Verlangend naar de plons van een steen

I could have warned you, but you were young –
and I speak with a barbarous tongue
Has no one told you those daring eyes should be more learned?
My hand had strength to unbind what none can understand,
what none can have and thrive

Now as at all times I can see in the mind`s eye,
no government appointed me
And when I see the cold heaven, there my imagination and heart are driven
So wild that every casual thought of this and that vanished, and only left memories
With the hot blood of youth, or love that crossed long ago
And I took all the blame out of all sense and reason, until I cried and trembled,
riddled with light……..

Out naked on the roads, and stricken by the injustice of the skies for punishment
I made my song a coat out of old mythologies; but the fools caught it, wore it in the world`s eyes as though they`d wrought it. Let them fucking take it, for there`s more enterprise in walking naked..

It`s plain that the bible means that king Solomon grew wise while talking to his queens
The living men that I hate, the dead men that I love; sleep driven from my bed by tenderness and care.. He is foremost of those that I would hear praised – I will talk no more of books or my long war, but walk by the dry thorn until I have found some beggar sheltering from the wind, and there manage the talk until his name comes `round.
If there `ll be rags enough I will know his name; though I `ve had young men`s praise and old men`s blame

But since I laid my hand there on and found a heart of stone,
I have attempted many things and not a thing is done
For my hand is lunatic that it travels on the moon..
Like a mermaid who found a swimming boy and picked him for her own,
I pressed my body to his body, laughed, and plunging down I forgot in
my cruel happiness that even lovers drown
Then suddenly my heart was wrung by his distracted air, and I remembered wildness lost
Imagining, moon-accursed, that another mouthful and his beating heart would burst
And for that reason I am crazed, and my sleep is gone – for my arms are like a twisted thorn

Laughter , not time, destroyed his voice and put a crack in it
For that is natural to a man that lives in memory;
being all alone I`d nurse a stone..
Never to have lived is best, the ancient writers say: never to have drawn the breath of life,
never to have looked into the eye of day..
The second-best is a long dark night, and a quickly turn away
An old ghost`s thoughts are lightning – because to follow is to die
I sing what was lost and I dread what was won

Nu: waar is de storm, waar is de bliksem?
Wat ik achterliet, was een huis vol met leegte. Waar ik nooit thuiskwam, maar
op bezoek bij een vreemde..

Ik lijk op een rimpelloos meer dat verlangend is naar de plons van een steen..
Ik wacht al heel lang op het wijken van het kalme blauw,
en verstop m`n geheimen in het ruisende water
Ik wacht smachtend op onweer, op het knallen van de donder, op de plons van een steen.

Liefde is niet moeilijk; het is een stuk moeilijker om vasthoudend te zijn – om je lot te zien wanneer het dondert en bliksemt,
en de regen je laatste restje zelfrespect heeft weggespoeld, om je alleen-zijn te aanvaarden.
Leven is, op z`n best, koorddansen: een wankel evenwicht tussen losheid en vasthoudendheid.
Een vasthoudendheid die te maken heeft met toewijding.
Elk doel is pas de moeite waard als het helemaal, uit jezelf, “eigen” is gemaakt.
De hemel heeft alleen iets aan sterke schouders.

Bewust worden voert weg van onschuld.
Ik kan mijn ogen niet meer sluiten voor de bruggen die ik verbrand heb,
voor m`n eigen doden.
Hoe verder ik geworteld raak in dit leven, hoe meer ik die paradox accepteer: wat is, is ook niet – wat niet kan, gebeurt toch.
Het kind in mij is nooit weg geweest; ik kon haar enkel een tijd niet zien…

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in de tragedie van ware liefde, fantasie en zogenaamde "realiteit"., filosofie, Gezondheid en welzijn, karaktertrekjes, Levensbeschouwing, matters of the heart, ratio versus emotie, rebellie versus volgzaamheid, samenhang, zelfveroordeling en -vergeving. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s