De Drempelgod, deel 3

LIAROp de valreep, want ready for departure: ook ditmaal kan ik niet om Nietzsche heen…, die in zijn Zur Genealogie der Moral stelt dat deze planeet een uithoek vol ontevreden, hoogmoedige, akelige schepsels is; die niet van een intense ergernis over zichzelf, de aarde en het leven kunnen afkomen, en zichzelf en anderen zoveel mogelijk pijn doen, uit genoegen in het pijn doen: waarschijnlijk hun enige genoegen. Hij onderneemt een poging om aan de moderniteit als geheel te ontsnappen – en hierin ligt een veel grotere provocatie en een veel heftiger denkimpuls verborgen dan je zou denken. Want waar het hem om te doen is, is een radicale allochronie, een fundamenteel andere temporaliteit binnen het heden – om de vereisten voor een radicale breuk met een systeem van halfheden.
De lieve schat werd en wordt zo weinig begrepen: als hij de uitdrukking “christendom” gebruikt, bedoelt hij daar niet eens zozeer de gelijknamige religie mee, maar gebruikt het als een codewoord voor een bepaalde houding ten opzichte van de wereld: een ongelukkige vorm van levensuitstel, en van afwijzing van de seculiere feiten. De “gezonden” staan bij hem voor diegenen die zichzelf willen ontwikkelen en op een hoger plan willen tillen, de “zieken” ( waar we geen medelijden mee hoeven hebben) bij hem voor diegenen die met slechte vormen van ascese op wraak zinnen, en stil blijven staan in hun ontwikkeling als mens ( hoe passend hierbij de zin van Bob Dylan “he not busy being born is busy dying!”)

Met deze ontdekking/stellingname staat Nietzsche op bizarre wijze aan het begin van de moderne psychotechnieken, fysiotechnieken, dietologieen en trainingen – kortom: al die vormen van op zichzelf gericht oefenen en werken aan de eigen vitale vorm. de betekenis van deze ( toen nog) nieuwe visie kan nauwelijks worden overschat. Nietzsche`s instinct zegt hem dat onze planeet ascetisch dient te zijn, een plek die bewoond wordt door naar hogere doelen strevenden, door oefenden, door virtuozen. In geen geval mag de aarde de inrichting blijven waarin de ressentimentsprogramma`s van “zieken” en de schadeloosstellingstrucs van “gekrenkten” ( degenen die niet aan zichzelf willen werken) het klimaat bepalen.

En laat dit nu precies hetgeen zijn waardoor Nietzsche ervan beschuldigd werd/wordt Hitler te hebben aangezet tot de uitroeiing van Joden, haha. Soms is het best een triest idee dat iedere idioot zomaar dit soort meesterwerken mag lezen ( sterker: er zelfs z`n commentaar op mag leveren, zonder ook maar in de verte over de vermogens te beschikken deze genialiteit op waarde te schatten. Hetzelfde gebeurt op grote schaal met de Koran, of de Bijbel.)

Na Nietzsche werd het stokje door Kafka overgenomen – deze had Nietzsche`s impulsen dusdanig sterk verinnerlijkt, dat hij in feite de genealogie der moral verder heeft uitgewerkt. Kafka “overwint” zichzelf niet, maar volgt de afkeer voor het volle zelf – zijn sterkste drijfveer. En laten we hier niet ook Emil Cioran vergeten – die zijn leven bijna in dienst leek te stellen van Het Grote Weigeren. Hij was de eerste die ook in de praktijk “het eerlijke woord over zichzelf” ( dat Nietzsche voor het eerst beschreven, maar gepostuleerd en praktisch uitgesloten had als een ongekende offensieve kracht), op Dostojewski na – die het genre van “het eerlijke woord” slechts eenmaal op de spits heeft gedreven, namelijk in zijn “aantekeningen uit het Ondergrondse” ( tot grote bewondering van Nietzsche, uiteraard).
Cioran had lak aan conventies, en besloot zich enkel bezig te houden met “het eerlijke woord over zichzelf”: “door de onmogelijkheid te doden of mijzelf te doden, ben ik verdwaald in de literatuur. Enkel door dit onvermogen ben ik schrijver geworden” ( hoe herkenbaar, hoewel ik een ieder die m`n dochters schade zou berokkenen zonder de minste gewetenswroeging of bedenking zou kunnen doden hoor – ik ben een liefdevol mens). En elders: “al onze vernederingen berusten hierop, dat we niet kunnen besluiten van honger te sterven”. Door op de lijn van dit “eerlijke woord over zichzelf” verder te gaan dan ooit een schrijver voor hem, geeft hij ruiterlijk toe dat het erom te doen is de tegenrekening van de “mislukte schepping” op te maken. Denken betekent niet danken, het betekent: zich wreken.

Wat een lef, om zichzelf zo onder ogen te durven komen, zonder schaamte! ( wat je er verder ook van mag vinden – maar plaats het eens in die tijd: ronduit revolutionair!) Dit staat vrijwel haaks op wat Cees Nooteboom eens stelde; namelijk dat schrijvers de werkelijkheid niet willen weergeven, maar de mogelijkheden van de schrijfkunst juist benutten om de werkelijkheid geweld aan te doen, te ondermijnen, om te draaien of aan te dikken, “omdat het in een wereld zonder wonderen anders niet om uit te houden is”. Wie zijn hier de zwakken en wie de sterken? Ik zou het niet weten, want ik zwiep in m`n schrijven van het ene uiterste in het andere, haha.


Tot over een lange tijd, X, Rebekka.

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s