Compassie, deel 1.

Wanneer je teveel met jezelf (je carriere/geld/bezit/gedachten) bezig bent is dat vragen om lijden. De betrokkenheid bij het welzijn van anderen  – net zo goed als dat van jezelf – is de weg naar geluk. Maar dat kost tijd: we groeien, en we leren gaandeweg begaan en betrokken te zijn, zoals we dat als pure kinderen ook waren. We leren mens te zijn.
Compassie is een gevoel van zorg dat opkomt wanneer we geconfronteerd worden met lijden van iemand anders en we een urgentie voelen iets te doen (bv luisteren of geld geven) om dat lijden te verlichten. Compassie zet jouw empathische gevoel om in daden van edelmoedigheid, gulheid en andere onbaatzuchtige uitingen.
Het Hebreeuwse woord voor compassie, rachamim, komt van de stam van de baarmoeder, rechem. Compassie krijgen wij inderdaad met de paplepel ingegoten van onze moeder. Het is die verzorgende koestering die ons de aard van compassie laat zien en leert. Compassie is in veel opzichten een verlengstuk van dit moederlijke instinct, dat cruciaal is voor de overleving van de mens(heid). Er zijn waarschijnlijk jaren in een klooster voor nodig om de spirituele groei te evenaren van 1 slapeloze nacht met een ziek kind.
Compassie is een kwaliteit die ontwikkeld kan worden: we kunnen leren het te ontwikkelen en toe te passen door onze zorgradius uit te breiden tot een grotere kring dan onze directe familie ( hoewel zelfs daar de compassie – zeker in praktische daden – vaak al ver te zoeken is). Het helpt als we oog hebben voor ons gemeenzame mens-zijn.Want in onze wereld is het vaak zo dat we denken “ik heb mijn handen vol aan mijzelf, waarom zou ik me ook nog druk maken over anderen die het moeilijk hebben of aandacht vragen?”
Het antwoord is dat we – elk mens op aarde – afhankelijk zijn van de rest van de gemeenschap. Als je dus een prettig leven wilt hebben, zul je het echt op moeten brengen om begaan te zijn met het welzijn van anderen, de ander altijd op de een of andere manier te helpen waar je dat kunt. Is dat niet mogelijk, dan kun je op z`n minst voor diegene bidden ( tot wie dan ook), hem zegenen of het beste toewensen.
Deze zorg voor anderen is iets heel kostbaars ( denk maar eens aan het ultieme geluk dat jullie Sarah en mij schenken door op verjaardagen lieve kaarten te sturen: het is onbetaalbaar!). Mensen hebben een specifiek brein, maar dat levert veel hartzeer op omdat het constant “ik, ik, ik!” denkt. Hoe meer je met jezelf bezig bent, hoe moeilijker je het zult hebben. Het bizarre is dat onze eigen pijn ( letterlijk!) afneemt wanneer we nadenken over het verlichten van de pijn van een ander. Het is heel praktisch.
Neem net als ik eens de proef op de som, met name wanneer je lijdt, of je chagerijnig voelt. Probeer vriendelijk te zijn als je over straat loopt, wens in gedachten/gevoel iedereen die je passeert het allerbeste. Glimlach naar mensen, ook al heb je daar geen zin in. Iedere dag weer. Ik bezweer je dat de gewoonte om alleen rekening te houden met jezelf zal verdwijnen. Het is een natuurwet, compassie hebben. En als we tegen een natuurwet van ons wezen ingaan, heeft dat funeste gevolgen.
Als je “ik, ik, ik!” roept, zul je volledig onderuit gaan. Maar als je zegt: “wat kan ik doen?” – ook als je het zelf heel zwaar hebt – ontstaat er iets magisch wat jouw pijn transformeert. Het wordt draaglijk. Compassie is absoluut cruciaal, net als de lucht die we inademen. “Ik, ik, ik!” denken gaat namelijk automatisch gepaard met angst, onzekerheid en wantrouwen.
Vergelijk maar eens het gezicht van Stalin of Erdogan of Hitler met het gezicht van de Dalai Lama of Einstein of Nelson Mandela (in z`n laatste jaren dan). Je kunt gewoon zien dat de persoon die alle macht heeft maar geen compassie bezit en alleen maar bezig is met controle, nooit geluk kan vinden.
Ik denk niet dat die eerste gasten `s nachts lekker en rustig hebben geslapen; veel dictators slapen elke nacht op een andere plek, en zijn non-stop onrustig. Dat soort angst wordt gecreeerd door hun eigen manier van denken en handelen. Wanneer je echter de weg van de geweldloosheid gaat en niet geobsedeerd bent door macht/controle/bezit/status, zul je nooit worden vergeten….
Als er geen ander (meer) is en je verafschuwt ook nog eens jezelf ( want zelfs de cynici moeten toegeven dat we van nature op compassie geprogrammeerd zijn), dan blijft er niets van je over; dan verschrompelt je authentieke zelf en wordt het kleiner en kleiner. Blijdschap en voldoening staan steeds verder weg; je wilt je aan van alles vastklampen en van alles proberen ( bv zoveel mogelijk status of bezit vergaren), maar je zult geen bevrediging vinden.
In onze moderne wereld staan we wat argwanend tegenover compassie omdat we zijn geindoctrineerd op het “recht van de sterkste”, en het “nut” van met elkaar concurreren. Vanuit dit verwrongen gezichtspunt is compassie met anderen op z`n best een schaarse luxe of op z`n slechtst de dwaasheid van een zwakkeling. Maar in de evolutie bewijzen samenwerking, empathie, compassie en gulheid absolute voorwaarden te zijn voor het voortbestaan van onze soort! Compassie is in ons eigen belang, of noem het wederkerig altruisme. Als de ene hand de andere wast, worden ze beide schoon!
Als we anderen helpen of medeleven tonen ( praktisch dus he!), komen er meer endorfinen en oxytocine in onze hersenen vrij; exact dezelfde stofjes die vrijkomen bij moeders die borstvoeding geven. Deze hormonen hebben een uiterst gezonde invloed: het maakt ons letterlijk gezond en gelukkig. Daarnaast werkt het aanstekelijk: als jij gul, vriendelijk en begaan bent, is het zeer waarschijnlijk dat ook jouw omgeving/vrienden/hun vrienden dit worden.
We (ik niet hoor!) zijn bang voor compassie omdat we bang zijn om het lijden/de machteloosheid/ de kwetsbaarheid te ervaren die gepaard gaat met een open hart. Evenveel mensen zijn ook bang om compassie te ontvangen, omdat ze vrezen dat ze bij een ander in het krijt komen te staan hierdoor. En tevens zijn veel mensen zelfs huiverig om compassie te hebben met zichzelf…. Uit angst dat ze “zwak” (?) worden, of dat er emoties boven zullen komen waar ze zich geen raad mee weten. Dit maakt compassie tot een van de moeilijkste en moedigste van al onze drijfveren, en tegelijkertijd tot de meest genezende en verheffende… Wordt vervolgd.
Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ETHIEK!, filosofie, Geen categorie, Gezondheid en welzijn, karaktertrekjes, Levensbeschouwing, matters of the heart, ratio versus emotie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s