Bewering dat ook het gewone leven van utopische aard is

True love waits RadioheadImproviserende geniale chaos is op zijn best wanneer het weten te kort schiet. En muziek is innerlijke beweging, ze bevordert de bewegingsfantasie. Alleen de wetenschap heeft geen genie, dat is slechts hersenacrobatiek.
Soms als zij om zich heen keek, nam een gevoel van verwarring bezit van haar. Van de geschiedenis van haar leven restte nog slechts het uiterste contrast tussen laagte en hoogte, tussen haar nooit genoten kindertijd als jong meisje, en nu dit zogenaamde succes dat voor haar ziel verdacht aanvoelde. En ofschoon zij al op een duizelingwekkend smalle trede stond, zoals reeds zo vaak tevoren, voelde zij het verlangen haar voet nog eenmaal op te tillen. De onzekerheid trok haar aan. Zij worstelde met het besluit een leven binnen te gaan waarin activiteit, geest, ziel en droom een geheel vormen. Zelfs te moeten ervaren dat er voor elk groot ontwerp van de menselijke geest een tegenontwerp bestaat had voor haar niets schrikwekkends meer.

De uiterlijke aaneenschakeling van de gebeurtenissen en de innerlijke liepen als twee onafhankelijke reeksen naast elkaar voort onder vergeefse pogingen ze met elkaar te verbinden.
Ze wist inmiddels dat je fundamentele veranderingen in je levensomstandigheden halsoverkop moet binnentuimelen en wakker moet worden tussen vier nieuwe muren, zonder dat je je precies kunt herinneren hoe je daar bent gekomen; maar zij voelde zich blootstaan aan invloeden die haar op haar hoede deden blijven. Nu zijn antipathieen gewoonlijk niets anders dan antipathie jegens zichzelf, diep uit de schemering van de eigen tegenspraken gehaald en vastgehecht aan een geschikt “slachtoffer”.

In haar mooie moederlichaam zat haar ziel hulpeloos als in een weids, bloeiend landschap. “hij heeft zijn positie door vlijt en trouwe plichtsbetrachting veroverd”, dacht zij goedhartig, “maar hij heeft er zelf geen vermoeden van dat dit ten koste van het leven en de ontwikkeling van zijn persoonlijkheid is gegaan. Iedereen is zijn leven begonnen met een levende ziel. Maar in de dagelijkse sleur verzandt hij, de gewone hartstochten trekken over hem heen als een brand, en de koude wereld veroorzaakt in hem die kou waarin zijn ziel wegkwijnt”.
Misschien had zij hem dat destijds toch niet bijtijds en streng genoeg voorgehouden.

Het is een onvruchtbare opvatting je plicht te doen op de plaats waar je bent neergezet, je spendeert enorme hoeveelheden energie voor niets. Je ware plicht is om zelf je plaats te kiezen en je leven bewust in te richten! Haastige kussen waren evenzeer in strijd met haar natuur als vluchtig fladderende liefdeswoordjes. Zij was meer voor catastrofes, voor een liefde die leeft met de dolk in het hart.
Schuld en overwinning van het plichtsgevoel, lust geboet door lijden trilden mee in dit beeld en vervulden haar met een onuitsprekelijk intens gevoel en devotie.
“Daar waar iemand zijn hoogste mogelijkheden vindt, zijn grootste uitdagingen en de rijkste ontplooing van zijn krachten ervaart, daar is ook zijn plaats, want daar draagt hij tegelijkertijd bij tot de grootste verbetering van het leven van het geheel!”, dacht zij.

Ach, het eeuwige hunkeren van de ziel. In de gevechten der zielen is niemand schuldig! Haar zedelijkheid schuilt niet in wat men doet. Zij schuilt niet in de roerselen van het bewustzijn, noch in die van de hartstocht. Als hooggestemde ziel kende zij de wet van de omzichtigheid niet, volgens welke iemands gedrag als privepersoon tegengesteld is aan dat in zijn beroep. Welke hartstocht is het en welke wet ligt aan deze algemene tendens ten grondslag en maakt dat mannen buiten hun beroep niets verraden van de mannen die ze daarbinnen zijn? Ze zien er na hun werk, als ze opgeruimd zijn, precies zo uit als een opgeruimd kantoor, waar alles in de laden is opgeborgen. Ze bestaan uit twee mannen, en men weet niet of ze nu eigenlijk `s avonds of juist `s ochtends tot zichzelf terugkeren..

Synthetische, intuitieve geesten weten op schitterend geniale wijze de middelen die het heden hen biedt zodanig te combineren dat zij deze voor hun doelen snel kunnen aanwenden. Nietzsche zei: “bestaat er een pessimisme uit kracht? Een intellectuele voorkeur voor het harde, huiveringwekkende en kwade? Een diepte van antimorele neigingen?”En: “het lichaam van een mens is diens ziel”. Niets kwam haar natuurlijker voor dan dat, namelijk dat het lichaam van een mens zijn ziel is. Dat je in het kleinste gebaar dat je daarmee maakt van geheimzinnig grote betekenis bent. Want tegenwoordig, nu zij zo weinig om zijn liefde gaf, zag zij nog duidelijker in dat de roes van de liefdesdorst die haar zo uitzinnig had gemaakt, niets anders geweest kon zijn dan een incarnatie ( hetgeen vleeswording betekent) van iets onvleselijks, van een bedoeling, een taak, een lotsbestemming zoals die voor uitverkorenen tussen de sterren wordt voorbereid.

Iemand moest het eerste woord spreken. De hoofdzaak is dat iemand begint en een eind maakt aan dat dulden en laten begaan. De geschiedenis heeft aangetoond dat de wereld van tijd tot tijd behoefte heeft aan mensen die niet kunnen meespelen en die daardoor ongewenst veel opzien baren. En het is ook duidelijk dat mensen die ongewenst veel opzien baren de druk van de wereld te voelen krijgen. Ze wist dat de grote geesten die de mensheid heeft voortgebracht vrijwel altijd hebben moeten lijden, en het verbaast haar niet dat sommige dagen en weken in haar leven onder een loden last liggen. Moeilijker is het om in haar leven bepaalde andere momenten te behandelen; al te bevrijde en tegendruk ontberende momenten, waarin soms een enkel woord al voldoende is om haar als het ware uit de rails te laten lopen. Zij is dan buiten zichzelf, ze kan niet aangeven waar; maar ze is beslist niet afwezig, integendeel, men zou eerder kunnen zeggen dat zij inwezig is, in een diepere ruimte. Van daaruit ging het zonder omwegen naar de stelling dat je alles zou moeten weigeren te doen wat je niet met heel je ziel kunt doen.

Om in deze voortdurende wisseling van de verschijnselen een vast punt te vinden was even moeilijk als om een spijker in de straal van een fontein te slaan. Zij bleef haar opvattingen namelijk trouw – en men kan van het leven als het geweldig is niet ook nog verwachten dat het goed zal zijn.

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s