Boek-samenvatting: De ernstige vorm van Parental Alienation Syndrome 1 ( kort)

IMG_9420 (Edited)Onderstaand artikel is een letterlijke weergave van een deel uit het boek “Kaat wil niet meer op bezoek” van Ludo Driesen.

Bij  de meest ernstige vorm van het PAS vertonen kinderen ( al zijn ze volwassen) de volgende symptomen richting de “verstoten” ouder:

  1. Een gebrek aan schuldgevoelens: het PAS-kind voelt zich in het geheel niet schuldig over zijn/haar minachting voor de verstoten ouder. Hij/zij beweert dat de verstoten ouder een ongevoelig iemand is die niet lijdt onder het verbroken contact, en die derhalve verstoten mag worden.
  2. Afwezigheid van normale ambivalentie: in relatie met anderen erkennen we dat elke persoon positieve en negatieve eigenschappen heeft. Een PAS-kind die aan de ernstige vorm hiervan lijdt, mist deze normale ambivalentie. Het kind kan de gevoelens voor/de gedachten over diens ouders niet relativeren. De ouder met wie men contact heeft wordt geidealiseerd, terwijl de verstoten ouder enkel als slecht wordt beschouwd.
  3. Irrationele lastercampagne van smaad en haat: het kind voert een grote lastercampagne tegen de verstoten ouder. Deze ouder wordt volledig geminacht, belasterd, en het kind beschouwt deze ouder enkel als slecht, en miskent elke positieve eigenschap.
  4. Uitbreiding van de minachting: het PAS-kind neemt dezelfde minachtende houding ook aan tegenover de vrienden en familie van de verstoten ouder, ook al had hij/zij daarvoor een goede relatie met hen. Deze houding berust eveneens op de meest absurde argumenten.
  5. Het gekopieerde scenario: het kind neemt het negatieve ideeengoed van de “geliefde” ouder en diens omgeving over, ook al strookt dit niet met zijn/haar eigen ervaringen met de verstoten ouder. Het kind gebruikt bij het verwoorden van zijn/haar mening vaak volledig gekopieerde zinnen vd “geliefde”ouder.
  6. Onvoorwaardelijke steun: het PAS-kind ondersteunt reflexmatig, vanzelfsprekend en wellicht zelfs geheel onbewust de “geliefde” ouder. Bij conflicten ondersteunt het kind de “geliefde” ouder, zonder te beseffen dat deze evengoed ( of meer nog) een aandeel heeft in het conflict.
  7. Absurde argumenten: de laster en enorme vijandigheid van het PAS-kind berusten op absurde argumenten, die geen enkel verband houden met de werkelijke ervaringen van dit kind met de “verstoten” ouder.
  8. “Onafhankelijk” denker: de “geliefde” ouder beklemtoont bij hoog en bij laag dat het de eigen overtuiging/ervaring van het PAS-kind is dat de “verstoten” ouder zo slecht is. En dat het “de eigen wil” van het kind is om de andere ouder te verstoten. De “geliefde” ouder is trots over deze onafhankelijkheid van denken, en moedigt het kind aan om zijn/haar mening te verkondigen. Het kind durft echter ( vaak onbewust!) niet anders dan de “geliefde” ouder ( en soms zelfs de grootouders!) na te praten. Langzaamaan vertrouwt het kind zijn/haar eigen ervaringen niet meer, en raakt het hopeloos verstrikt in de lastercampagne.

In de praktijk bezoekt het PAS-kind de gehate ouder meestal niet, of gaat het contact gepaard met destructief en continu provocatief gedrag door het kind – dikwijls gepaard met pathologisch liegen ( zie ook Von Boch-Galhau, 2013)

Veel gehoorde uitspraken door PAS-kinderen over de “gehate”ouder:

  • “hij/zij draagt de schuld van de scheiding”
  • hij/zij is gestoord, hoort in een gesticht, is geen normaal contact mee mogelijk”
  • “hij/zij is geen goede ouder”
  • “hij/zij had nooit een sterke band met mij”
  • “hij/zij doet geen moeite om het contact met mij te herstellen”
  • “hij/zij stalkt mij, valt mij lastig” ( wanneer de gehate ouder contact zoekt)
  • “hij/zij heeft er alleen maar voordeel bij om geen contact met me te hebben”
  • “hij/zij wijst mij af”
  • “hij/zij maakt zich schuldig aan intra-familiaal geweld”( lees: “stookt iedereen tegen elkaar op” )
  • “hij/zij greep niet eens in toen het contact begon te verminderen”
  • “hij/zij pleegt incest”

Hoe wrang ook, de sterkste sleutel voor het oplossen van deze vorm van PAS ligt in hoofdzaak in het kamp van de ouder ( en vaak grootouders ) met wie de kinderen nog wel contact hebben. Want juist deze ouder ( en deze grootouders) spelen vaak, zo niet altijd, een cruciale rol in het ontstaan en het in stand houden of het juist doen ophouden van het PAS. Soms programmeert de “geliefde” ouder zijn/haar kinderen onbewust tegen de andere ouder, zowel door oude eigen trauma`s of door het voorbije huwelijk/relatie.. De programmerende ouder heeft het dan nodig zijn/haar kind(eren) bij de “gehate” ouder weg te houden, voor eigen overleving. In dit geval is het voor professionals en hulpverleners heel belangrijk te werken aan bewustwording, en het doen vallen van “kwartjes” … Gardner stelt niet voor niets dat een kind altijd partij kiest voor de zwakste ouder..

Maar sommige programmerende ouders bewerken hun kinderen juist welbewust. Daarmee belanden we echter op het vlak van narcisme, borderline en psychopathologie (wordt vervolgd)

 

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in de tragedie van ware liefde, ETHIEK!, fantasie en zogenaamde "realiteit"., Geen categorie, Gezondheid en welzijn, Levensbeschouwing, matters of the heart, ontspanning en kiezen voor jezelf, pedagogiek, ratio versus emotie, rebellie versus volgzaamheid, samenhang, zelfveroordeling en -vergeving. Bookmark de permalink .

Een reactie op Boek-samenvatting: De ernstige vorm van Parental Alienation Syndrome 1 ( kort)

  1. Beste Luc Van den Berge, bedankt voor je reactie. Ik kan me goed voorstellen dat je een onbehaaglijk gevoel bekruipt; dat zal waarschijnlijk een ieder bekruipen bij het lezen over het Parental Alienation Syndrome. Het artikel is overigens een letterlijke weergave uit een deel van het boek “Kaat wil niet meer op bezoek” van Ludo Driesen. Het gaat in zijn boek/dit artikel echter niet om een “nieuwe vorm van pathologie” hoor: Richard A. Gardner, DE autoriteit op het gebied van het ouderverstotingssyndroom/PAS, maakte reeds in 1998 onderscheid tussen een milde, matige en een ernstige vorm van PAS. Deze drie vormen zijn keer op keer bevestigd ( oa. Spruijt et al, 2005 en von Boch-Galhau, 2013) en verder getoetst/uitgewerkt/verder uitgewerkt. De reden voor het opsommen van ( wetenschappelijk uitvoerig getoetste) criteria/overeenkomsten bij ALLE gevallen van de ernstige vorm van PAS, is dat dit het vaststellen ervan ( wat sowieso al een enorme klus is) enigszins vergemakkelijkt. Te vergelijken met de criteria die in een persoon ( of diens gedrag) aanwezig dienen te zijn , wil men de diagnose “dementie” of “borderline” of “influenza” bijvoorbeeld kunnen vaststellen. Daarnaast is – je zegt het al – uiteraard ieder mens uniek, met zijn/haar unieke verhalen, en ik zie in mijn werk gelukkig dat daar wel degelijk nieuwsgierigheid naar en aandacht voor bestaat. Het enige punt waarop ik met je van mening verschil ( en wat prima is!), is dat het soms cruciaal voor kinderen is dat ze breken met hun ouders. Het kan voor korte tijd even “ruimte en rust” bieden, maar het is naar mijn ( en straks genoemde professionals hun) mening van het grootste belang om het contact tussen kinderen en hun ouders, hoe summier en in welke vorm ( bv. onder begeleiding) ook, zo snel mogelijk weer in gang te zetten. De loyaliteitsband tussen kinderen en ouders kan wel ontkend worden, maar het is onmogelijk om deze band ooit te verbreken. Daarmee amputeer je het kind. Ik baseer mij hierbij niet enkel op cases uit mijn praktijk, maar tevens op de onderzoeken, ervaring en boeken van Else-Marie van den Eerenbeemt en I. Boszormenyi- Nagy. En wat betreft “die situaties waarin het klopt wat het kind zegt”: we hebben het hier niet over ( vergeef me het woord) “enkelvoudige” zaken als seksueel misbruik of lichamelijke mishandeling, maar over het jarenlang hersenspoelen en programmeren van het kind door de ouder ( of zelfs beide ouders!). PAS-kinderen beseffen deze hersenspoeling niet, vergelijkbaar met de hersenspoelingen die in sektes plaatsvinden, en minstens zo erg…. Sommige feiten kunnen dus best kloppen, maar wanneer je het artikel/boekdeel nauwkeurig leest, gaat het bij PAS om juist de programmering die het zo tricky maakt, en waardoor een kind zonder het te beseffen de ene ouder als compleet goed en de andere ouder als compleet slecht ziet. Dat kan natuurlijk nooit deugen.. Met hartelijke groet, Rebekka Engels.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s