Datgene wat je in jezelf ontkent, zul je buiten jezelf willen vernederen en bespotten.

Mensen hebben de neiging om datgene wat ze ( meestal onbewust) in zichzelf ontkennen, buiten zichzelf ( dus in een ander) te vernederen, bespotten en de kop in te drukken. Oftewel: waar liefde en angst elkaar ontmoeten.

Ik word regelmatig bespot wegens mijn enorme fantasie, passie, idealisme, kinderlijke enthousiasme, emotionele levendigheid en “anders”- zijn. Dat kan ik me gezien bovenstaande context zeer goed voorstellen. Op mijn beurt minacht ik ( nog steeds geregeld, ondanks dat ik besef dat het slechts iets over mijzelf blootlegt) arrogante, kille, afstandelijke, ratio-gerichte, autoritaire en onverschillige mensen. Die eigenschappen zullen dus ook wel in mijzelf zitten, haha, of ik ben er gewoon jaloers op, of het raakt aan mijn minderwaardigheidsgevoel.

Kennen jullie de film “Amadeus” over Mozart? In deze film wordt iedereen die zijn muziek hoort, enorm geroerd; alles wat hij voortbrengt is goddelijk en geniaal. In de film ( of je nu van Mozart houdt of niet doet er ff niet toe: ik vond het zelf namelijk een kutfilm) staat Mozart symbool voor het door god/whatever gezegende, vrijelijk zijn driften nalevende, van binnenuit scheppende, levendige kind. Hij staat voor echtheid, leven, liefde.

Maar…. er is daar nog een muzikant die erg bekwaam is en geroemd wordt; een oudere man genaamd Salieri. Hij weet mensen echter niet te vervullen met sterke gevoelens. Dus wanneer deze salieri Mozart hoort spelen, voelt hij grote angst! Angst, jaloezie en minachting. Mozarts muziek maakt pijn in hem los, zo hevig dat hij Mozart wil vermoorden.

We hebben ( meestal diep vanbinnen en ver weggestopt, want het wordt er als eerste uitgeramd tegenwoordig) een Mozart in onszelf. Sensitiviteit, intuitie, speelsheid, spontaniteit. De liefde voor het leven dus. EN we hebben allemaal ook een Salieri in ons. De behoefte aan controle en regels, jaloezie en machtsdrang. De angst voor het leven dus.

Wanneer we als gedachte-experiment nu eens proberen ons met Salieri te identificeren, diep in hetgeen wat daar verdongen zit te kruipen, en diep in het kind dat ook in deze Salieri verstopt zit, dan voelen we het gewoon: “als jij, Mozart, zo voor me staat met oprechte en open blik en mij doet denken aan al die LEVENSLUST die ik zelf niet durf te tonen, dan maak je pijn in me los. Als jij me doet denken aan al die gevoeligheid, spontaniteit en natuurlijkheid die de volwassenen om mij heen – toen ik klein was – belachelijk maakten, verhinderden en bestraften…..

als jij zo voor me staat en me confronteert met al die levenslust die ik als kind heb moeten wegstoppen, die ik steeds beter leerde ONTkennen; die ik mijn verdere leven heb geprobeerd te verdringen…. dan maak je een verwrongen pijn in mij los die ZO sterk is, dat ik gedwongen word om op de een of andere manier met die pijn om te gaan. Je moet weten dat dit voor mij (mijn ego) een kwestie van leven of dood is. Een manier om om te gaan met de pijn die jij in mij losmaakt, of waar jij mij aan herinnert, is jou belachelijk maken: jou opzij te schuiven, jou te vernederen, te minachten, te belemmeren en jou ten slotte te doden.

Zie je dat Salieri niet verontwaardigd is om de redenen waarom hij denkt dat hij verontwaardigd is? Hij is enkel verontwaardigd wegens wat Mozart in hem losmaakt! Maar dit besef – dat het probleem bij hem zelf lag – krijgt Salieri pas op latere leeftijd. En wanneer salieri deze waarheid uiteindelijk beseft, voelt hij diepe spijt.

Misschien zijn we als kind ( of zelfs nog als Groot Mens) allemaal wel eens een volwassene tegengekomen (of was het een van onze ouders!) die zich geprovoceerd voelde door al onze levenslust. Die volwassene maakte ons misschien belachelijk, sprak minachtend over onze gevoelens, en misschien strafte deze persoon ons of beperkte hij ons in ons doen en laten. Had dit iets met ons te maken? Welnee joh! Het was/is allemaal om met hun eigen innerlijke pijn om te kunnen gaan! Allemaal om met een eigen innerlijke angst voor het leven om te kunnen gaan.

Iemand die angst heeft voor het leven, heeft de neiging met zijn pijn om te gaan door het leven te verstikken. Dus het komt eigenlijk neer op Liefde voor het leven versus Angst voor het leven!

Nog een stapje verder: Salieri staat voor orde, logica, verstand, regels, autoriteit en macht. Eigenschappen die in onze cultuur vaak “mannelijk” genoemd worden. Mozart staat in de film voor intuitie, gevoeligheid, spontaniteit, speelsheid, tederheid, en zachtheid. Eigenschappen die in onze cultuur nog steeds “vrouwelijk” genoemd worden, ook al hebben ze niets met geslacht te maken.

Identificeer jezelf nu eens volledig met “man-zijn” a la bovenstaande voorbeeld: ‘als jij, VROUW, zo voor me staat met oprechte en open blik en mij doet denken aan al die LEVENSLUST die ik zelf niet durf te tonen, dan maak je pijn in me los. Als jij me doet denken aan al die gevoeligheid, spontaniteit en natuurlijkheid die de volwassenen om mij heen – toen ik klein was – belachelijk maakten, verhinderden en bestraften…..

“als jij zo voor me staat en me confronteert met al die levenslust die ik als kind heb moeten wegstoppen, die ik steeds beter leerde ONTkennen; die ik mijn verdere leven heb geprobeerd te verdringen…. dan maak je een verwrongen pijn in mij los die ZO sterk is, dat ik gedwongen word om op de een of andere manier met die pijn om te gaan. Je moet weten dat dit voor mij (mijn ego) een kwestie van leven of dood is. Een manier om om te gaan met de pijn die jij in mij losmaakt, of waar jij mij aan herinnert, is jou belachelijk maken: jou opzij te schuiven, jou te vernederen, te minachten, te belemmeren en jou ten slotte te doden”.

Je kunt de woorden “man” en “vrouw” ook vervangen door ouder-kind, leraar-leerling, etc. Dan besef je: het eigen weggestopte, verdrongen verlangen van een mens naar nabijheid, tederheid, echtheid en gevoeligheid hanteert hij door alles en iedereen die dit verlangen in hem losmaakt belachelijk te maken, te kleineren, te minachten en te straffen of treiteren. Ik zeg je: dit besef heeft mij een geheel nieuwe kijk gegeven op mijzelf, mijn exen, mijn ouders, mijn kinderen en degenen die mij nog steeds dagelijks bespotten ( smiley).

Het mooie is dat je je gedachten – zodra je ze bewust bent – kunt veranderen, en dat je je enkel met je eigen ontwikkeling hierin hoeft bezig te houden: no need om je neus in andermans zaken te steken..

 

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ETHIEK!, filosofie, Geen categorie, Gezondheid en welzijn, karaktertrekjes, Levensbeschouwing, matters of the heart, ontspanning en kiezen voor jezelf, ratio versus emotie, rebellie versus volgzaamheid, samenhang, zelfveroordeling en -vergeving. Bookmark de permalink .

3 reacties op Datgene wat je in jezelf ontkent, zul je buiten jezelf willen vernederen en bespotten.

  1. Joachim zegt:

    Wat ben ik blij dat je weer schrijft.

  2. joa1971 zegt:

    … en wat ben je toch een wijze vrouw …

  3. joa1971 zegt:

    … ik mis onze fijne gesprekken …

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s