Uit de Integratieve Praktijk 2

Een vrouw moet haar leven leven, of leven in berouw dat zij het niet geleefd heeft.
Ze verlangde een democratie van het gevoel in plaats van een democratie van de geldbuidel.
Mannen denken niet na, hoog of laag om het even, zij nemen wat een vrouw voor hen doet als iets vanzelfsprekends aan.
Strijdlust vlamde nu op in haar gezicht; zacht en stil als zij leek, was zij een vrouw van het oude amazonentype, niet gemaakt om zich naar mannen te schikken.
De arts had gezegd: “u moet afleiding hebben, dat moet. Uw vitaliteit is veel te laag, geen reserves meer. De hartzenuwen zijn al een beetje ongewoon. Niets dan zenuwen; maar het mag niet zo voortgaan, ik sta niet in voor de gevolgen. U geeft uw leven uit zonder het te vernieuwen. U geeft uw vitaliteit uit zonder nieuwe aan te maken. Vermijd depressie!”.

En inderdaad: het was alsof duizenden en duizenden worteltjes en draadjes bewustzijn in hem en haar waren samengegroeid tot een warrige knoedel, totdat zij niet verder opeen konden kruipen en de plant – zijzelf – doodging. Ze was vastbesloten om kalm en behendig de knoedel tussen hem en haar bewustzijn te ontwarren, de draden tussen hen een voor een brekend, met geduld en ongeduld, om vrij te komen. Dit alles brak bijna haar hart. Ze voelde zich zo verlaten en onbenut; helemaal geen vrouw meer, slechts een ding van enkel vrezen.Ze was zo sterk in haar broosheid..

En zo ontmoette zij volkomen ongepland en onverwacht hem,die al net zo op de vlucht was voor vrouwen als zij voor de dodelijke symbiose met haar echtgenoot. Haar te worden minnaar wilde vooral niet weer in contact komen met een vrouw, want hij had een grote wond opgelopen van oude contacten. Hij voelde dat, als hij niet met rust gelaten kon worden en niet alleen kon zijn, hij zou sterven. Zijn vlucht van de buitenwereld en zijn vertrouwde oude leven was vrijwel volkomen: zijn laatste wijkplaats was dit verre oord, dit nieuwe werk, om zich daar te verbergen.
Toen zij hem voor het eerst naakt zag, zag zij dezelfde eenzame afgescheidenheid in hem als die zij gekleed in hem aantrof: eenzaam en aandachtig, maar ook somber peinzend, als een ziel die terugdeinst. Zwijgzaam, geduldig, was hij nu zelfs van haar aan het terugdeinzen.

Maar hij wist dat zij, juist door hem in zijn kern te zien, de slapende honden had gewekt en dat hij machteloos was, machteloos. Hij voelde zich geschonden. Maar hoe geschonden kon je wezen zonder ooit nog te zijn aangeraakt. Geschonden door dode woorden die obsceen waren geworden, door dode gedachten die obsessies waren geworden.
Zij ondertussen was verwonderd over haar toenemende gevoel van afkeer van haar echtgenoot, die de beschaafde maatschappij vertegenwoordigde. Haar echtgenoot was namelijk gaan beseffen dat de hoerengodin Succes twee voorname lusten had: een in vleierij, de andere een grimmiger lust in vlees en beenderen.
Haar man was afgedreven van zijn ware ik tot het een schepsel was geworden met een harde, deugdelijke schaal aan de buitenkant en een pulpachtig innerlijk – een van de verwonderlijke krabben van de moderne financiele wereld, gewervelden met stalen schalen en inwendige lichamen van zachte pulp. Ze walgde, en voelde zich volkomen uit het lood geslagen. Ze voelde dat ze werd doodgedrukt door ongure leugens en de ontstellende wreedheid van idiotie.
De beschaafde maatschappij is waanzinnig. Geld en zogenaamde liefde zijn haar twee grote manien; geld ver voorop. En daar lag de kern van haar afkeer. Want de manier waarop onze sympathie uitvloeit en wegebt, bepaalt in waarheid ons leven.

Nadat ze voor het eerst de nacht met elkaar hadden doorgebracht, zei haar minnaar: “nu ben ik weer begonnen. Te leven. Ik ontkom er niet meer aan. En als ik eraan was ontkomen, had ik net zo goed dood kunnen zijn. Dus, wanneer ik opnieuw opengebroken moet worden: vooruit dan maar”.
Zij had hem dus die bittere afgezonderdheid gekost van een man die ten slotte slechts verlangde om alleen te zijn. En nu had hij haar tot vrouw genomen en een nieuwe cyclus van pijn en ellende over zich gebracht. Want hij wist bij ervaring wat het betekende. Het was niet de fout van de vrouw of van de liefde of van het seksuele. De fout lag ginder, temidden van de jachtige afgestompte maatschappij. In het duivelse geratel van machines en de gemechaniseerde gulzigheid, daar lag de boze kern, gereed om alles te vernietigen wat zich niet gelijkschakelde.
En hij voelde dat alle kwetsbare dingen moeten vergaan onder het razen van die gulzigheid . Ook zij had een paar van die kwetsbaarheden; zij was niet dat type van taai rubber en platina, zoals moderne meisjes. En als hij haar niet beschermde zouden ze haar vermorzelen, zoals ze al het van nature tedere leven vermorzelen. Ergens was zij teder, iets dat uit de celluloidvrouwen van tegenwoordig verdwenen was.
Om de waarheid te zeggen: hij had spijt van wat er gebeurd was, en nog het meest om haar. Hij had een soort voorgevoel. Niet van verkeerdheid of berouw, want hij wist dat dit soort geweten voornamelijk vrees voor de maatschappij is, of vrees voor jezelf. Hij was niet bevreesd voor zichzelf. Maar hij was volkomen bewust bevreesd van de maatschappij, die hij bij instinct kende als een kwaadwillig, geestelijk waanzinnig beest.

Wordt vervolgd.

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ETHIEK!, matters of the heart, ratio versus emotie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s