Wateren die doven wat het vuur geschreven heeft

http://youtu.be/b5KkhVwW-8I

 

Twee jaar geleden dacht ik: “kon ik mijn hart maar uit mijn borst  rukken en het in de rivier gooien; dan zou ik geen pijn, geen verlangen meer voelen, geen herinneringen meer hebben. Dat mijn tranen zo naar de verte mogen stromen dat degenen die ze teweegbrachten nooit te weten komen dat ik ooit om hen gehuild heb. Ik zal de wegen, de bergen en de velden van mijn dromen vergeten – dromen die de mijne waren, en die ik niet kende”. En ik schreef alles op in een lang verhaal, om het vervolgens in een heilige rivier te gooien. Opdat de wateren zouden kunnen doven wat het vuur geschreven had. En het is al bijna helemaal gelukt.

We begrijpen het wonder van het leven pas wanneer we bereid zijn het onverwachte een kans te geven. Iedere dag wordt ons een moment geschonken waarin het mogelijk is alles te veranderen wat ons tot dan toe ongelukkig maakte. En iedere dag doen we weer alsof we dat moment niet waargenomen hebben. Geluk is soms een zegening – maar over het algemeen is het een verovering. Een verovering die gepaard gaat met teleurstellingen, met lijden, met afzien – maar in de toekomst kunnen we achterom kijken, trots, en met een groter besef van ons eigen kunnen. Want zoals iedereen weet: het heelal is altijd op de hand van de dromers. Want het zijn onze dromen en enkel wijzelf weten hoeveel het ons kost om ze te dromen..

Liefde kent geen regels. We kunnen proberen handleidingen te volgen, ons hart onder controle te houden, een gedragsstrategie uit te zetten – maar dat is allemaal onnozelheid. Het hart besluit en dat is wat telt. Iedereen lijdt zijn nederlagen, niemand ontkomt daaraan. Daarom is het beter bij het verwezenlijken van je dromen een aantal veldslagen te verliezen dan ten onder te gaan zonder te weten waarom je uberhaupt streed.

Aan nieuwe schoenen moet je wennen. Met het leven en de liefde is dat niet anders: het grijpt ons wanneer we er niet op bedacht zijn, en verplicht ons in de richting van het onbekende te lopen – wanneer we niet willen, wanneer we er geen behoefte aan hebben.

Degenen die waarlijk beseffen wat liefde inhoudt, hebben altijd al gezegevierd over de vooroordelen van hun tijd. Zulke mensen zijn  niet bang om iets te verliezen. Want ware liefde en echt leven is een daad van volledige overgave. Het is een kracht die kan scheppen of vernietigen – afhankelijk van de richting waaruit de wind waait op het moment dat zij uit haar gevangenis komt.

Arm is enkel diegene die bang is om risico`s te nemen. Want in tegenstelling tot degenen die een droom najagen, zal hij wellicht weinig tot geen teleurstellingen en lijden kennen, maar op een dag  zal hij omkijken ( want we kijken altijd om ) en dan zal hij zijn hart horen zeggen: dit is jouw oogst: de zekerheid dat je niets van je leven gemaakt hebt…

http://youtu.be/b5KkhVwW-8I

Met chloe's kadoballon

 

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in de tragedie van ware liefde, filosofie, karaktertrekjes, matters of the heart, samenhang, zelfveroordeling en -vergeving. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s