Nemesis en Ahriman 1

Het doet vrouwen ernaar verlangen te huilen en te sterven, maar mannen worden er razend door. We hebben het hier uiteraard over het ondergaan van de weinig beschreven en geanalyseerde emotie “schaamte” , en de uitwerking en invloed ervan op de menselijke ziel.

“Voor het eerst van haar leven is dat meisje echt vrij” dacht hij, en schrok van het medegevoel dat hij daarbij ondervond. Hij stelde zich haar voor als een trots wezen; trots op haar kracht, trots op die furie die bezig was haar tot een legende te maken, en die iedereen verhinderde haar te vertellen wat ze doen moest, of wie ze zijn moest, of wat ze had moeten zijn maar niet was..
Ja, ze had zich boven al datgene verheven wat ze niet wenste te horen.
“Is het mogelijk” ,vroeg hij zich af, “dat menselijke wezens juist het edele in zichzelf kunnen ontdekken door in een toestand van verwildering te leven?”

Zij was zijn Nemesis geworden, nadat hij zo lang meedogenloos – toen ze het meest kwetsbaar was in de buik van haar moeder en direct daarna – haar brute Ahriman was geweest en nog steeds was.
Het Beest heeft vele gezichten. Het neemt iedere vorm aan die het verkiest. Hij voelde hoe het zijn buik binnenkroop en begon te eten.
Dit meisje en haar moeder vertoonden het gedrag van vrouwen die al ver genoeg zijn gegaan, te ver zelfs;
vrouwen die niet langer in grenzen geloven en in wat daar wellicht achter zou kunnen liggen.
En zulke geduchte vrouwspersonen doen nooit minder dan ze van plan zijn.

“Ik heb vanachter de coulissen toegekeken, aangezien ik niet wist welke rol ik moest spelen” dacht hij mild oordelend over zichzelf. Menselijke wezens bezitten er nu eenmaal een opmerkelijk talent voor zichzelf wijs te maken dat hun eigen bedoelingen oprecht en edel waren, wanneer die in feite opportunistisch en minderwaardig zijn.
Waartoe zijn menselijke wezens het sterkst geneigd wanneer ze zich geconfronteerd zien met duisternis, met gevaar, met het onbekende, of in zijn geval: het onmetelijke verdriet in haar ogen?
Tot wegrennen; de ogen afwenden en vluchten; net doen alsof de dreiging niet met zevenmijlslaarzen op hen af komt springen.
Tot willens en wetens de ogen sluiten, die onverwoestbare dwaasheid waarmee we alles uit ons bewustzijn schrappen dat het bewustzijn niet verdragen kan.
Hij had zich willens en wetens van zijn dochter afgewend na haar vermoord te hebben; hij was nog moedwilliger in zijn blindheid dan een struisvogel.

Nu de jaren verstreken bleek zij – niettegenstaande de uiterlijke schijn – echter een van die bovennatuurlijke wezens te zijn, een van die engelen der wrake; hoezeer hij ook, zelfs nu nog, trachtte om een beetje zelfgenoegzaam te verzuchten dat het maar goed is dat het slechts verzinsels zijn.
Want diep in z`n hart wist hij donders goed dat alleen al de mogelijkheid dat zulke wezens zouden kunnen bestaan de wetten waarnaar hij leefde en zijn begrip van de wereld om hem heen volkomen omver zou werpen.
“Beter de ogen stijf dicht houden en afwachten”, dacht hij opnieuw.

Ik zeg: in de beschaafde samenleving is geen plaats voor monsters. Als zulke schepsels al op aarde rondzwerven, dan doen ze dat op de uiterste rand daarvan, naar de marge verwezen door tradities van opvoeding en ongeloof…
Hij had haar dus op de brandstapel gesmeten, reeds lang voor haar geboorte.
En opnieuw stak hij die brandstapel aan: die brandstapel waarop mannen al datgene plegen te verbranden wat hen omtrent henzelf of het verleden bedrukt. Het was hem nog steeds niet gelukt uit zijn cocon van liederlijkheid te kruipen, iets wat hij niet kon verkroppen. “Separatisme is het geloof dat je goed genoeg bent om aan de klauwen van de hel te ontsnappen” placht hij zichzelf voor te houden. Maar geen enkele ontsnapping is ooit definitief.

Mensen die hun verleden verloochenen, verliezen het vermogen dat verleden als werkelijkheid te beschouwen. Als je iets onderdrukt, onderdruk je tevens de omgeving ervan. Maar uiteindelijk komt het onder je ogen onherroepelijk tot een uitbarsting.
Terwijl sommige vrouwen tot waanzinnig gedrag vervallen nadat zulke gruweldaden jegens hen zijn begaan, raakte zij meer en meer bedaard en vertrouwde op haar gezonde verstand, wat haar tot een machtig, en naderhand tot een gevaarlijk menselijk wezen maakte.

Dat wat thans gebeurde, gebeurde omdat 52 maanden van liefdeloze vernedering , walging, ontkenning en het genegeerd-worden simpelweg hun tol eisen; en omdat er altijd een punt is waarop de emmer overloopt, ook al kan niet met zekerheid worden vastgesteld wat de laatste druppel is geweest. De liefde van sommige vrouwspersonen is niet blind..
Het enige dat zeker lijkt, is dat zij, al zo lang opgezadeld met de wetenschap een soort van verkeerd uitgevallen wonder voor hem te zijn, alsmede de vleesgeworden schaamte van zijn liederlijke familie, in de doolhoven van haar onderbewustzijn een verborgen pad heeft ontdekt dat de schakel vormt tussen schaamte, verdriet en gewelddadigheid. En al even verbaasd als de anderen is over de kracht van hetgeen hier ontketend is.

Wanneer je mensen maar lang genoeg vernedert, zal er op een gegeven ogenblik een wilde furie uit ze losbarsten. Als ze dan naderhand de ravage van hun razernij in ogenschouw nemen, zien ze er niet-begrijpend, alleen maar jong uit.

Zou Ahriman weten wat een heilige is? Een heilige is iemand die lijdt in onze plaats…

sarah lisa engelssarah lisa engels2sarah lisa3sarah lisa4

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in de tragedie van ware liefde, ETHIEK!, fantasie en zogenaamde "realiteit"., filosofie, Gezondheid en welzijn, karaktertrekjes, Levensbeschouwing, matters of the heart, rebellie versus volgzaamheid, samenhang, zelfveroordeling en -vergeving. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s