De strijd der seksen 1.

Ik heb een slecht karakter en een goed figuur….. een enkele keer als ik wakker word, voel ik me gesterkt
door een droom die hierover handelt; over wie ik zou kunnen zijn.
De waarheid is dat ik helaas een goed karakter en een slecht figuur heb.
En ik zweer bij alles wat me heilig is – mijn Marokkaanse bodyscrub, mijn zeldzame bloemenolie uit Tahiti, mijn Gojibessen en mijn Bob Dylancollectie – dat ik dat zal veranderen.

Bij een goed karakter hoef je je tegenwoordig niet meer neer te leggen; net zomin als bij te dunne onderbenen.
Allemaal een kwestie van inzet en dicipline.
Ik kan uitstekend autorijden, ben niet achterbaks en heb een uitstekende muziek-/literatuur-/filmvoorkeur; daarin onderscheid ik me van de meeste andere vrouwen. Verder onderscheid ik helaas weinig tot niets van de meeste andere vrouwen.
Ik verontschuldig me regelmatig zonder te weten of iets eigenlijk wel mijn schuld is, het onvolmaakte ontroert mij, en er zijn dagen dat ik een moord pleeg voor een stuk chocola.

Mijn slechtste eigenschap is naiviteit. Ik bedoel, ik probeer er wat aan te doen, maar het is verdomd moeilijk om van zulke ingesleten karaktertrekken af te komen. Ik krijg er zelf soms wat van, maar ik reken er altijd op dat mensen de waarheid spreken en hun beloftes nakomen.
Deze combinatie van fatale karaktertrekken is in de loop van mijn leven meer dan eens bijzonder ongunstig gebleken. Maar dat gaat dus veranderen.

Want zeg nou eerlijk: emoties zijn vrouwenzaken. Daar zijn wij veel beter in thuis. Dat is onze afdeling. Op dat vlak presteren wij gewoon beter: hysterische aanvallen, met breekbare voorwerpen smijten, huil- en lachbuien, relatietherapeuten citeren en in de badkuip snikkend naar liefdesnummers luisteren: er is altijd wel een reden voor te bedenken. Het enige gevoel dat mannen openlijk mogen tonen, is hun liefde voor ons.

Ik word helaas nooit verliefd op iemand die ik als mens waardeer. Dat worden altijd mijn beste vrienden. Er mankeert altijd iets aan bij mij; ik ben op de een of andere manier ook gehecht aan mijn problemen. En ik zou het niet anders willen. Zodra ik een probleem heb opgelost, schaf ik een nieuw aan.
Niets is bij mij veilig, en dan heb ik het niet alleen over voorwerpen. Ook de clou van een mop of een hoopgevende gespreksopening weet ik moeiteloos om zeep te helpen. En als ik dat nou nog opzettelijk zou doen….
Maar daar ben ik niet boosaardig genoeg voor. Zelf geloof ik eerder dat ik vaak domweg geen geluk heb.
En daar komt dan regelmatig ook nog een fikse dosis pech bovenop.
Mijn intelligentie is mij bijvoorbeeld aan te zien, en daarom alleen al kom ik voor pakweg 75% van de mannen niet in aanmerking.

Eens in de drie maanden grijp ik elke gelegenheid tot dramatische interactie aan – met wie dan ook.
Dat houdt mijn hart jong en brengt wat afwisseling in de onderlinge contacten. Ik reageer nu eenmaal intens en dat wil ik niet veranderen ook, want mijn leven is zo een stuk interessanter dan wanneer ik altijd maar gepast zou reageren.

Als ik een probleem heb, dan haal ik er het liefst zoveel mogelijk mensen bij om een oplossing te bedenken. Dat werkt net als bij een grootscheepse opsporingsactie: hoe meer speurhonden meesnuffelen, hoe sneller de onverlaat wordt gepakt. Bij mannen is het net andersom: hoe meer er in ze omgaat, hoe minder ze zeggen. Ze zitten graag te peinzen, nemen eenzame beslissingen en lijden in stilte. En dan verwijten ze ons dat we gebrek aan inlevingsvermogen hebben wanneer ze iets kennelijks belangrijks meedelen!
Ze doen zo hun best om mannelijk, superieur en onverstoorbaar over te komen dat uit hun mond logischerwijs alles onbelangrijk klinkt.

En nog zo iets: veel mannen hebben na hun werk tijd voor zichzelf nodig.
Daar heb ik nou eerlijk gezegd nooit iets van begrepen.
Waarom zou iemand tijd voor zichzelf nodig hebben als hij die tijd ook met mij kan doorbrengen?
Ik val dus op mannen die volstrekt niet bij mij passen. En dat vond ik altijd veelbelovend. Ik bedoel maar, als iemand net zo is als ik, dan kan ik net zo goed alleen blijven.
Dan zou ik helemaal niet opvallen.
Ik geef niet veel om harmonie. Dat wordt vreselijk overschat. Net als evenwichtigheid, gelatenheid en in alle rust ergens over praten. Want geloof me, het is echt niet gemakkelijk om een man aan zijn verstand te brengen dat hij onzin kletst.

“Mannen beschouwen kritiek als een soort majesteitsschennis” zei m`n beste kameraad eens terwijl hij met een zak M&M`s op mijn bank lag. “Je moet hem gewoon het gevoel geven dat hij een god is, dan heb je geen kind meer aan hem”.
Ja, hij is echt een hele goede vriend. Hij heeft net zoveel gevoel voor drama als ik. Hij is – als rasechte homo – wat zijn gevoel betreft een meisje, maar wat zijn hersens en zijn lusten betreft toch een echte man.
Uiterst leerzaam.
Lijkt het nou zo of hebben mannen echt minder problemen dan vrouwen? Volgens mij zouden mannen als er geen vrouwen waren helemaal geen problemen hebben.

Tien redenen om een man te zijn:
1.Ik zou eindelijk mijn benen niet meer hoeven harsen (waar ik gruwelijke jeuk van krijg)
2. Ik zou midden in een ruzie opstaan, gaan joggen, na een uur opgewekt weer terugkomen en vrolijk vragen: “En schat, ben je inmiddels weer wat gekalmeerd?”
3. Ik zou midden in een ruzie opstaan, ergens in een bar gaan zitten en me door een wildvreemde vrouw laten vertellen hoe te gek ik ben, om zo bevestigd te krijgen dat ik de schuld niet bij mijzelf hoef te zoeken
4. Ik zou niet voor elk feestje, doktersbezoek of voorstelling urenlang hoeven na te denken wat ik moest aantrekken
5. Ik zou tot diep in de nacht met m`n beste vriend gaan biljarten en hem niet vertellen dat ik net mijn baan kwijt was.
6. Ik zou altijd denken dat ik gelijk had
7. Ik zou altijd denken dat ik niet te dik of te dun was
8. Ik zou altijd denken dat vrouwen onnozele en per definitie onbegrijpelijke wezens zijn
9. Ik zou problemen oplossen in plaats van erover te praten
10. Ik zou aan mijn ellende weinig woorden vuilmaken en in plaats daarvan liever een paar biertjes meer drinken.

Wordt vervolgd.

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in HUMOR!. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s