder verwijten of draaierijen) behandelt. Dat is voor mij een grens waarover niet te onderhandelen valt en als iemand hem schendt en niet respectvol tegen mij is, zal ik proberen de energie tussen ons te zuiveren door mijn gevoelens en grenzen te bespreken. Als hij/zij dan gebrek aan respect blijft tonen, is de relatie ( van welke aard dan ook) voorbij, zonder enig schuldgevoel van mijn kant.

Ik houd nog wel van die persoon, maar omdat hij/zij mijn duidelijke grens niet in acht nam, verbreek ik het contact. Grenzen zijn een noodzakelijk onderdeel van de zorg voor jezelf, net als je haar wassen. Ze zijn gezond, normaal en noodzakelijk. En geloof me, in elke relatie komen problemen en onderhandelingen voor met betrekking tot de grenzen die elk van beiden stelt.
Persoonlijke grenzen kunnen te maken hebben met hoeveel
– lichaamsruimte en afstand tot de ander jij nodig hebt
– tijd jij alleen wilt zijn
– belang jij hecht aan eerlijkheid, betrouwbaarheid en gematigdheid
– belang jij eraan hecht dat jouw persoonlijke eigendommen met rust worden gelaten en niet door anderen worden betreden/aangeraakt
– etc.etc.etc.

Als HSP-er zul je vaak het gevoel hebben dat andere mensen de hele tijd over je grenzen ( willen) gaan. Dat kan heel vermoeiend zijn, daarom is het zo belangrijk de moed en de kracht op te brengen je grenzen te handhaven.
Als je dus “nee” zegt, laat je gezond gedrag zien. Als ze daar boos op reageren, is het misschien nog nooit bij hen opgekomen dat zij zelf ook nee zouden zeggen wanneer er onredelijke aanslagen gepleegd worden op hun tijd, energie en grenzen. En ze zullen in het begin natuurlijk ook verbaasd zijn omdat ze jou nog nooit eerder dit hebben zien doen. Jij, de eeuwig gevende en welwillende helper.

Als je het prettig vindt, kun je erbij zeggen dat het niets persoonlijks is, maar te maken heeft met het handhaven van duidelijke begrenzingen met betrekking tot je bezigheden. Echter: heb NIET het gevoel dat je moet uitleggen WAAROM je nee zegt! Hoe meer je uitlegt waarom, hoe meer handvatten je de ander geeft die hij/zij kan gebruiken om jou ertoe te zetten jouw nee in een ja te veranderen.

Respecteer jouw recht op het zelf indelen van je tijd. Laat je niet door anderen voorschrijven hoe je dat moet doen. Jij hebt bijvoorbeeld het volste recht om nooit telefoontjes aan te nemen ( het is jouw telefoon en jouw abonnement!), om de deur niet open te doen wanneer er wordt aangebeld ( het is jouw huis), en je hoeft je ook zeker niet verplicht te voelen om mailtjes of berichtjes ( helemaal op Facebook, Linkedin of andere sociale media!) binnen een paar dagen te beantwoorden ( het is jouw tijd).
Als iemand jou vraagt om nu alles te laten voor wat het is en hem naar de andere kant van het land te rijden, heb je het recht om nee te zeggen. We moeten impulsieve reddingsneigingen overwinnen , tenzij er natuurlijk sprake is van een noodgeval en je je innerlijk geroepen voelt om te helpen.

Heel wat mensen gebruiken schuldgevoelens ( waar jij van nature al overmatig in uitblinkt) om anderen zo te manipuleren dat ze hun zin krijgen. Ze maken daarbij ook gebruik van vleierij, bijvoorbeeld: “alleen jij kunt me helpen en als je me niet helpt, heeft dat voor mij vreselijke gevolgen”.
Als ubergevoelig mens wil je niet dat iemand lijdt, en daarom laat je je door een ander manipuleren en overheersen. Vervolgens voel je je zwak en gebruikt, maar ook verontwaardigd en boos. En daarbovenop de frustratie omdat je niet goed genoeg voor jezelf hebt gezorgd – voila: een hoop giftige energieen in je hoofd, emoties en lichaam ( verkrampte spieren bv.)

Iedereen heeft dezelfde bron, jij bent niet hun bron. Laat de bron dus maar voor iedereen afzonderlijk zorgen. Vraag jezelf af hoe je nu echt anderen kunt helpen om zelf sterk en zelfredzaam te worden, en oefen hier ook ( vooral) mee dit zelf te leren. Als jij geeft uit schuldgevoel is dat geen echt of zuiver geven, maar bezoedeld met giftige energie.
Grenzen zijn dus een vorm van zelfzorg. Als jij je grenzen handhaaft, wat erop neerkomt dat jij je niet door anderen laat overbelasten, manipuleren, schuldgevoel laat bezorgen of overheersen, staat je innerlijke zelf te juichen en bedankt het je! Je zelfrespect en zelfvertrouwen nemen toe, telkens wanneer je erin slaagt voor jezelf op te komen.

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ETHIEK!, fantasie en zogenaamde "realiteit"., filosofie, Geen categorie, Gezondheid en welzijn, karaktertrekjes, Levensbeschouwing, matters of the heart, ontspanning en kiezen voor jezelf, ratio versus emotie, rebellie versus volgzaamheid, samenhang, zelfveroordeling en -vergeving. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s