Wat berusting genoemd wordt is enkel verstokte wanhoop

Wat berusting genoemd wordt is enkel verstokte wanhoop..

Ik zou niet zoveel over mezelf praten als er iemand anders was die ik evengoed kende als mijzelf. Ongelukkigerwijze ben ik tot het thema “ik” beperkt door de enge begrenzing van mijn ondervinding.
Bovendien: ik van mijn kant vraag van elke schrijver,vroeg of laat, een oprecht verslag van zijn eigen leven ( in welke vorm dan ook gegoten), en niet alleen van wat hij gehoord heeft van de levens van andere mensen. Een soort verslag zoals hij vanuit een ver land aan zijn verwanten zou zenden; want als hij oprecht heeft geleefd, dan moet dat in een land geweest zijn ver van mij vandaan.

Hier lig ik dan, onder invloed van een morfine-lolly, verfrommeld tussen allerlei kussens om mijn rug een beetje te ontzien.
Op tafel liggen de talrijke bewijzen en afgegeven indicaties omtrent mijn medische conditie sinds drie-en-een-halve maand terug: “ernstige gynaecologische en neurologische klachten” , ” drie hernia`s in wervels blablabla van de onderrug met ernstige uitvalverschijnselen linkerbeen” ,
” doorverwijzing naar hoofd neurochirurg in Martiniziekenhuis, waarbij patiente liggend op brancard per ambulance vanaf huis vervoerd dient te worden” voordat de specialisten precies weten welke operatie(s) ze nu moeten uitvoeren, films met scans, scan-uitslagen, pre-operatieve vragenlijsten voor de ( zoveelste) gynaecologische operatie, “Mogelijke complicaties van slijmbeursontsteking linkerheup” , etc.etc.

Zo gaat het dus al sinds begin augustus, en zal het blijven duren tot komende zomer, is mij meegedeeld. Sarah is een paria, niemand wil haar, ze mag niet mee naar controles of onderzoeken in het ziekenhuis, niemand ( behalve ik) wil voor haar zorgen, en de arts+spoedambulance die mij `s nachts volkomen verlamd en met ondraaglijke pijnen van de slaapkamervloer opraapten, volspoten met Morfine- en cortisolinjecties en direct voor opname wilden meenemen naar het ziekenhuis ( ik kon namelijk niet eens meer plassen), veranderden acuut van mening toen ze het slaperige gezichtje van m`n kleine engel tevoorschijn zagen komen. “Voor haar hebben we geen plek”. Nee, voor haar lijkt er nergens plek in de herberg, de lieve schat: iemand zou haar eens gezellig een dagje mee moeten nemen naar de dierentuin, en haar volstoppen met ijs en chocolade!

Hulde en oneindige dank aan de vroegere schoolvriendinnen, moeders, studenten, Facebook-/LastFm-/ en Linkedinvrienden die naast hun medeleven ook hun praktische hulp aanbieden. En jullie houding doet me verdriet heren medici, collegas die – als het op daden aankomt in plaats van op holle praatjes – het laten afweten of het “te druk” hebben, en instanties, waarbij er eerst een wachttijd van vier weken geldt om uberhaupt een orienterend gesprek te kunnen krijgen, waarna er na aanvraag ook nog eens 6 weken overheen gaan voordat er een besluit volgt ( hetgeen meestal inhoudt dat ik me toch tot een andere instantie of bureau moet wenden, waar weer hetzelfde geldt).
Op 10 januari word ik – na ellenlange onderzoeken bij neuroloog – dan eindelijk voor het eerst op een brancard naar de hoofdneurochirurg in een ziekenhuis 45 kilometer verderop vervoerd, waarna ik op een nieuwe wachtlijst geplaatst word voor verder onderzoek en uiteindelijke ingreep.

Tja, zo ben je in no time een jaar verder. Zolang ik wekelijks m`n morfinevoorraad a 260 euro krijg word ik geacht m`n bek te houden, daar komt het op neer. Zwijggeld, zo voelt het, in ruil voor deze hachelijke en mensonterende situatie ( laat mij gerust wegrotten, maar omwille van Sarah is dit ontoelaatbaar – hoe ze ook wordt volgepropt met liefde en toewijding door mij!), waar niemand zijn (ik herhaal: zijn, het betreft hier allemaal oude mannen die geen zak verstand hebben van fulltime zorg voor een tweejarige terwijl je amper een luier kunt verschonen! ) verantwoordelijkheid voor wenst te nemen. Je hebt nu eenmaal fatsoenlijke en onfatsoenlijke mensen…
Gelukkig kom ik nu eindelijk wel in aanmerking voor een invalidenparkeerkaart, haha.

Terug naar waar ik begon. Ik heb heel wat gezworven; en overal, in winkels, op kantoren, op velden kwamen de inwoners mij voor alsof ze boete deden op duizenden merkwaardige manieren.
De twaalf werken van Hercules waren onbeduidend vergeleken bij die, die mijn buurt- en levensgenoten hebben ondernomen, want dat waren er maar twaalf en ze hadden een eind. Maar van voornoemden heb ik nooit gezien dat zij enig werk beeindigden.

Ik zie jonge mensen wier ongeluk het is dat ze een goede baan of riant huis hebben verkregen; dingen die gemakkelijker te verwerven zijn dan dat men ze weer kwijtraakt. Het was volgens mij beter geweest dat ze geboren waren in het naakte veld en gezoogd door een wolvin, zodat ze met helderer ogen hun bestemming zouden hebben kunnen zien.

Waarom moeten mensen hun grafkuilen beginnen te delven zo gauw ze geboren zijn? Ze hebben een mensenleven te leven, al die dingen voortduwend en dan maar zien het beste ervan te maken. Hoe vaak heb ik niet een beklagenswaardige onsterfelijke ziel ontmoet, die bijna bezweek en gesmoord werd onder zijn hypotheeklast of werkdruk, en zo zijn levensweg afkroop.

De mensen “maken carriere” onder een misvatting. Het beste deel van de mens wordt al gauw onder de grond geploegd als mest. Door een schijnbaar lot ( door hen meestal noodzaak genoemd) zijn ze bezig illusoire schatten op te hopen die bedorven zijn. Het is een leven van een gek, zoals ze aan het eind zullen merken, zo niet eerder.

De meeste mensen zijn door louter onwetendheid en misverstand zo bezet met de conventionele zorgen en de overdreven grove ( en zelfs onnodige) lasten van dit leven, dat ze aan het plukken van de fijnere vruchten niet toekomen. De ploeterende, “drukbezette” mens heeft geen tijd beschikbaar om van dag tot dag tot een balans in zichzelf te komen. Hoe kan zo iemand zich ooit zijn onwetendheid en illusies bewust worden – wat toch een voorwaarde is voor groei en verandering?

En maar proberen in de gunst te komen, hoe dan ook; liegen, vleien, zijn stem geven aan, en zich zelf inkrimpen tot een hoopje beleefdheid, of zich wijd uitzetten tot een hele dampkring van edelmoedigheid die snel vervluchtigt. Zichzelf ziek makend opdat er iets opzij gelegd kan worden voor geval van ziekte (wrange lach).
Het mag hard zijn een zuidelijke opzichter te hebben en nog erger een noordelijke; maar het ergst van al is als men de slavendrijver van zich zelf is!
Zie hoe hij krimpt en kruipt, hoe hij de hele dag in een vage vrees verkeert, niet in het minst goddelijk maar de slaaf en gevangene van zijn eigen mening over zichzelf; een reputatie die het gevolg is van zijn eigen daden. En wat een mens van zichzelf denkt bepaalt zijn lot, geeft er althans richting aan.

Wat berusting genoemd wordt, is enkel verstokte wanhoop. Maar een vaste karaktertrek van de wijsheid is geen vertwijfelde dingen te doen. Toch denken ze oprecht dat er geen keuzemogelijkheid is. Maar wakkere, gezonde naturen weten dat de zon helder opkwam. Het is nooit te laat om onze vooroordelen te laten varen. Wat iedereen napraat of stilzwijgend aanvaardt als de waarheid-nu, dat kan morgen blijken vals te zijn, slechts een rookmassa van mening.

Ik denk dat we heel wat meer vertrouwen mogen hebben dan we doen. We mogen met een gerust geweten zoveel zorgen van ons afwerpen als we elders deponeren. De natuur is zowel aan onze zwakheden als aan onze kracht aangepast. Want o, wat zijn we waakzaam, vastbesloten om niet op vertrouwen te leven als het zonder dat kan! Zo compleet en waarachtig zijn we gekluisterd te leven, onze eigen levensvorm vererende en niet gelovend in de mogelijkheid van verandering. Maar er zijn net zo veel wegen als er stralen uit een middelpunt getrokken kunnen worden hoor (en dat zijn er heel wat)!

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ETHIEK!, Gezondheid en welzijn, Levensbeschouwing, rebellie versus volgzaamheid. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s