“Zo de graankorrel in de aarde valt en niet sterft, blijft ze alleen; maar zo ze sterft, brengt ze rijke vruchten voort”

Bywv_yjSgHc
“Zo de graankorrel in de aarde valt en niet sterft, blijft ze alleen; maar zo ze sterft, brengt ze rijke vruchten voort”
Nietzsche schreef eens het volgende, naar aanleiding van zijn breuk met Wagner – degene van wie hij nooit los zou komen: “Ik heb ooit van hem gehouden; hij begreep mij, ik begreep hem. Hoe vaak zijn wij wel niet samen geweest? Hoeveel plannen hebben we wel niet gemaakt? Ik ben hem altijd trouw geweest – en hij? Waarom moest hij mij verraden? Mijn waarheid, mijn kern heeft hij verloochend; dat had hij niet mogen doen. Niet hij. Alles had ik hem kunnen vergeven. Zijn dwepen met dom volk, z`n ijdelheid, z`n zucht naar weelde en roem. Alles – maar niet het verkondigen van de leugens die ik, ik heb ontmaskerd. Hij is nooit sterk genoeg geweest om een vrije geest te zijn. De wereld, de mening van de buitenwereld over hem is voor hem te belangrijk. Juist omwille daarvan heeft hij mij verraden. Kon hij niet trouw zijn. Kritiek kon hij niet dulden, en de stinkende walm van inhoudsloosheid, schijnvrijheid,van geld, van zijn ego,valse macht en schijnzekerheid zijn hem aangenaam. Ik heb van je gehouden, ik was je trouw. Waarom moest jij mijn bitterste tegenstander worden? Waarom moest ik mijn liefde voor jou doden? Projectie, Lieber. Projectie. Het doet er niet toe. Het is voorbij. Alles is voorbij. Je bent nog enkel een schim uit een ver verleden, die af en toe onverwacht opduikt – meer niet.
En dan is het hier koud.Is mijn leven koud . Voel ik me dood, en is alles dood. Er bleek in jouw verhaal geen ruimte voor waarheid – dat bracht de vrieskou. Maar het is goed zo.”

Ik had exact hetzelfde kunnen schrijven..

De waarheid maakt vrij omdat zij macht over ons heeft; omdat zij ons gezegt, niet andersom.
En de waarheid vernietigen is niets anders dan de mens zijn waardigheid ontnemen.
Holle frasen, ledig gezwets, politiek-correct gelul – waar de betekenis van woorden verbrandt, daar verbranden de mensen en de waarheid mee.
Hoe verknip je de werkelijkheid? Je knipt haar in drieen. De waarheid gooi je weg, want je hebt je eigen ideologie al. De goedheid schuif je aan de kant, want de politiek-correcte leer heeft zijn eigen moraal. Wat je overhoudt, is enkel “sublieme actie”van een a-morele estheet.
Taal is er om de werkelijkheid te benoemen, en in dat opzicht heeft de taal een welhaast heilige functie.

Haat en kwaad zijn nooit volledig verklaarbaar, net zomin als liefde en goedheid. Deze fenomenen kunnen niet gereduceerd worden tot “de rede/ratio”en “de oorzaak”. Juist in het feit dat zij zich niet laten rationaliseren – waardoor ze hanteerbaar en oplosbaar zouden worden – schuilt hun grote macht. Wanneer je iemand reduceert tot Untermenschen, kun je hem/haar daarom gewetenloos doden. Reduceer een andersdenkende tot “ongelovige” van jouw “werkelijkheid”, en je hoeft geen respect meer voor hem te hebben. “Boze geesten” zou Dostojewski het noemen – en dat is de enig juiste typering.

Wij zijn in de ogen van sommige mensen gek met onze zelfkwellingen, onze idealen, onze opofferingsgezindheid.
Tuurlijk, gek. Maar ook briljant, en echt. Echter dan zij ooit zullen durven zijn. De “vrijheid” die zij nastreven is het verlies van hun waardigheid aan de verheerlijking van het dierlijke ideaal: “alles is geoorloofd” . Betekenis kent dit ideaal niet; zingeving wordt vervangen door doel; “leuk”en “lekker” vervangen de kennis van goed en kwaad. Omdat ze niets blijvends weten te realiseren, moet alles nu, nieuw, en snel. Consumeren in volkomen vrijblijvendheid – tot aan mensen toe, zoveel mogelijk.

Integriteit is het vermogen om je verantwoordelijkheid te onderkennen. En intellectuele integriteit blijkt helaas een nog veel zeldzamere elitaire eigenschap.
Teveel vrijheid mondt altijd uit in onrecht, en onrecht in moord.
Dus niet geperverteerde vrijheid, maar rechtvaardigheid zou de pijler van het bestaan dienen te zijn. Waar integriteit , barmhartigheid en rechtvaardigheid uitgebannen zijn, verschijnt de perfecte barbaar.

Iets wordt pas echt gekend, als het niet meer kan worden vergeten. Iets wordt pas echt begrepen als het in de ziel wordt gekend. Wat voor een schuld schuilt in een bestaan gewijd aan menselijke wijsheid en integriteit, in plaats van aan persoonlijk gewin ten koste van anderen?
Het is wijzer om te weten wat je niet weet, dan te veinzen iets te weten wat je uiteindelijk niet blijkt te weten. Het stellen van de juiste vragen verschaft meer inzicht in het menselijk bestaan dan het kritiekloos herhalen van het gebazel dat je kring van meelopers je voorschotelt.

Hoe vroom is degene die alles van “hoe het hoort” weet, alle rituelen gedwee vervult, maar zijn medemens haat – of veel erger: onverschillig tegenover hen staat?
Ik heb ervoor gekozen de zoektocht naar een waarachtig leven trouw te zijn. En liever zal ik onrecht ondergaan dan het zelf begaan. Liever nog met de mijnen vertrekken naar de uithoeken van de wereld en daar in wat Westerlingen “armoede” noemen, leven , dan iemand of iets te worden wat ik niet ben.
Liever zal ik sterven dan me in slaap te laten sussen, me te laten verleiden m`n ogen dicht te sluiten omdat dat zoveel makkelijker is. Want de ziel verdraagt geen onrecht en verdraagt geen leugens. Zij wil in waarheid leven, anders sterft zij, en wordt mijn leven ( en dat van de mijnen) dood, ook al besta ik nog.

Aan Socrates heb ik het inzicht te danken dat het hart van alle beschaving een levenshouding en persoonlijke ethiek is waarin woorden alleen betekenisvol zijn wanneer zij worden omgezet in daden , en er een onvoorwaardelijke trouw bestaat aan een nooit eindige zoektocht naar het enige wat het leven zin kan geven: liefde en waarheid.

Vrouwen hebben in de regel een enorme aanleg tot acting-in-gedrag, tot zelfkwelling, tot het zichzelf “straffen” voor alles wat er maar misgaat, of hen wordt aangedaan. Veel mannen hanteren integendeel het meest effectieve afweermechanisme: Projectie. Deze mannen benijd ik; want voor hen ligt de schuld altijd zonneklaar bij De Ander – hoe heerlijk moet dat ( tot het zich gaat wreken) zijn!

Ik sta mezelf toe terug te kijken naar de afgelopen twee jaar – vanuit een onbekende wereld , waar de tijd heeft stilgestaan. Het is volle maan, de lucht is helder, en er lijken steeds meer sterren te verschijnen. Het lijken wel lichtjes in een kerstboom… Voor ons dit jaar geen kerstboom, en ook geen kerstdiner. Er valt niets te vieren. De pijn is nog niet weg, als die al ooit weggaat. 

Ze zeggen dat je iets pas voor je kiezen krijgt, onder ogen kunt zien, wanneer je in staat bent de pijn ervan te dragen. Tot dusver heb ik m`n pijn/verdriet altijd ‘vertaald’ in lichamelijke klachten – mijn lichaam draagt in ruime mate de sporen hiervan, en m`n medische dossiers zijn verdrievoudigd.

Ik heb heel lang het liefst willen zwijgen, heb m`n woorden ingeslikt, vanwege “de schande”, vanwege m`n eigen schaamte, vanwege mijn eigen aandeel in het geheel. Maar het werkt niet: zwijgen betekent stikken. Het betekent somatiseren, het betekent kanker. Het zet zich in je lichaam vast, want het moet er op de een of andere manier toch uit; er moet erkenning voor komen, het moet een uitweg vinden om het te reguleren.Als ik er al over moest spreken,  kon ik dat enkel klinisch, mechanisch; alsof het niet echt was. Nu echter pas, hier pas, komt het in volle hevigheid los. Misschien omdat het nu en hier rustig is, met degene die me liefdevol omringt bij me.

Vrijwel iedere nacht word ik minstens een keer totaal ontredderd wakker; angstig, met hartkloppingen en een dichtgeknepen keel – vanwege het herbeleven van alles wat is voorgevallen. M`n kleine meid wordt tegenwoordig geregeld op exact hetzelfde tijdstip als ik wakker – los van dat ze nog vrijwel in volkomen symbiose met mij leeft, heeft ze net als mijn oudste dochter een “zendertje” of radar voor stemmingen, gevoelens, intenties en sfeer. Ze voelt alles haarfijn aan, voelt of iets deugt of niet. Rouw, woede, pijn, verdriet kun je uitstellen, onderdrukken, maar het baant zich ooit een weg naar buiten – either one way or another..

We lijken inmiddels wel een stel vluchtelingen, bannelingen. Ik voel me een vluchteling; als ik “thuis” ben voel me niet meer thuis in m`n eigen huis, waar ik geconfronteerd word met allerlei onafgemaakte zaken en herinneringen. Daarom hoop ik het zo snel mogelijk te kunnen verkopen, en er nooit meer terug te keren.

Oftewel: Noontime, and I`m still pushing myself along the road, the darkest part. Into the narrow lanes, I can`t stumble or stay put. Someone else is speaking with my mouth but I`m listening only to my heart. I`ve made shoes for everyone, even you, while I still go barefoot… ( Bob Dylan – de enige die alles kan zeggen zonder maar het minste greintje zelfmedelijden of slachtofferschap, en daarom mijn held)

http://youtu.be/__1DMJfS7Hc

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op “Zo de graankorrel in de aarde valt en niet sterft, blijft ze alleen; maar zo ze sterft, brengt ze rijke vruchten voort”

  1. rebekkaengels zegt:

    Lieve Len,

    dank je wel voor je steun-in-de-rug; en je hebt gelijk wat betreft het doorbreken van de cirkel hoor.
    Ik merk echter dat rouw tijd vraagt, en dat ik mezelf die tijd eindelijk ga gunnen, omdat het zich anders gaat wreken.
    Het lijkt me bijna onverdraaglijk wanneer “niemand het gelooft” zoals in jouw geval: hoe verteer je zoiets?
    Bij mij was juist het tegendeel gaande: iedereen, van gynaecoloog tot vertrouwenspersoon tot zedenrechercheur tot
    kritische vrienden vroegen me letterlijk hoe ver ik het wilde laten komen voordat het genoeg zou zijn; aan
    hoeveel schade en gevaar ik mezelf en m`n dochter nog bereid was bloot te stellen in de valse hoop dat dit zou eindigen/veranderen.
    IK was juist de enige die het niet wilde of kon geloven – dacht dat als ik maar hard genoeg m`n best zou doen,
    alles uiteindelijk ten goede zou keren. Helaas heb ik aan den lijve moeten ondervinden dat geweld niet iets eenmaligs is, maar zich blijft herhalen, wanneer die grens eenmaal gepasseerd is.. En dat neem ik mijzelf enorm kwalijk; al kon ik destijds niet anders dan hoe ik heb gehandeld en gehoopt.
    Jij enorm veel sterkte en wijsheid gewenst aangaande je beslissingen rond je kinderen en ex – ik weet hoe verschrikkelijk is om in het uiterste geval
    zelfs aangifte te moeten doen tegen degene die jou ooit heeft liefgehad en op handen droeg, en viceversa.
    Maar de veiligheid en het welbevinden van je kinderen gaan ten allen tijde ver boven al het andere. Veel liefs, Rebekka.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s