Hoe vergeef je jezelf ?

verteldekinderen
“Mijn moeder zei dat ze wilde praten. Mijn hoofd stond er niet naar; ik was met heel andere dingen druk. Ik reageerde dus niet. De volgende ochtend werd ik wakker gebeld met de mededeling dat mijn moeder gestorven was.
Ik was verpletterd door verdriet.
Ik hield erg veel van mijn moeder.
Ook al had ik het nodige van haar te verduren gehad ze was ook ongelofelijk zorgzaam, liefhebbend, wijs en grappig.
Het heeft me heel veel jaren gekost, eigenlijk tot op de dag van vandaag nog steeds, om mijzelf te vergeven voor mijn ongevoeligheid;
voor het feit dat ik mijn moeder niet voor de allerlaatste keer die paar momenten heb gegund die zij met mij had willen delen.
Eerlijk gezegd speelt het schuldgevoel nog altijd op; want ik heb meerdere liefdevolle uitnodigingen van haar – om ons richting elkaar uit te spreken – steeds weer afgeslagen.
Ik was zo hard, zo koppig.
En nu kan het niet meer…
Zoveel jaren later besef ik dat ik niet alleen mijn moeder moest vergeven, maar dat ik ook – of juist met name – mijzelf moet vergeven”.

Zomaar een verhaal, zoals je die regelmatig hoort.
Het kan erg moeilijk zijn om anderen te vergeven, maar meestal is het nog moeilijker om onszelf te vergeven…
Toch zijn de redenen om onszelf te vergeven dezelfde als voor het vergeven van anderen.
Het is de manier waarop we ons van het verleden bevrijden.
Het is de manier waarop we zullen gaan helen en groeien.
Het is de manier waarop we een betekenis geven aan ons lijden, onze zelfachting herstellen, en een nieuw verhaal vertellen over wie we zijn.
Het kan ontzettend moeilijk zijn als je – zoals in bovenstaand voorbeeld – zowel slachtoffer als dader bent in je eigen verhaal.

Een ander persoon, die het eea uitgehaald had, vertelde dit: ” ik had het gevoel dat ik het niet verdiende om gelukkig te zijn, of dat ik zelfs maar leefde.
Het was een pijnlijke manier om in het leven te staan.
Ik voelde me alleen staan, afgescheiden van alles en iedereen.
Voor een groot deel kwam dat doordat ik er niet over kon/durfde praten, maar voor een ander deel kwam het doordat ik me zo ontzettend schaamde.
Er was iets niet goed aan mij.

Ik denk dat we voor onszelf het hardst zijn.
Ik ben het in ieder geval wel.
Ik probeer anderen te helpen, ik ben een zorgzame moeder.
Dat zijn dingen waaraan ik mijzelf herinner wanneer ik mijzelf verwijten maak, en het helpt.

Wanneer we een ander vergeven, zien we af van de wens ( of het genoegen) dat diegene net zo lijdt als dat wij hebben gedaan.
Wanneer we onszelf vergeven, bevrijden we onszelf ook van een cyclus van straf en vergelding die tegen onszelf is gericht.
We kunnen onszelf niet oprecht vergeven als we nalaten een oprechte poging te ondernemen om onze fouten (bewust danwel onbewust gemaakt) te erkennen, de consequenties van onze kwetsende daden van destijds onder ogen te zien, onze spijt te betuigen, om vergeving te vragen en compensatie te bieden.

Wie oprecht wil vergeven, moet expliciet of impliciet erkennen dat z`n gedrag ( of het nu bewust danwel onbewust gedaan is destijds) verkeerd was, en de verantwoordelijkheid voor dat gedrag op zich nemen.
Het besef iets verkeerds te hebben gedaan ( of dat nu bedrog, een bankoverval of het mishandelen van een ander is) en het aanvaarden van de verantwoordelijkheid hiervoor leiden als het goed is tot gevoelens van schuld en spijt.
En deze dienen volledig ervaren te worden voordat iemand verder kan gaan, namelijk de stap tot zelfvergeving kan zetten.

Ik heb het hier over authentieke zelfvergeving, en die is alleen te bereiken door op een eerlijke, onderzoekende manier te kijken naar onszelf, naar onze daden, de consequenties van onze daden, en te luisteren…
Mensen die oprecht streven naar zelfvergeving zijn mensen die willen veranderen, die willen groeien, die willen helen.
Ze willen misstappen uit het verleden niet nog eens hoeven maken.
Wanneer je echte zelfvergeving wilt bereiken, ben je iemand met een geweten.
Wanneer je schuld, schaamte, spijt of berouw voelt over iets dat je hebt gedaan, is dat je beginpunt.

Een gebrek aan zelfvergeving kan en zal ons leven op alle terreinen beinvloeden: onze gezondheid, onze relaties, onze carriere, ons ouderschap en ons algehele geluk en welzijn.
Wanneer we onszelf niet vergeven, ondergaan we dezelfde nadelige emotionele en fysieke effecten als wanneer we anderen niet vergeven.

Vasthouden aan zelfverwijt houdt ons opgesloten in een gevangenis van het verleden en beperkt het potentieel dat het heden biedt.
Wanneer we onze identiteit opbouwen uit daden uit het verleden, ontnemen we onszelf het geschenk van groei en verandering.
We kunnen allemaal leren van de misstappen uit ons verleden.
Op een bepaald moment moeten we het verleden, onze en andermans schuld loslaten en opnieuw beginnen.
Het kan niet genoeg worden herhaald: er is niemand die het niet waard is om vergeven te worden, jij inclusief!!

En toch kan het nog zo moeilijk zijn om onszelf de vergeving te schenken die we zo vrijelijk aan anderen aanbieden.
Misschien leggen we ( de geestelijk gezonde mensen dan) de lat voor onszelf wel hoger dan we voor anderen doen.
Misschien hebben we het gevoel dat we niet voldoende geboet hebben voor onze fouten of misdaden.
Misschien beletten ons schuldgevoel en onze schaamte ons te voelen dat we uberhaupt nog een kans verdienen.
Schuldgevoel kun je definieren als het gevoel “ik heb iets slechts gedaan” , en schaamte juist als “ik ben slecht”

Schaamte kan dus regelrecht toxisch zijn.
Toxische schaamte verdrijft ons uit onze verbondenheid en relatie met anderen,
en doet ons geloven dat we bij niemand horen.
We gaan denken dat we het niet verdienen om vriendschappelijke relaties te onderhouden met anderen.
Nou, hier is nieuws voor je: NIEMAND IS SLECHT EN NIEMAND VAN ONS ZOU OMSCHREVEN MOETEN WORDEN ALS DE SOM VAN ONZE SLECHTSTE DADEN!

We zijn allemaal fragiele mensen met gebreken, die kunnen liegen, stelen of bedriegen.
We zijn fragiele mensen met gebreken die elkaar onrecht aandoen.
Wanneer we dat doen, zijn we geen monsters:
we zijn mensen die van onze kern, onze goedheid afgesneden zijn geraakt.

We zijn allemaal zo geconditioneerd dat we menen gewaardeerd te worden om de dingen die we doen,
niet om wie we zijn.
In werkelijkheid heeft onze waarde niets te maken met wat we doen;
maar onze overtuiging kan het erg moeilijk maken onszelf te vergeven wanneer we iets verkeerds doen.

Niemand van ons is volmaakt ( of juist: iedereen is volmaakt!). Meestal zijn de foute dingen die we onszelf moeten vergeven geen fouten die we opzettelijk hebben gemaakt.
We hebben op dat moment het beste gedaan wat we meenden te kunnen doen.
Als we de dingen beter hadden kunnen doen, dan hadden we dat wel gedaan…

Zelfvergeving is oprechte zelfacceptatie.
Dit betekent dat je jezelf gaat accepteren als een mens met gebreken.
Wanneer je lijdt om het kwaad dat je een ander hebt aangedaan, betekent dat dat je berouw en een geweten hebt, en juist in deze gevoelens bevindt zich de balsem waarnaar je op zoek bent. Haat is vergif.

Voor zelfvergeving is vooral de absolute waarheid, en oprechtheid nodig.
Voor het vergeven van jezelf is vergeving door de ander niet vereist; er bestaan nu eenmaal rancuneuze mensen die nooit bereid zullen zijn tot vergeven – wat je ook probeert.
We kunnen een ander dus niet dwingen om ons te vergeven: de vergeving die deze persoon ons wel of niet schenkt is onderdeel van zijn of haar eigen pad.

Zelfvergeving vereist ook nederigheid en hard werken. Het vereist een oprecht verlangen om het kwaad niet te herhalen en een oprecht verlangen om te veranderen.
Wanneer we weten dat we er alles aan doen om iets weer goed te maken, scheppen we de mogelijkheid om onszelf onze daden te vergeven – los van de ander.
Toch is het ook eng, omdat het onbekend terrein is.
Als je gewend bent een beschrijving van jezelf te geven waarin je jezelf enkel naar beneden haalt, is zelfvergeving nogal een omslag.
Wanneer we onszelf vergeven, laten we die identiteit los.
Het kan bijna angstaanjagend zijn om de grote schoonheid te ontdekken van wie we echt zijn.
En gek genoeg kunnen we ook jarenlang een eigenaardig soort troost putten uit het troosteloze van onszelf eindeloos de schuld te geven en onszelf te straffen ( spreekt hier de ervaringsdeskundige)
Elke ingrijpende verandering kan ontregelend zijn.

Wanneer we inzien dat we lijden omdat we onszelf niet vergeven of dat we onszelf straffen, hebben we de eerste stap al gezet naar heling.
Het omarmen van onze gevoelens zal ons helpen deze te transformeren.

We voelen ons ( mag ik hopen) allemaal weleens schuldig. Het woord “schuldig” is geassocieerd met doen: we voelen ons schuldig wanneer we iets verkeerds doen of wanneer we iemand kwetsen.
Schuldgevoel helpt ons dus om op het juiste pad te blijven tegen het licht gehouden van onze eigen waarden.
Als we niet in staat zijn onszelf te vergeven vanwege ons schuldgevoel, los je dit op door te kijken wat er gecompenseerd moet worden naar de ander.
Moeten we iemand geld terugbetalen dat we hebben gestolen? Moeten we iemand onze spijt betuigen?
Vraag jezelf af ( en/of vraag de ander, als je daartoe in de gelegenheid wordt gesteldt!) wat je kunt doen om dit recht te zetten.

Schaamte is een stuk lastiger, want schaamte is eerder gekoppeld aan zijn dan aan doen. Het gaat veel dieper.
Als ik mij schaam, betekent dit dat er voor mijn gevoel niet enkel iets mis is aan wat ik doe, maar dat er ook iets niet deugt aan wie ik ben ( een leugen dus!)
Schaamte is vaak een verborgen emotie en heeft een regelrecht verlammende kracht.
Wanneer we ons diep schamen, voelen we ons intens gescheiden van onszelf en de wereld.
We voelen tot op het bot dat wij het niet waard zijn om door anderen of door onszelf vergeven te worden.

 

Schaamte maakt ons klein en maakt dat we onszelf willen verstoppen, omdat we menen dat we het niet waard zijn om in gezelschap, een familie, of de wereld te verkeren.
Schaamte die niet geuit wordt, of niet herkend wordt, kan het ons onmogelijk maken te voelen dat we het waard zijn om vergeven te worden.
We verminderen de macht die schaamte over ons heeft door er een stem aan te geven.
Schaamte verheimelijkt, de waarheid niet.
Wanneer je het lef hebt om je ervaringen met anderen te delen, bouw je een nieuwe betekenis op uit een pijnlijk verleden.

We voelen schaamte als we ons in een isolement verkeren.
Deze schaamte kan alleen geheeld worden in een gemeenschap en in verbondenheid met anderen.
We willen allemaal in vrede en harmonie leven.
Maar om in vrede met anderen te kunnen leven, moeten we ook in onszelf vrede en harmonie kennen.
We kunnen ons schuld- en schaamtegevoel transformeren door ons verleden te benutten om anderen juist goed te doen.

Eigenlijk geldt voor alle mensen die zichzelf proberen te vergeven dat ze zichzelf ten dienste van anderen dienen te stellen om zichzelf te kunnen vergeven.
Door je schaamte uit te spreken, ontkracht je het en word je in staat om nieuwe verhalen over jezelf te scheppen.
Je wordt dan niet langer gedefinieerd door je slechtste daden.
Zo kun je de overstap maken naar het ( eerst beangstigende) potentieel om jezelf op je best te worden.

Iedereen kan een manier vinden om een pijnlijk verleden om te vormen tot een hoopvolle toekomst.
Je kunt medeleven met anderen en met jezelf ontwikkelen.
Zodat je op een dag kunt zeggen: ” de misstappen die ik in het verleden heb begaan, zijn niet wie ik vandaag de dag ben”.
Zelfvergeving vormt de waarachtige kern van het stichten van vrede, en we kunnen geen vrede met anderen opbouwen wanneer we geen vrede hebben met onszelf…

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ETHIEK!, fantasie en zogenaamde "realiteit"., filosofie, Geen categorie, Gezondheid en welzijn, karaktertrekjes, Levensbeschouwing, matters of the heart, ontspanning en kiezen voor jezelf, ratio versus emotie, rebellie versus volgzaamheid, samenhang, zelfveroordeling en -vergeving. Bookmark de permalink .

4 reacties op Hoe vergeef je jezelf ?

  1. Baie dankie vir jou goeie insig en raad. Dit is wow!

  2. Precies op het juiste moment gelezen, mooi!
    Dankjewel…

  3. wat een mooie blog
    ik blog ook voor school voor cijfers.
    ik doe ook een wedstrijd met vrienden om zo veel mogelijk volgers te krijgen.
    mijn vraag is of u me kan volgen.
    ga veders met vlogen want het is echt leuk.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s