Incest 1: uit de integratieve praktijk, casus 5

Ze vertelde mij, gedurende een periode van twee jaar sessies, het volgende..( deel 1 van 3)
“Ik leefde in een droom die vaak niet eens voor mezelf toegankelijk was, laat staan voor anderen.. Het probleem met mijn oom was dat van het monster met de twee koppen, het mes dat aan twee kanten sneed, en dus het meisje met de twee gezichten.
Mij is altijd verweten dat ik een ziekelijk gevoel voor zwarte humor heb, en ik geef toe dat het een beetje extreem is, misschien zelfs pervers. Ik houd er namelijk niet van om in een besmet vakje gestopt te worden, of om anderen te categoriseren.
Mijn ex zei altijd dat het bijna leek alsof er destijds twee van mij waren: eentje die stabiliteit en veel geborgenheid nodig heeft, en eentje die altijd in ontwikkeling is en verandering nodig heeft. Misschien was of is dat ook zo.
Mijn moeder zei dat ik in middenin m`n tienerjaren opeens vaag, ondoordringbaar, beangstigend voor hen was geworden. Dat ik daarvoor anders was geweest: gehoorzaam, en lief. Maar ik heb nooit iets anders gedaan dan denken aan “goed” zijn. Zelfs toen ik heel klein was, dacht ik al bij alles wat ik deed aan “goed” zijn.
Wat ik van haar niet begreep, is waarom ze het niet wilde zien… waarom ze niet wilde zien wat er zo overduidelijk aan de hand was. Ik wist als kind al dat ik het namelijk niet goed deed: iedereen zei dat met of zonder woorden tegen me, maar ik kon het niet helpen. Eerst probeerde ik voor m`n oom te verbergen dat ik het niet fijn vond zo innig te doen, tegen m`n zin al die dingen te doen die hij wilde dat ik deed. Maar toen hij gewoon bleef doorgaan en bleef komen, werd het zo vervelend dat ik alleen nog maar beleefd tegen hem was. Ik probeerde alles wat ik maar kon bedenken, maar ik wist niet wat mijn moeder wilde dat ik deed.
Ik was zelden tot nooit uit liefde aangeraakt, en al zeker niet door m`n moeder. Geslagen werd ik wel, keihard, op m`n blote billen. Als het ophield, kon ik me niet bewegen. Ik wilde wegrennen, maar ik kon me werkelijk niet bewegen. Ik bracht een raar geluid voort, als een verstikte snik.
Soms praatte hij heel aardig tegen me, en vaak gaf hij me geld. Ik vroeg me steeds maar af wat m`n moeder zou denken als ze wist hoe stout ik was geweest na al die keren dat ze me had gezegd lief te zijn. En ik maakte me zorgen over m`n broertje, die het toch ook niet kon helpen dat ik zo stout was geweest. Dus ging ik in het schuurtje zitten, gekastijd, net als in de bijbel. Het leek of ik daar uren zat. Ik weet nog dat ik mijn oom heel dankbaar was omdat hij er niets van zou zeggen tegen mijn ouders; dat wist ik gewoon zeker.
Ik wilde niet dat hij me zag of aanraakte als ik geen kleren aanhad, ik had het heel koud, ik bibberde, ik schaamde me voor mezelf. Toen kleedde hij me aan en hield me tegen zich aangedrukt, en hij zei telkens weer: “ik ben familie van je”. Terug op m`n kamer waste ik alles van me af, en begon een soort bezwerende mantras te prevelen.
Als er weer eens iets nieuws werd geprobeerd door m`n oom, dan hield ik daar niet van. Ik wist echter dat mijn oom altijd aardig bleef en z`n mond zou houden zolang ik niet ging huilen of klagen. Hij leerde me dat bepaalde dingen gedaan moesten worden, maar dat er nooit met anderen over mocht worden gesproken. Hij had me – zonder er amper een woord over te hoeven zeggen, bedenk ik me nu, hoe bizar – tot zwijgen en volstrekte trouw verplicht.
De zonde ( zo vatte ik dat als kind en tiener op) zat niet in het doen, maar in het praten erover!
Ik was zonder enige waarschuwing heel geleidelijk in een wereld van misbruik gegleden; het toegelaten misbruik door een rusteloze oom.
Ik speelde steeds minder met de kinderen uit mijn klas. Ik verstopte me vaak en had zoveel te verstoppen dat ik nauwelijks meer tijd voor spelen leek te hebben. Ik las veel in mijn bijbel en bracht daar menig manisch uurtje mee door. Ik was ten prooi gevallen aan een aantal irrationele angsten.

Ik had een manier ontdekt om alles wat pijn deed als ik met mijn oom was, te vergeten, en alleen de plezierige momenten te onthouden; evenals de gevoelens van welbehagen die me zo nu en dan bekropen met hem bij mij. Toen begonnen de nachtmerries, die me dwongen om telkens opnieuw de dingen door te maken die ik me niet wilde herinneren. Als ik uit die boze dromen wakker werd, deed alles me erger pijn dan wanneer mijn oom er echt was. Soms lag ik in bed te fantaseren hoe ik op een dag zou worden zaligverklaard vanwege de offers die ik had gebracht en mijn geduld. Op een dag ( zo dacht ik ) zou mijn goedheid worden erkend en zouden de mensen tegen me zeggen dat ik het goed had gedaan……”  Wordt vervolgd.

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in de tragedie van ware liefde, ETHIEK!, fantasie en zogenaamde "realiteit"., filosofie, Geen categorie, Gezondheid en welzijn, karaktertrekjes, Levensbeschouwing, matters of the heart, ontspanning en kiezen voor jezelf, pedagogiek, ratio versus emotie, rebellie versus volgzaamheid, samenhang, sex, zelfveroordeling en -vergeving. Bookmark de permalink .

2 reacties op Incest 1: uit de integratieve praktijk, casus 5

  1. Anoniem zegt:

    Waanzinnig mooi opgeschreven. Ik heb het een paar dagen geleden gelezen en het gonst nog na, terwijl ik geen enkele directe relatie heb met het onderwerp. Als het drieluik af is zou ik dit zeker breed laten publiceren. Complimenten.

    • Tjonge, bedankt voor je complimenten, fijn om te horen! Wat dat breed publiceren betreft: ik ben kennelijk niet ambitieus genoeg om mezelf te promoten, haha. Meestal vragen organisaties/instellingen/belangenorganisaties of ze mijn artikelen mogen publiceren. Ja natuurlijk: gratis en zonder mijn naam erbij! ( voor mij is schrijven enkel een uitlaatklep om mn kop leeg te krijgen, en het is geweldig als dat ook nog tot bewustwording bij anderen leidt. Heerlijk!) Groetjes, Rebekka

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s