The lovers`side of town

Jafeth en ik hadden elkaar precies op het juiste moment niet ontmoet. Na een traumatisch en definitief afscheid, en de daaropvolgende medische ellende, had ik besloten om eindelijk weg te gaan. Een nieuw begin leek mij op z`n plaats. Weg van alle herinneringen, naar een bestemming die ik in m`n achterhoofd reeds kende. Daarnaast: aan m`n boek en artikelen kon ik per slot van rekening overal werken, mocht ik ooit al tijd over hebben. Binnen een paar dagen had ik via een bemiddelingsbureau een woning in Kathmandu. Het aanbod was perfect voor alle betrokkenen. Jafeth, 32, filosofisch theoloog en illustrator, bood per direct zijn tweekamerwoning aan Pako, slechts een zijstraat verwijderd van New Road, aan. Hij zocht ( ik citeer het bemiddelingsbureau): “Kan me niet schelen wat, bij voorkeur per meteen. Op tenminste 5000 kilometer van Nepal. Kleine stad. Voorlopig voor vijf maanden”. Daar leek iemand al net zo`n drang te hebben zijn leven te verlaten als ik. En zo hadden we simpelweg geruild: zijn leven voor het mijne, mijn leven voor het zijne. We hadden elkaar nooit ontmoet. We zijn op dezelfde dag op hetzelfde tijdstip vertrokken en allebei hebben we de sleutels bij een vriend afgegeven.

Eerst wisselden we enkel mailtjes uit in de trant van: “is het nodig jouw broodrooster te bedreigen voor ie iets doet?”( van mij), of: “help, ik had vannacht bijna zo`n goor oordopje van je opgegeten omdat ik dacht dat het een snoepje was”(van hem). Maar als iemand in jouw bed slaapt, bewaakt door jouw knuffel en krabsokje, als iemand bij het inslapen de muziek draait waar jij zo van houdt, als iemand zich rot lacht om jouw special collection Sissi-dvd-box, als iemand op de vlucht is ( net zoals jij), en erachter komt dat vluchten geen zin heeft ( net zoals jij), dan ontstaat er een merkwaardige, anonieme band. Toen hij zich eenzaam voelde in het huis dat ik nou net zo vreselijk miste, probeerde ik hem te troosten. Ofwel schreef ik hem een mailtje dat volgens mij grappig was, of ik wees hem op boeken en films bij mij in de kast die mij altijd hadden geholpen als ik wat afleiding zocht. Bij wijze van tegenprestatie voorzag Jafeth mij van Kathmandese adresjes, waaronder het geweldige Gaia Restaurant&Coffee Shop, het mooiste uitzicht over de stad en de beste artsen; – en van drie telefoonnummers van vrienden van Jafeth die zich bereid hadden verklaard om met mij uit te gaan, als het echt moest.

Ik weet zelf niet waarom, maar er zijn van die levensterreinen, daar hoef je me niet met verstandige argumenten aan te komen zetten. Als het gaat om kleren kopen, zware tuinklussen doen of de Liefde, is mijn brein nogal stevig voorgeprogrammeerd. Ik ben op die gebieden nooit goed geweest in langzaamaan doen of eerst maar even laten betijen. Ik weeg geen voors en tegens tegen elkaar af. Ik ben niet voorzichtig. Ik hou niet van “verstandig” zijn. Mijn vriend Jafeth mailde me tijdens die eerste reis het volgende: “uit fouten leren betekent niet conventioneel zijn. En niet iedereen die van tevoren nadenkt over wat hij doet, is daarom automatisch burgerlijk. Met gezond verstand zijn ook wereldoorlogen verhinderd. Dat eerst even, om te voorkomen dat je meteen uithaalt en mij voor vroegoude emotionele minimalist wilt uitmaken. Karakter ontstaat door afzien van kortetermijnverlangens ten gunste van langetermijndoelen ( is helaas niet van mij). Bij jullie vrouwen gaat het altijd zo: ofwel je bent ongelukkig omdat je jezelf te dik vindt, of je bent ongelukkig omdat je afziet van chocolade. Of ongelukkig omdat Hij de benen heeft genomen, terwijl jullie dat liever zelf als eerste hadden willen doen. Jullie huidige gemoedstoestand dient voortdurend onderwerp van gesprek te zijn. Waarom kunnen jullie niet eens gewoon je mond houden en in alle stilte afvallen en lijden?” Ik mailde terug dat ik niet het type ben om in stilte te genieten of in stilte af te zien. Dat stilte in het algemeen niet echt mijn ding is, en dat ik zelfs de pest heb aan stil mineraalwater. P.s. “blij dat ik je niet ken”.

Toen ik na 5 dagen van pure ellende niet meer wist waar ik het zoeken moest, en ook even geen kindertjes om me heen had ter afleiding, belde ik een van de nummers van de drie vrienden die Jafeth me had gegeven. “Hoi, met Rebekka, die in het huis van Jafeth woont. Ben jij Owen?” Owen zei dat ik hem later op de avond zou treffen bij  Irish Pub Narsing Chowk, in de wijk Thamel. Hij had een heel knap gezicht, maar zijn haren werden bedekt door een mutsachtig vilten object. “Ben je ook net een draaiboek aan het schrijven?” , schreeuwde Owen me in m`n oor. “Huh? Nee, hoezo?” Na wat hete thee vertelde hij me dat Jafeth erachter kwam dat z`n vriendin iets had met een andere vent, notabene via een sms die voor die vent bedoeld was, maar die ze per ongeluk naar Jafeth stuurde. Waarop hij haar gelijk de bons had gegeven en naar “dat gat” is vertrokken waar ik normaliter woon. “Mobiele telefoons zijn een ramp voor elke relatie” , besluit Owen. Mijn eigen opvatting is dat het sms-systeem mannen achteloos de kans heeft gegeven om zich nog korter uit te drukken dan ze toch altijd al deden. Bovendien kunnen dankzij sms gesprekken, discussies en indringende vragen prima worden vermeden. Smsjes hebben volgens mij dus bijgedragen tot het consolideren van slechte mannelijke eigenschappen. “Jafeth was al langer ongelukkig in zijn relatie; die verhouding van haar was de definitieve uitmaker. Hebben jullie het er eigenlijk al over gehad wanneer jullie weer van woning verwisselen?” “Dat wilden we pas over een tijdje beslissen”, antwoordde ik. Owen wilde me nog iets vragen, maar voordat hij iets kon zeggen werd hij door een meisje de kleine dansvloer opgetrokken.

Het is een irritant fenomeen, zowel in de liefde als in het weer: zodra je er niet meer op hoopt, komt de zomer. De mannelijke gevoeligheid, dat is ook zoiets. Onder normale omstandigheden heeft een man bij voorkeur weinig in de gaten. Als een vrouw bijvoorbeeld zwijgt, wil een man in geen geval weten waarom. Dat is een natuurwet. Maar je kunt er donder op zeggen dat een man een ding tot over continenten heen aanvoelt: als jij niet langer in hem geinteresseerd bent.

Ik mailde `s nachts Jafeth nog maar even: “wat ga jij vandaag doen om niet te voelen dat je eenzaam bent? Of ben je inmiddels helemaal niet meer eenzaam omdat je al zolang geen aandacht meer hebt geschonken aan je ellende, dat die zich uiteindelijk bij jou begon te vervelen? Jij volgt het pad tenminste consequent: 1. scheiding. 2. ellende. 3. nog meer ellende. 4. opnieuw beginnen. Dat noem ik nog eens een doelgerichte verwerking. Mijn complimenten. Ik zou willen dat ik zo gediciplineerd was als jij. Ikzelf heb elke omweg genomen die er maar te vinden was, alle stommiteiten begaan die je maar kunt begaan. Maar is chaos waar je op kunt rekenen niet ook een vorm van orde? Weet je wat me de afgelopen dagen is opgevallen? Dat het bittere gevoel van eenzaamheid binnen de kortste keren kan omslaan in het zoete gevoel van onafhankelijkheid.”

Nog een volle dag te gaan voordat ik ( tijdelijk) zou terugkeren. Ik was bepaald niet eurforisch. Natuurlijk niet. Verstandig is nou eenmaal het tegendeel van euforisch. Ik had m`n definitieve besluit aangaande Hem genomen, en om dat te “vieren” ging ik eten bij Gaia. Die verrukkelijke, onvergetelijke geur diep inademen! Ik zou een voorbeeld kunnen worden voor miljoenen zusters die na mij zouden komen. Jafeth zou het aanvankelijk niet kunnen geloven dat ik “er” toch toe gekomen ben, en dan voorstellen dat de vrouwenbeweging een standbeeld voor me zou oprichten, ergens op een prominente plek. Net toen ik een hap wilde nemen van m`n Dal Bath hoorde ik een stem achter me. “Mag ik bij je komen zitten?” Ik knikte. “Kennen wij elkaar?” “Ik geloof het wel” , ik heb iets voor je meegebracht”.  

  “Jafeth?” . Hij moest lachen, toen hij mij m`n krabsokje overhandigde. “Ik dacht wel dat ik je hier zou vinden. Ik was een paar belangrijke spullen vergeten hier, en besloot je op te halen en samen terug te vliegen naar Nederland. Kan ik vannacht bij je logeren in mijn appartement?” 

the lovers side of town

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op The lovers`side of town

  1. Leuk, interessant, eerlijk, kwetsbaar, heldere gezichtspunten. Het voelt als een onderhuidse storm die nog woedt, maar waarbij het oog langzaam weer weggaat. Je zult altijd ook hier welkom zijn, ben wel benieuwd naar je zangtalent ‘Ik zag een klein zigeneurmeisje, ….’

    • Haha Len, m`n leven is veel te boeiend, afwisselend, avontuurlijk, ellendig en intens! Als je ervoor openstaat, komen precies de juiste situaties/mensen/lessen/problemen op je pad, is mijn ervaring. En ik? Ik sta zo open als wat. Enne, ik kom nog een keer “het kleine zigeunermeisje” voor je zingen hoor!

  2. Ook als ik oud, grijs, lelijk, versleten en blind ben ? – Goh, dan heb ik altijd om wat naar uit te kijken.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s