Deel 2: kinderen, het “koninkrijk” en gnostiek

“Een man, oud van dagen, zal niet aarzelen om een klein kind van zeven dagen oud
te vragen naar de plaats van het leven, en hij zal leven”.
In dit logion wordt gezegd dat een onbesneden kind nog de plaats van het leven kent, juist omdat het nog niet besneden is (dat gebeurt immers op de 8ste dag).
Met de besnijdenis (in figuurlijke zin) wordt de kiem gelegd voor de vervreemding van het kind van zichzelf. Op de dag voor de besnijdenis is het kind nog zichzelf.
Maar als “besnedene” ( je ziet dit ook bij kinderen wiens onschuld voortijdig is ontnomen) valt het kind niet meer met zichzelf samen: het wordt door zijn identificatie met een culturele bepaaldheid een onwetende over zichzelf. Het oorspronkelijk gelaat van een kind raakt na het verlies van z`n onschuld verborgen achter een masker.

Worden als een kind moet je niet ( zoals Mattheus doet) opvatten als een oproep om jezelf onbelangrijk te achten: het is een oproep om je sociale masker af te leggen en jezelf te tonen in je ware aard. Het betekent de moed verzamelen om je eigen bestemming te volgen.
Met je sociale masker ben je deel van de kudde (lekker veilig en vertrouwd); met je ware zelf echter ben je deel van de werkelijkheid, omdat je in je bewustzijn samenvalt met wie je ten diepste bent.

Naar de joodse( en kerkse) overtuiging was Kanaan/Israel het beloofde land. Maar deze oudtestamentische droom van geborgenheid en uitverkorenheid kreeg een totaal nieuwe inhoud ten gevolge van de Babylonische ballingschap (in 600 v.C. werd het joodse volk door buurland Babylonie veroverd). Dat leidde tot een ontmoeting met de leer van Zarathustra. Zarathustra voorspelde een kosmische strijd tussen de machten van de duisternis en van het licht, waarbij het beloofde land niet Israel/Kanaan is (zoals de officiele bijbel ons nog steeds wil laten geloven), maar het einde der tijden.

Een revolutionaire uitspraak uit de geschriften van Nag Hammadi is: “het koninkrijk komt niet door het te verwachten. Je kunt niet zeggen: “het is hier” of “het is daar”; nee, het koninkrijk is uitgespreid over de aarde, maar de mensen zien het niet”.
Kortom: wat je verwacht is er al; het probleem is dat je het niet herkent.
Als je het koninkrijk wilt zien moet je jezelf veranderen (niet anderen).
De wereld ( zoals jij die waarneemt) is een spiegel van je innerlijke gesteldheid (dit vond ik nogal confronterend!)
Als je denkt dat het koninkrijk/de hemel/het geluk ver af is, dan is dat ook zo.
Dat is meteen de essentie van spirituele blindheid.
Wie meent dat het koninkrijk (zeer breed op te vatten) voor hem niet is weggelegd heeft gelijk.
Want door die gedachte/opvatting plaats je jezelf erbuiten.
Door jezelf zondig te achten, kom je terecht in een wereld van toorn en wraak. De wrekende Jahweh is het spiegelbeeld van de angstige mens die zichzelf schuldig acht aan het leed in de wereld.

Kernthema van de gnostiek is dat de mens vergeten is wie hij in werkelijkheid is.
In de gnostische teksten is jezus geen wonderdoende god, maar een boodschapper ( zoals zovelen door de eeuwen heen) die de mens komt oproepen zichzelf te herinneren: “mens, sta op en herinner jezelf!”. Voor alle duidelijkheid: de gnostiek is geen geloof.
Tegenover het geloof stelt de gnostiek de gnosis.
Gnosis is het Griekse woord voor kennis, en betekent hier kennis van de ware aard van de mens, die tegelijkertijd ook de kennis is van de ware aard van de werkelijkheid.

De gnostiek als stroming dient daarom nadrukkelijk te worden onderscheiden van het kerkelijke christendom dat bij het consilie van Nicea in 325 werd geinstitutionaliseerd.
De gnostiek is opnieuw onder de aandacht gekomen door de vondst van gnostische teksten (in 1945) uit de eerste eeuwen van de westerse jaartelling. Naar de vindplaats in Egypte van deze teksten noemt men ze gewoonlijk de Nag Hammadigeschriften.
Uiteraard werd en wordt de gnostiek door kerkhistorici als een ketterij beschouwd, maar steeds meer historici neigen ernaar de gnostiek een vooraanstaande positie te verlenen in de wordingsgeschiedenis van het vroege christendom. Op grond van de historische vondsten mag men zelfs met goede redenen veronderstellen dat de gnostiek wel eens het oorspronkelijke christendom zou kunnen zijn (ai, arme kerkoudsten). Tevens is de verwantschap van de genoemde geschriften met de gnostiek van de katharen uit de twaalfde en dertiende eeuw opzienbarend.
Uit de vondst bij Nag Hammadi blijkt ook een grote verwantschap van de christelijke gnostiek met de zogenaamde hermetische gnosis. Daarin is niet jezus de hoofdpersoon, maar Hermes Tresmegitos, en die dateert al van lang voor christus.

De gnostici verkondigden dat jezus hen had geleerd dat liefde de kernkwaliteit is van de gnosis.
De gnosis is het innerlijk weten van de liefde.
In elk mens schuilt een goddelijke/universele vonk, leerden de gnostici, maar de meeste mensen zijn daar onwetend van. Wie deze verbinding heeft hersteld in zichzelf, beschikt tengevolge daarvan over gnosis. de gnostici stelden de innerlijke gnosis boven elk uiterlijk gezag. Om de gnosis in zichzelf te kunnen vinden moet een mens zich innerlijk vrijmaken, zich bevrijden van alle geestelijke slavernij.
En zoals ik in het eerste deel al schreef, wordt op deze manier een mens voor zichzelf de hoogste morele autoriteit, wetgever, maar ook hoogste rechter. nooit kunnen de maatschappelijke conventies boven de innerlijke autoriteit van de individuele mens geplaatst worden.

De afwijzing van een centraal leergezag leverde de gnostiek het verwijt op dat het zou leiden tot sociale chaos en anarchie. Maar misschien wel de belangrijkste boodschap van de gnostiek is dat alleen een vrij mens in staat is tot waarachtige liefde.
Mensen kunnen vergeten wie ze zelf in werkelijkheid zijn. De “onverloste” mens is zichzelf kwijt. Het gevolg daarvan is dat zo iemand het contact met zijn innerlijk weten, de gnosis, verliest.
Wie zichzelf hervindt, zal niet alleen weten wie hij is, maar ook zijn bestemming kennen.
Bij de gnostici staat reincarnatie vooral in het teken van de persoonlijke herkansing, iets wat ik erg mooi vind. Elk leven is een nieuw begin en wordt niet bepaald door zoiets als het karma uit een vorig leven. Wordt vervolgd.

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ETHIEK!, filosofie, Levensbeschouwing, samenhang. Bookmark de permalink .

Een reactie op Deel 2: kinderen, het “koninkrijk” en gnostiek

  1. Heins zegt:

    Ik kan niet wachten op het vervolg!!

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s