I know you`re sorry, I`m sorry too…(Mississippi)

So many things we (n)ever will undo; I know you`re sorry, I`m sorry too…

Dromers kunnen niet getemd worden…

Ik weet dat ik in de mensen ben die me omringen en mij hebben omringd,en dat zij in mij zijn. Ieder van ons levert zijn bijdrage met een woord, een zin, een beeld; maar op het eind valt alles op zijn plaats en krijgt dat alles zin. Het schijnt dat we ons in de seconden voor we doodgaan bewust worden van de ware reden van ons bestaan. De “hel” zou je in dat geval kunnen beleven als je in die fractie omkijkt en je moet realiseren dat je de kans gemist hebt die je hadden moeten grijpen om het wonder van het leven te eren. Het “paradijs” kun je opvatten  als je op dat moment kunt zeggen: “ik heb wat fouten begaan, maar ik ben niet laf geweest. Ik heb mijn leven ten volle geleefd en heb gedaan wat ik moest doen”. En zelfs zij die niet alles hebben gedaan wat ze hadden kunnen doen ,zijn al vergeven; zij hebben geboet tijdens hun leven, terwijl vrede en harmonie en vergeving hun deel konden zijn.

 
Toen ik onvrede voelde die niet verdween, was die er met slechts een reden: alles moest anders en de weg moest vervolgd worden. Ik heb dit vaker meegemaakt. En als ik weigerde, voltrok er zich iets ergs, iets wat altijd m`n grootste angst was: een tragedie. Een tragedie is een radicale verandering in ons leven die altijd verbonden is met hetzelfde thema: verlies. Worden we met verlies geconfronteerd, dan betekent het in de praktijk dat we aan alles gaan twijfelen en ons afvragen: waar heb ik dit aan verdiend? In theorie is een verlies echter iets waar je sterker uitkomt.

Wie je ooit hebt ontmoet, zul je opnieuw ontmoeten, en wie je ooit hebt laten gaan, zal wederkomen.Voor ieder van ons bestaat verlossing, maar daarvoor moeten we de mensen vinden die we kwaad hebben gedaan en hen om vergeving vragen. Dat wat je onafgemaakt hebt gelaten , afmaken.
Me bevindend in-between twee reizen, viel de nacontrole in het ziekenhuis afgelopen donderdag niet bepaald positief uit: nieuwe dissidenten steken de kop op, en ik heb om de tijd tot de volgende afspraak te overbruggen twee nieuwe medicijnen gekregen (met als vervelende bijwerking een dusdanige misselijkheid, dat ik regelmatig boven de wc-pot het weinige dat ik eet, uitspuug. Je vraagt je soms af in welke verhouding het middel staat tot de kwaal..) Bob Dylan was dus dicht bij me vorige week, met name met “Shooting Star, “What good am I, “Mississippi”, en “Ring them Bells”: hij vertegenwoordigt mijn manier van wegvluchten van “de werkelijkheid”, of het er juist tot de kern inkruipen. Hij is mijn wagen van vuur die me heel ver van mezelf wegvoert, en tegelijk tot juist in m`n diepste kern; dankzij hem, dankzij zijn woorden en muziek, leef ik nog.

Hij is ook het surrogaatmiddel bij uitstek voor het enige waar ik in deze tijden zo naar verlang: om omhelst te worden. Een gebaar zo oud als de mensheid, dat veel meer betekent dan dat twee mensen elkaar ontmoeten. Een omhelzing wil zeggen: je bent geen bedreiging, ik ben niet bang om dichtbij je te zijn, ik kan me ontspannen, me thuis voelen, ik ben veilig en iemand begrijpt me.

Er is niets ergers in de wereld dan afgewezen worden. Je licht ontmoet het licht van een andere ziel, je denkt dat de ramen open zullen gaan, de zon binnen zal komen, de fouten en wonden van het verleden eindelijk zullen verdwijnen. En dan blijft uiteindelijk toch niet dat wat je je voorgesteld hebt. Misschien boet ik voor de mannen die ik heb laten lijden. De werkelijkheid is waarschijnlijk dat ik steeds juist bewerk wat ik het meeste vrees: dat ze te dichtbij komen, en hun interesse in mij zullen verliezen.. werd ik maar gewoon vergeven, zoals ik inmiddels heb vergeven; maar dit neertikkend besef ik er meteen achteraan dat vergeving alleen functioneert voor iemand die vergeving aanvaardt.. Zoals vaak in het leven lijkt iets precies het tegenovergestelde van wat het is.

Ik heb altijd in het onmogelijke geloofd, en juist daarom win ik de veldslagen die vrijwel iedereen als verloren beschouwt. Dat is de kwaliteit van een strijder: inzien dat wil en moed niet hetzelfde zijn. Moed kan angst en vleierij aantrekken, maar wilskracht vereist geduld en toewijding. Als ik in wonderen en liefde geloof, geloven ze ook in mij; het is telkens slechts een kwestie van m`n rijk heroveren.

Ik ben ervan overtuigd dat we alles wat onze ziel in haar kern raakt, nooit zullen vergeten ( of dat nu het ter wereld brengen van een baby is, de momenten van volledige eenwording met je partner, het muzieknummer dat je door merg en been gaat , de blikken van volledig vertrouwen en overgave in de oogjes van al die prachtige kinderen, of dat onverwachte liefdevolle gebaar) – en daarom heeft het effect op de rest.

Ook al worden mij bepaalde talenten toegedicht, en weet ik veel te bewerkstelligen wanneer ik m`n zinnen ergens op heb gezet, ik ben nooit opgehouden en zal nooit ophouden een kind te zijn; net zomin als iedereen die oprecht het beste wil van wat het leven te bieden heeft. Alleen een kind kan dat willen.

 Mijn verhaal is het verhaal van iemand die toenadering zocht, een hele reeks keren werd afgewezen, maar desalniettemin volhield en doorging.
Het was tijd voor mij om te gaan, eindelijk los te laten, op z`n beloop te laten -m`n dromen en idealen te heroveren die waren aangetast door sleur of verdriet of aanhoudende hoop.

 Alsmaar dezelfde les herhalen heeft geen zin, daar steek je niets nieuws van op: wat je in je verleden hebt gedaan beinvloedt niet ( zoals veel mensen denken) het heden, maar wat je in het heden doet heft juist het verleden op, en zal logisch gezien de toekomst veranderen.

Iemand die z`n droom en z`n idealen nastreeft haalt zijn inspiratie uit wat hij doet, niet enkel uit z`n fantasieen! Als je naar iets op zoek bent, is dat iets ook op zoek naar jou. Als het ook maar iemand ooit gelukt was mij de strijd en inzet op te laten geven voor iets waarvan ik zeker wist of weet dat het de moeite waard is ( een relatie, een weeshuis, welke uitdaging dan ook), dan zou m`n hele leven aan betekenis hebben verloren.

Gelukkig ken ik al vanaf pakweg m`n zevende de reden en het doel van mijn bestaan; zo`n beetje de enige onveranderlijke factor die nooit is gewijzigd. En wanneer ik in de ogen van m`n dochters of welk prachtig kind waar ter wereld dan ook kijk, word ik daar weer in bevestigd. Enkel een leven zonder oorzaak of doel is een leven zonder gevolgen ( en bestaat dus niet)
Zowiezo heb ik de belangrijkste lessen die ik leerde, vooral aan m`n reizen en m`n avonturen te danken. Reizen ( en daar versta ik geen verblijven in chique hotels, transfers en georganiseerde “assistance”onder) is beslist geen kwestie van geld, maar van lef. Ik ben de wereld overgetrokken reizend als een hippie. Als je de nodige tijd onderweg bent geweest, talen hebt gehoord die je niet verstaat, met geld te maken hebt gehad waarvan je de waarde niet kent, door straten hebt gelopen waar je nooit eerder was, dan merk je dat je aloude Ik, inclusief alles wat je hebt geleerd, van nul en generlei waarde is tegenover die nieuwe uitdagingen – en je begint te begrijpen dat diep in je onderbewuste een veel boeiender personage bestaat, een avonturier die openstaat voor de wereld en voor nieuwe ervaringen.Het leven is een trein, geen station. En in tegenstelling tot wat men over het algemeen verstaat onder “reizen” ( namelijk het slechts tijdelijk van land verwisselen) is dat van een geheel andere orde.
Omdat ik van kind af aan meen een schuld met me mee te dragen ( want slachtoffers gaan zichzelf tenslotte zien als de daders, en enkel kinderen zijn slachtoffers), heb ik kennelijk besloten mezelf te straffen. Sinds ik me bewust werd van mijn vrouwelijkheid, zocht ik in m`n relaties onbewust het lijden, het conflict, de wanhoop. Ik heb mannen pijn gedaan en heb zelf veel van ze geleden. Uit mijn ziel straalt het licht van de liefde, maar ver genoeg reikt het kennelijk niet.

Toch is datgene wat ons verwondt, tevens datgene wat ons geneest. De sleutel ligt in vergeving en zelfaanvaarding. Als je namelijk voortdurend gericht bent op wat er aan goeds of slechts steekt in om het even de ander of jezelf, raak je uitgeput. Degenen die ooit de Liefde hebben gekend, zien elkaar altijd weer terug, daar geloof ik heilig in. Het enige wat ik momenteel kan doen, is omhullen met liefde; in m`n woorden, m`n gedachten en m`n dromen. Dit is mijn vrijheid: te durven voelen wat mijn hart verlangt, en het verder los te laten. En daarbij onafhankelijk te zijn van wat anderen daar nu van vinden.

 Het is het enige wat ons steeds weer redden zal, al hebben we nog zoveel fouten begaan. De liefde is altijd sterker, daar is geen kruid en geen tijd tegen gewassen.
We zijn namelijk niet wie de mensen willen of denken dat we zijn; we zijn wie we besluiten te zijn! Een ander de schuld geven is makkelijk. Je kunt je hele leven de wereld of afzonderlijke mensen de schuld geven, maar je successen en je nederlagen heb je helemaal aan jezelf te danken. Als je niet vroeg opstaat, zul je de zon nooit kunnen zien opkomen. En wie niet “ik hou van jou” kan zeggen, kan ook niet “ik vergeef je” zeggen…

http://youtu.be/gwAxYMGO9Ng

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op I know you`re sorry, I`m sorry too…(Mississippi)

  1. Mooi, persoonlijk, reflecterend, hoopvol, dankbaar dat je dit wilde delen. Als je dichterbij was geweest had je een dikke knuffel gekregen.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s