De chakra- lezeres

“Je staat met 1 been nog in het universum” zei de chakra-lezeres destijds tegen me.

“Alsof je eigenlijk niet had willen reincarneren”.

Ik voelde me niet zo thuis op aarde, zal ik maar zeggen. Ik durfde niet mezelf te zijn; als ik al een notie had van wie ik zelf was.

Ik heb in mijn jeugd nooit mijn gevoelens, intuitie en emoties leren vertrouwen. De schone schijn ophouden was belangrijk, naast doorgaan, doorgaan, altijd maar doorgaan – tot heel, heel ver over mijn grenzen.

 

Het was goed om naar een chakra-lezeres te gaan: deze vrouw sprak in termen van spirituele beelden en lichaamsenergie; wat stroomt en niet stroomt.

Het voelde voor mij vertrouwd om zo naar mijzelf te kijken.

Ik zag opeens dat ik mijn identiteit al piepjong buiten mezelf aan het zoeken was. Het was in mijn omgeving een tweede natuur om met de ogen van anderen naar jezelf te kijken: wat jezelf voelt of wilt is secundair.

Je kunt zeggen dat het eerste chakra bij mij potdicht zat, compleet niet geaard. Onveilig gevoel.

Terwijl ik met mijn bovenste chakra`s juist compleet openstond.

Ik zag en voelde alles ( jaaaa, ik ben ook HSP, en proud to be!).

Al die indrukken kon ik gewoon niet meer aan.

 

Het eerste chakra is bij mij nog steeds niet volkomen geheeld, al heb ik daar de laatste jaren een enorme slag in gemaakt.

Als ik vermoeid ben, ben ik kwetsbaar.

Het is voor mij dan nog steeds wel een worsteling om mijn ruimte in te nemen.

Dat ik met evenveel recht als een ander hier mag zijn, zeg maar.

 

Ik kreeg het advies ( ten bate van het 3de chakra, dat de eigenwaarde vertegenwoordigt) om voor een spiegel te gaan staan en te zeggen:

“ik hou van jou, Becky, ik ben het waard!” Het moest echt gemeend zijn.

Ik kon het eerst niet. Uiteindelijk zei ik het. Ik huilde.

Ineens realiseerde ik me dat ik mezelf al die jaren in de steek had gelaten.

Hoe ik mijn ware aard en gevoelens verloochend heb door altijd maar dienstbaar te zijn, anderen mijn grenzen heb laten overschrijden, mij respectloos heb laten bejegenen.

 

“Ik ben het niet waard”. Die gedachte zat ( soms bewust, vaak onbewust) als een granieten onderlaag in mijn denken en mijn doen, tot in iedere vezel.

En dat trek je dan kennelijk ook naar je toe.

Omdat ik niet echt vanuit mijn gevoel leefde, haalde ik alles uit wilskracht: en mijn god, iemand met een grotere wilskracht ben ik nog niet tegengekomen.

Het lijkt voor sommigen alsof ik voor mezelf koos, maar het tegendeel is waar.

 

Buiten mijzelf, op afstand, als het ware met een sensor op een steeltje ( want sensoren heb ik: uiterst gevoelige!), tastte ik bij de ander af hoe hij/zij op mij reageerde; om vervolgens de strategie te bepalen hoe ik me het beste kon gedragen om geaccepteerd of juist uitgescheten te worden.

Leven met een omweg, ja. Heel vermoeiend.

 

Voor al mijn kinderen ( en trouwens voor alle kinderen) heb ik een instinctmatige, onvoorwaardelijke oerliefde. Altijd al gehad trouwens.

Als ik mijn jongste dochter vraag: “van wie houd je het meest?” , zegt ze:

“van mijzelf natuurlijk”. Kijk, dat is dus goed gegaan. Ik heb haar kunnen leren dat liefde bij jezelf begint. Zo simpel is het: eerst van jezelf leren houden, 100% en onvoorwaardelijk jezelf steunen. Zij begrijpt dat al.

Ik had daar een half leven voor nodig.

 

Wat betreft intuitie, het zesde chakra, zei de chakra-lezeres: “niets meer aan doen”. Hooguit die “stem” zelfs wat dempen.

En het klopt: als kind voelde ik hem al op mijn voorhoofd zitten.

Een derde oog.

Het was een voelen en een weten – hoe het werkelijk met mensen ging, achter alle schone schijn, opgeblazenheid en maskers.

Dit chakra heeft bij mij altijd wijdopen gestaan: ik voel de intenties van mensen, ik voel hun stemmingen, hun bedoelingen.

Ik ben overgevoelig voor indrukken.

Ik kan het volledige informatieveld van iemand uitlezen en hem “voelen” :

al staat ìe aan de overkant van de weg.

Bij de meeste mensen is het derde oog, de intuitie, juist een onderontwikkeld zintuig; we leren immers niet om met ons derde oog te kijken

( en bij ons in de sekte en in het gezin werd dit al helemaal afgestraft).

We leren niet hoe je in een ruimte een aanwezige energie kunt voelen.

Jammer.

 

De chakra-lezeres vertelde me dat ik sinds een paar jaar eindelijk weer daadwerkelijk aan mijn zevende chakra ben toegekomen: groeien, bloeien, delen.

En inderdaad: ik voel heel sterk dat ik op mijn pad ben, dat het goed is – al zijn de omstandigheden lang niet altijd even ideaal.

Ik ben nu een levenscounselor voor de “meest hopeloze gevallen” : voor de uitgestotenen, de van zichzelf vervreemden, de drop-outs, de zorgmijders, de zware delinquenten en verslaafden, de suicidalen – al die prachtige prachtige kinderen en jongeren die net als ik “niet passen” , “Anders Zijn”.

Mijn werk voelt als een ontmoeting met mijn eigen ziel. Dit is mijn bestemming…

 

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ETHIEK!, fantasie en zogenaamde "realiteit"., filosofie, Geen categorie, karaktertrekjes, Levensbeschouwing, matters of the heart, ontspanning en kiezen voor jezelf. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s