Nostos Algos

In het Grieks heet de terugkeer nostos. Algos betekent pijn.

Nostalgie is dus de pijn van het onvervulde verlangen om terug te keren. Ook in mijn hoofd speelt De Grote Terugkeer momenteel een grote rol. Alleen: naar wat, naar wie, naar waar? De Grote Terugkeer van de verloren dochter die eindelijk haar oude moeder terugziet? Van de terugkeer naar die grote Liefde aan wie het wrede lot mij eertijds heeft ontrukt; het teruggevonden paadje waarin de verloren stappen van mijn kinderjaren gegrift staan?  Het Spaanse heimwee hebben is afkomstig van het Latijnse woord ignorare, niet weten. In het licht van de etymologie is nostalgie dus de pijn van de onwetendheid. Je bent ver weg en ik weet niet hoe het met je gaat. Eerlijker zou het zijn om te stellen dat de dag mij het paradijs toont dat ik heb verloren, en de nacht me de hel openbaart die ik ben ontvlucht..

Heb ik mijn eigen leven niet altijd gelezen volgens een gebruiksaanwijzing die anderen mij in de handen hebben geschoven? Ik ben net als ieder ander in een hokje gestopt en van een etiket voorzien, en word beoordeeld op mijn trouw aan dat etiket. Zodra wat we zeggen niet meer aansluit bij de gedachtenwereld van anderen over ons, wordt er niet meer naar geluisterd.

Staande op het kruispunt waar ik zeer binnenkort een nieuwe richting insla voelt het alsof ik de wereld en m`n leven terugzie zoals een dode hem kan terugzien die na twintig jaar opstaat uit het graf: hij raakt de aarde met een bedeesde voet die het lopen niet meer gewend is; hij herkent de wereld waarin hij heeft geleefd nauwelijks meer, maar struikelt voortdurend over de resten van zijn eigen leven. Ik voel geen enkele genegenheid voor het grootste deel van mijn verleden, dat krachteloos doorschemert; geen enkele behoefte aan een terugkeer; niets dan een lichte reserve; onthechting. Wellicht lijd ik aan masochistische geheugenvervorming.

De toekomst interesseert me niet, ik verlang naar de eeuwigheid. De eeuwigheid, dat wil zeggen de tijd die is blijven stilstaan, die roerloos is geworden; de toekomst maakt de eeuwigheid onmogelijk, daarom verlang ik ernaar de toekomst teniet te doen. Wanneer ik haar dood verzwijg, heb ik altijd het gevoel dat ik haar bescherm. Want een dode is een weerloze; ze heeft geen macht meer, ze heeft geen invloed meer; haar wensen en voorkeuren worden niet meer gerespecteerd; een dode kan niets willen, naar geen enkele achting streven, geen enkele lastering weerleggen. Nog nooit eerder heb ik zo`n pijnlijk, zo`n kwellend medelijden met haar gehad als toen ze dood was.

Maar wat kan dat arme geheugen van ons eigenlijk? Het kan van het verleden maar een erbarmelijk klein fragmentje bewaren, en niemand weet waarom juist dat fragmentje en niet een ander; die keuze vindt bij ieder van ons op mysterieuze wijze plaats, buiten onze wil en interesses om. Dus hoewel ik de waarheid zo dicht mogelijk wil benaderen, kan ik onmogelijk volhouden dat mijn anekdote identiek is aan wat er werkelijk is gebeurd; ik weet dat het niet meer is dan een laagje waarschijnlijkheid over een muur van vergetelheid. En het gruwelijke is dat het verleden dat we ons herinneren ontdaan is van tijd.

Is de ander wel geinteresseerd in wat wij denken, of zijn ze alleen in ons geinteresseerd als levende bewijzen van wat zij denken? Ik heb de uitgestoken hand gegrepen die mij heeft bevrijd uit een moeilijke situatie die ik zelf niet langer aankon. Maar ik voel geen dankbaarheid. Want is dankbaarheid niet een vermomming voor zwakte, voor afhankelijkheid? Wat ik verlang is een hand zonder enige vorm van dankbaarheid!

En zo neem ik eindelijk mijn Grote Afscheid van datgene  waarvan ik meer houd dan van al het andere, en ben bereid desnoods alles nogmaals te verliezen, zonder spijt, puur om mijn eigen leven waardig te zijn.

My city of ruins

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Nostos Algos

  1. Jafeth zegt:

    Lieve schat,
    al een hele tijd geleden schreef William James al: “geen gruwelijker straf is denkbaar, als dat fysiek mogelijk was, dan dat je in de samenleving zou worden losgelaten en door geen enkel lid daarvan zou worden opgemerkt”. Is dat niet waar je momenteel mee worstelt; je idee of beleving dat niemand je inspanningen, je zorg, jou – als degene die je bent en de bovenmenselijke inspanningen en toewijding die je levert – opmerkt of ziet? Door je enorme inzet, liefde, oefeningen en tijd voor/met kleine Saartje bevind je je inderdaad ook in een vrij beperkte ruimte momenteel. En ik kan me voorstellen hoe onzichtbaar en geisoleerd je je soms voelt.

    Ik zie jou wel, in al je glorie en echtheid, voor zover dat je tot troost en steun kan zijn.
    En je Eerste Liefde had gelijk: rondom jou straalt daadwerkelijk een licht, onmiskenbaar duidelijk. Kon ik je maar werkelijk laten beseffen en zien hoe jij alle mensen ( en met name kinderen) op je pad tot zegen bent – hoe jij een essentieel verschil maakt in hun bestaan.

    XXX en tot straks, Jaf.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s