Het lichaam van de vrouw is een labyrint waarin de man verdwaalt.

Vanaf de oertijd heeft de vrouw altijd een geheimzinnig, griezelig wezen geleken.
De man vereerde haar, maar vreesde haar ook. Zij was de duistere buik die hem had uitgespuwd
en die hem weer zou verslinden. De mannen sloten zich dus aaneen en vonden “de cultuur” uit
als bolwerk tegen de vrouwelijke natuur.
Dit betekent een verschuiving van de buik naar het hoofd.
De vrouw nam aanvankelijk genoegen met de bescherming van de man, maar werd gaandeweg aangestoken door het verlangen naar een eigen illusie van vrijheid, en drong door in de systemen die de man voor zichzelf had ontworpen.

De centraliteit van de vrouw geeft haar een stabiele identiteit.
Ze hoeft niets te worden, alleen maar te zijn.
Haar centraliteit is voor de man een groot obstakel, want zij blokkeert zijn zoeken naar een eigen identiteit. Hij moet zich veranderen in een onafhankelijk mens, hij moet zich van haar bevrijden.
Als hij dat niet doet, zal hij weer in haar opgaan.

In tegenstelling tot de man droomt de vrouw niet van een mogelijkheid te ontkomen aan de natuurlijke cyclus, omdat zij zelf die cyclus is.
Het Griekse patroon van vrije wil via hybris (hoogmoed, overmoed) naar tragedie is een mannelijk
drama, aangezien de vrouw zich ( tot voor kort) nooit heeft laten misleiden door de luchtspiegeling
van de vrije wil. Zij weet dat er geen vrije wil bestaat omdat zij niet vrij is. Ze heeft geen keus, ze kan slechts aanvaarden. Of ze het moederschap wenst of niet, de natuur legt haar het juk op van het brute, onbuigzame ritme van de wet van de voortplanting.

En daardoor, juist in de geavanceerde westerse maatschappij, waar men tracht de natuur te verbeteren of te evenaren en zelfrealisatie en individualisatie de idealen zijn, komen de blote feiten van de positie van de vrouw pijnlijk duidelijk aan het licht.
Hoe meer de vrouw naar persoonlijke identiteit en autonomie streeft, hoe meer zij haar verbeeldingskracht ontwikkelt, des te zwaarder zal haar strijd met de natuur zijn – dus met de onverbiddelijke fysieke wetten van haar eigen lichaam.
En hoe meer de natuur haar ook zal straffen: waag het niet je te bevrijden! Je lichaam behoort jou niet toe.

Vrouwen hebben altijd de symbolische last gedragen van de onvolmaaktheid van de man, van het feit dat hij geworteld is in de natuur. Zelfs de bijbel ontwijkt defensief de ware tegenstander van god, de aardse natuur. De slang is niet buiten Eva, maar in haar. Zij is de tuin en de slang. Een bekend schrijver zei eens over heksen: “Op een heel primitief niveau zijn alle moeders fallisch. De duivel is een vrouw”.
Biologen hebben het over het reptielenbrein van de mens, het oudste gedeelte van het zenuwstelsel, een overblijfsel uit de oertijd, toen het doodde om te overleven.
Ik durf zelfs te beweren dat een vrouw die aan premenstruele spanningen lijdt en geneigd is kortaf te zijn of zeer driftig wordt, signalen opvangt uit dat reptielenbrein.

De conceptie is een brandpunt in de tijd, een fallische actiepiek, waarna het mannetje weer nutteloos naar de achtergrond verdwijnt. De zwangere vrouw is demonisch, duivels compleet.
Als ontologische eenheid heeft ze niets en niemand nodig.
De man werd gedwongen zijn toevlucht te nemen tot mannelijke saamhorigheid en mannelijke dominantie doordat hij zich de verschrikkelijke macht van de vrouw realiseerde; haar ontastbaarheid, haar verbond met de aardse natuur.
Het lichaam van de vrouw is een labyrint waarin de man verdwaalt.

Demonische archetypes van de vrouw, waar de mythologie vol van is, vertegenwoordigen de onbeheersbare nabijheid van de natuur.
Het primaire beeld is dat van de femme fatale, de vrouw die de man noodlottig wordt.
Hoe meer de natuur naar de achtergrond wordt gedrongen, hoe meer de femme fatale zich op de voorgrond dringt; als het onderdrukte dat zich steeds weer opricht. Zij is de schim van het slechte geweten van ( met name) het Westen ten opzichte van de natuur.

De sexualiteit is een duister gebied van tegenspraak en ambivalentie, dat niet altijd begrepen kan worden door middel van de sociale modellen die het feminisme erin probeert te leggen.
Mystificatie zal altijd de wanordelijke gezel van liefde en kunst blijven.
erotiek is mystiek; dat wil zeggen, het aura van emotie en verbeelding rond sex.
Het fascisme van de natuur is groter dan dat van welke maatschappij dan ook. Er zit een
demonische instabiliteit in sexuele relaties die we misschien wel zullen moeten accepteren.

De mythe van de vagina met tanden bij de Noordamerikaanse indianen is een gruwelijk directe transcriptie van vrouwelijke macht en mannelijke angst.
Sex is dus – puur als natuurlijke transactie – het aftappen van mannelijke energie door de vrouwelijke volheid. Iedere man loopt dus het gevaar van lichamelijke en geestelijke castratie als hij
gemeenschap heeft met een vrouw.
Liefde is de betovering waardoor zijn sexuele angst slaapt.
Het latente vampirisme van de vrouw is geen sociale optische onvolkomenheid waardoor het beeld minder scherp wordt, maar een ontwikkeling ten behoeve van het moederschap, waarvoor de natuur haar verpletterend grondig heeft toegerust.
Voor de man is iedere geslachtsgemeenschap een terugkeer naar de moeder en een capitulatie.
Voor mannen is sexualiteit een worsteling om de identiteit.

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ETHIEK!, Geen categorie, HUMOR!, Levensbeschouwing. Bookmark de permalink .

4 reacties op Het lichaam van de vrouw is een labyrint waarin de man verdwaalt.

  1. Anoniem zegt:

    Het voelt niet als onwaar. De dubbele ontkenning wijst op enig voorbehoud. Een algemeen voorbehoud: laat ‘oma’ (oordelen, meningen, aannames) buiten de deur. Een tegenargument dat de vagina met tanden ook op haar qui-vive mag zijn, omdat de al dan niet genode gast slechts dan kan binnenkomen als hij oprecht is en de testosteron door zijn lijf giert… en testosteron zet een mens aan tot neuken of moorden. Zo’n moordmachine vrijwillig in alle kwetsbaarheid toelaten, vereist toch ook wel enige overgave en toerusting door Moeder (!) Natuur. Dat gezegd hebbende kan je als man kiezen voor onthouding, masturbatie of de herenliefde… OF moedig zijn.

    Dank voor weer een pracht mooi verhaal Rebekka!

  2. Marcel zegt:

    Het voelt niet als onwaar. De dubbele ontkenning wijst op enig voorbehoud. Een algemeen voorbehoud: laat ‘oma’ (oordelen, meningen, aannames) buiten de deur. Een tegenargument dat de vagina met tanden ook op haar qui-vive mag zijn, omdat de al dan niet genode gast slechts dan kan binnenkomen als hij oprecht is en de testosteron door zijn lijf giert… en testosteron zet een mens aan tot neuken of moorden. Zo’n moordmachine vrijwillig in alle kwetsbaarheid toelaten, vereist toch ook wel enige overgave en toerusting door Moeder (!) Natuur. Dat gezegd hebbende kan je als man kiezen voor onthouding, masturbatie of de herenliefde… OF moedig zijn.

    Dank voor weer een pracht mooi verhaal Rebekka!

  3. Rebekka Engels zegt:

    Ik zou zeggen: moedig zijn! Daar hebben we allemaal het meest profijt van, haha.
    Bedankt, en leuk weer eens iets van je te horen ( hoewel IK hier degene ben die de boel tot haar grote schaamte nogal verwaarloost….). Liefs, Rebekka.

  4. Marcel zegt:

    Moedig zijn is bang zijn en toch handelen. Dat doe ik dan maar Rebekka!

    Ik gun je je schaamte hoor, maar voor mij is het volstrekt overbodig en ik voel me verre van verwaarloosd. Ik krijg nota bene een reactie van de schrijfster zelf!

    Ik blaas graag nog even de loftrompet. Je schrijft erg boeiend. Goed tempo, elke zin telt en je belicht je onderwerp vanuit vele en verrassende invalshoeken. Ik voel me rijker na het lezen van je blogs. Onbegrijpelijk dat hier geen lange lijst reacties staat. Dat verdient je verhaal op zeker. Misschien voordragen op YouTube?

    Ik herken veel in “Het lichaam van de vrouw is een labyrint waarin de man verdwaalt”. Heel veel. Maar ik ervaar de vrouw evenzeer als kompas. Maar bovenal besef ik me dat wij niet ons lichaam zijn. 🙂

    Tot een volgende keer. Liefs, Mars 😉

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s