Two years on

http://youtu.be/2jL27fj9E1s

 

Liefde is altijd nieuw. Het doet er niet toe of we eenmaal, tweemaal of tienmaal in ons leven liefhebben – we staan altijd tegenover een situatie die we niet kennen. De liefde kan ons naar de hel voeren of naar het paradijs, maar ze leidt ons altijd ergens heen.

Ik kijk naar de vrouw die ik twee jaar geleden was: een geknakte vrouw die de indruk wilde wekken sterk te zijn. Bang voor alles, maar die tegen zichzelf zei dat dit geen angst was – nee, dat het de wijsheid was van iemand die het leven kent. Ik metselde de ramen dicht waardoor voorheen het vrolijke zonlicht binnenkwam – om te voorkomen dat de “oude meubels” hun kleur zouden verliezen. Ik zag  de schim van mezelf in de hoek van de kamer zitten – breekbaar, moe, teleurgesteld. Deze schim die de heerseres, de slavenhoudster was van dat wat altijd in vrijheid hoorde te leven: mijn gevoelens. Deze schim probeerde toekomstige liefde te beoordelen aan de hand van m`n lijden in het verleden.

Het is in verhouding makkelijk te lijden onder de liefde voor je naaste, onder de liefde voor de wereld of de liefde voor je kind. Dat lijden geeft je het gevoel dat zoiets bij het leven hoort, dat het een nobele pijn is, een pijn die grandeur heeft. Het is gemakkelijk te lijden voor een missie, of onder de liefde voor een bepaalde zaak: dat verrijkt je alleen maar. Maar hoe valt het verdriet om een partner te rechtvaardigen? Onmogelijk. Je voelt je in de hel, nobelheid of grandeur ontbreken – er is enkel ellende.

Inmiddels heeft de dijk het begeven, ben ik opgestaan, heb die schim uit mijn wezen verbannen, het raam opengezet en de zon laten binnenkomen.  Een innerlijk verdeeld persoon is immers niet in staat het leven waardig het hoofd te bieden. Als ik dan toch moest vallen, dan maar vanaf een echt hoge plaats. Bevrijd van al die verdomde oordelen (die feitelijk slechts een oordeel over onszelf zijn), die manie om alles te verklaren en enkel dat te doen wat de anderen goedkeuren.

En daarom – ondanks het weinige dat destijds van mij restte – heeft de liefde me weergevonden, nadat ze mij in alle uithoeken van de wereld gezocht had…..

 

http://youtu.be/2jL27fj9E1s

 

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in de tragedie van ware liefde, ETHIEK!, filosofie, karaktertrekjes, matters of the heart, ratio versus emotie, zelfveroordeling en -vergeving. Bookmark de permalink .

Een reactie op Two years on

  1. Marcel zegt:

    Grappig dat je dat zo schrijft, want ik ben door hetzelfde proces gegaan en uitgekomen bij dezelfde uitgang. Veel mensen en zaken zijn weggevallen in mijn leven, vele deuren dichtgegaan, maar het was mijn eigen oordeel, het eten van de vrucht van de boom van kennis (van goed en kwaad), wat het lijden veroorzaakte. Niets anders. Liefde en hechting gingen hand in hand en het was de hechting die ik los mocht laten om te ontdekken dat ware liefde onvoorwaardelijk is en het slechts mijn ego was die zaken naar zijn hand wilde zetten (om bijvoorbeeld de aanwezigheid van de liefde in de vorm van een geliefde niet te willen missen). Nu ik het oordelen heb losgelaten kan ik zien dat alle gebeurtenissen en personen die gepasseerd zijn hun rol allemaal perfect hebben gespeeld om mij het geschenk van het loslaten van het oordeel te laten ontdekken. Zonder oordeel – met voorkeuren – is er slechts vreugde in alles wat zich aandient. Het oordeel ‘fout’ en het verzet daartegen heeft slechts tot gevolg dat alle energie daar naartoe uitgaat: “What you resist, persists.” Je raakt de controle over het stuur kwijt, gaat achter in de bus zitten, en ontdekt dat de reis gewoon doorgaat en je gewoon kunt genieten van alles wat passeert.

    Groet,

    Mars

    “When one door closes, another opens; but we often look so long and so regretfully upon the closed door that we do not see the one that has opened for us.”
    Alexander Graham Bell

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s