Psychopathologie 2

“Bij geweld tijdens de zwangerschap is het risico op zwangerschapscomplicaties sterk verhoogd. Geweld ( emotioneel/fysiek/sexueel) is een onafhankelijke risicofactor voor vroeggeboorte, hoge bloeddruk, groeivertraging en/of laag geboortegewicht, bloeding tijdens de zwangerschap of loslaten van de placenta, en foetale stress en overlijden.

Partnergeweld tijdens de zwangerschap komt veel minder voor dan geweld voor de zwangerschap; meestal stopt het geweld wanneer de vrouw zwanger raakt. Geweld tijdens de zwangerschap of vlak erna wordt wel beschouwd als een risicomarker voor toenemend ernstiger geweld, waaronder moord ( Campbell, 2003). Vrouwen zijn in en vlak na hun zwangerschap extra kwetsbaar, en daarmee een gemakkelijk doelwit. Dit maakt het des te ernstiger.

De stress die het toegebrachte geweld veroorzaakt, speelt niet enkel voor de moeder maar ook voor haar foetus een belangrijke rol middels meerdere mechanismen. Er is meer en meer evidentie dat prenatale alswel vroeg-postnatale traumas  veroorzaakt door geweld van de partner, leiden tot negatieve effecten op de gezondheid, tot leerprestaties een tot twee niveaus beneden niveau, middelenmisbruik, zelfmutilatie, leerstoornissen en risicogedrag  – en dat het zelfs het risico sterk verhoogt om later zelf slachtoffer te worden van geweld. Aldus wordt de intergenerationele cyclus van geweld gevoed en in stand gehouden.

Partnermishandeling hangt vaak samen met een depressie, maar in geval van partnermishandeling tijdens de zwangerschap hangt dit vaak samen met de antisociale persoonlijkheidsstoornis. In 42% van partnergeweld tijdens of vlak na de zwangerschap bleek uit een onderzoek uit 2007 zelfs dat er bij de dader sprake was van psychopathie. Deze psychopathische daders waren achterdochtiger, minder empathisch en waren tevens vaak “family-only”- daders, dwz. daders die naar partner en kinderen gewelddadig zijn maar daarbuiten niet.

Deze mannen, die zelden door anderen als psychisch gestoord worden beschouwd, kunnen een sterk agressief conflict met zich meedragen; het zijn mannen die tijdens acute crisissituaties worden overmand door agressieve problematiek die eerder verdrongen werd. Deze groep herbergt wellicht de ernstigste vorm, daar ze zich moeilijk laat ontdekken. Dit op grond van de twee kanten van dergelijke mannen, die naar de buitenwereld toe, en die naar de (ex-)partner en/of kinderen toe – en die op het eerste gezicht niets met elkaar van doen hebben.

De meeste mensen voelen wroeging als zij hun eigen normen voor gedrag hebben geschonden. Dit komt voort uit het menselijk geweten. Dat is het vermogen dat de mens heeft om zichzelf te straffen voor een schending van de eigen normen voor gedrag. Psychopaten hebben echter simpelweg niet zo`n knagend geweten. Zij kennen geen wroeging. Ze kunnen de ene na de andere mishandeling plegen en lijken daar heel beredeneerd over te praten. Psychopathische mishandelaars zijn vaak koel en berekenend . Vaak speelt ook overgeremdheid mee: wanneer een man woede, irritaties en andere emoties opkropt en conflicten ( naar de buitenwereld toe) wil vermijden, vergroot dit drastisch de kans op partnergeweld.

Vrouwenmishandeling is onverdedigbaar en onacceptabel. Mannen die hun vrouw mishandelen, hebben bijna altijd diepgewortelde problemen met hun masculiene identiteit. De oorzaak hiervan is een vader die geen goed masculien identificatieobject heeft geboden; het contact tussen de man en diens vader werd dikwijls gekenmerkt door gevoelsarmoede en desinteresse. Dit heeft de fundamenten gelegd voor een sterk gecomprimeerde razernij. Doorgaans zijn mannen zich niet van deze razernij bewust. De man wenst psychologische controle over zijn (ex-)partner te hebben – een controle die hij nooit over zijn moeder heeft gehad.

Wanneer een vrouw door gedrag dat als kwetsend ervaren kan worden de masculiene eigenwaarde van de man verstoort, dan wekt dit gevoelens van geweld in hem op.  Bij herhaaldelijk gewelddadige incidenten is het moeilijker een specifieke veroorzakende situatie aan te wijzen. Het spectrum aan voorvallen die de man als zo krenkend ervaart dat het geweld bij hem oproept, wordt uitgebreid met voorstellingen en fantasieen waarin de vrouw alleen maar een figurant is in een reeds voorbestemd verloop.

Wanneer de vrouw met een bepaalde handeling of uitspraak symbolisch of direct de behoefte aan controle en gezag ter discussie heeft gesteld, dan is de kritische grens bereikt en heeft de man het gevoel dat hij de macht over de (ex-)partner is kwijtgeraakt. De man ervaart met andere woorden een symbolische castratie en machteloosheid. Hij regredieert nu naar de gevoelsmatige situatie van toen hij twee of drie jaar oud was en wordt overspoeld door het oude gevoel van machteloosheid. De verbale argumenten raken op en een blinde, gewelddadige woede die de macht van de vrouw tot elke prijs wil verpletteren, welt op. Deze agressieve roes culmineert in de climax van geweld als hij zijn (ex-)partner mishandelt, welke dan angstig en desperaat opgeeft.

Partnergeweld heeft iets van wat ze in de wiskunde een repeterende breuk noemen: de kans op herhaling is levensgroot, er bestaat een enorm risico dat dit vroeg of laat weer zal gebeuren wanneer deze grens eenmaal gepasseerd is geraakt.

Hoe langer een vrouw in een relatie blijft staan die gekenmerkt wordt door herhaaldelijke mishandeling, des te moeilijker wordt het voor haar om helder te denken. Als ze afhankelijk is van de partner, wordt het voor haar moeilijk grenzen te stellen voor wat acceptabel en onacceptabel is in de relatie. De onvoorspelbaarheid van wanneer de mishandeling wordt uitgelokt, kan de vrouw er ook toe brengen in het contact te blijven omdat ze hoopt dat de eerdere geweldloze kant van de man de overhand zal krijgen.

Partnergeweld kan bij slachtoffers en getuigen grote traumas veroorzaken. Traumas kunnen mensen letterlijk sprakeloos maken; tijdens hulpgesprekken kunnen getraumatiseerde mensen bijvoorbeeld dissocieren; hetgeen inhoudt dat iemand als het ware even niet meer meedoet, er “niet bij is”. Vaak laten slachtoffers zich in zo`n situatie niet meer kennen, ze praten over zichzelf als over een vreemde. En vaak op een bijna mechanische manier. De pijn is simpelweg te groot om te mogen voelen.”

Echter: beide partners moeten de verantwoordelijkheid op zich nemen dat ze erbij betrokken waren. De ene partner omdat hij mishandelde, de andere partner omdat zij zich heeft laten mishandelen zonder iedere vorm van relatie/omgang te verbreken. 

http://youtu.be/VWTAdfIc4kQ

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Psychopathologie 2

  1. Ik hoop dat er ooit een eind komt aan je lijdensweg, dat je het kunt loslaten en weer tevreden kunt zijn met wat je wel hebt : 3 prachtige lieve dochters, maar bovenal je mooie zelf.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s