Sensus irrealis

Waar het gevaar is, daar groeit ook het reddende ( las ik eens ,vrij vertaald, bij de dichter Holderlin).
Het reddende – dat is precies het open laten, het betwijfelen, het over de rand gaan. Mijn verantwoordelijkheid bestaat eruit dat ik alles onderzoek, met inbegrip van mijn eigen aannames en drijfveren. Want als redding ergens begint, dan in de beweging naar binnen. Met scepsis doel ik dan ook op een beschouwelijk soort scepsis die haar oorsprong heeft in een nooit wijkend besef van de beperktheid van het menselijk weten en kennen.

Geloof staat voor mij niet voor het aanhangen van een overtuiging, maar voor het in stand houden van een bepaalde geesteshouding of geestestoestand. Ik heradem zodra ik in het opene en onbekende kom, in het nog niet gewetene. Alsof ik pas daar werkelijk tot leven kom en een thuis vind, alsof ik mij bij alle onthandheid mij juist hier gedragen weet en voel. In de leegte kun je geborgenheid vinden door contemplatie, die niet gericht is op een bepaalde godsvoorstelling, maar juist uit die leegte een volheid van zin verwacht. Mijn land is niemandsland, ik voel mij overal thuis maar ook nergens. Ik hoop slechts dat ik gerekend kan worden tot de beminden.

Mijn wet vertelt mij te leven vanuit passie en vanuit compassie – niets meer en niets minder. Voor mij is er namelijk maar een uitweg uit het monster dat ik ( net als iedereen) diep vanbinnen met mij mee-tors: namelijk bij mijzelf te rade gaan en al datgene probeer af te leggen waarvoor ik meen een ander pijn te moeten doen, me te moeten wreken, een ander moet vernietigen. Want naar mijn mening maakt ieder atoompje haat dat je aan de wereld toevoegt, haar nog onherbergzamer dan ze al is. Haat, versteende haat, kan een vreemdsoortig uitgevallen wonder (ikzelf) in een ( letterlijke) invalide doen veranderen…

Reeds mijn gehele leven word ik – en ik verkeer daarbij gelukkig in gezelschap van Grote Geesten – door een besef van onwerkelijkheid geplaagd en omringd. Ik voelde me vroeger een speelbal van de catastrofen of willekeur des universums, zag me omringd door wezens even kortstondig en ondoorgrondelijk als ikzelf, allen opgewonden jacht makend op hersenschimmen, en had en heb nog steeds vaak het vreemde gevoel in een droom te verkeren ( lees gerust Hume of Berkeley of Virginia Woolf of Arthur Rimbaud: ik zweer dat je veel van datzelfde gevoel zult aantreffen bij hen).
Ik ben tot in mijn kleinste vezeltjes doordrongen van de absurditeit van het bestaan, van de vreemdheid ervan – een vreemdheid die zich uitstrekt tot in mijn binnenste, de plek waar ik verondersteld wordt een “ik”aan te treffen dat mij en niemand anders toebehoort. Ik zie allesbehalve zo`n “ik”, zo`n kern, zo`n pit.. De wereld binnen mij is precies even raadselachtig als de wereld buiten mij. Ik leef in een droom en het lukt mij maar niet om daaruit te ontwaken. Hoe hard ik ook aanbeuk tegen de muren van de taal of van de “werkelijkheid”.

Hoe dan ook: ik weet dat ik ten diepste afhankelijk ben van iets wat ik niet beheers, wat voornamelijk mij beheerst, al kan ik amper doorgronden hoe en in welke mate. Dit onwerkelijkheidsbesef berooft mij ook van de mogelijkheid om werkelijk te geloven in verklaringen, van welke origine dan ook. Noem het een soort Kantiaanse vertwijfeling.
Voor mij is het gehele bestaan een taal, mythe, geste, ritueel. Een taal waarin niet de vraag naar waarheid voorop staat, maar de poging tot betekenisgeving, expressie van het intellect en het hart en het gemoed. Eerder vergelijkbaar dus met poezie dan met wetenschap, hoewel ik – wanneer wetenschap begrepen en gewaardeerd wordt als poezie – helemaal niet bang ben voor de uitkomsten van de wetenschap, maar mij daarmee juist voed en nieuw materiaal voor expressie vind.

Het leven moet voor mij diepte hebben – niet de diepte van “weten”of “waarheid” , maar de diepte van de schaduw, van de complexiteit.Een spelend ( en nog onbedorven) kind doet het je ongeweten en onbewust zo voor…

DIERENTUIN 15.6.2014 030

DIERENTUIN 15.6.2014 027

DIERENTUIN 15.6.2014 026DIERENTUIN 15.6.2014 030

DIERENTUIN 15.6.2014 026DIERENTUIN 15.6.2014 030

DIERENTUIN 15.6.2014 032

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ETHIEK!, fantasie en zogenaamde "realiteit"., filosofie, Geen categorie, Gezondheid en welzijn, Levensbeschouwing, matters of the heart, samenhang. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s