Spiegelogie, deel 5, wordt vervolgd…

We hebben geleerd “gevoel” niet te vertrouwen; je komt er alleen maar door in de problemen. Als jij tegen je baas zou zeggen wat je echt voelt, dan kun je het wel schudden met je baan. Tenminste, dat denken we. Maar is dat wel echt zo? Ik had eens een afspraak met m`n dochter gemaakt om bij haar sportdag te komen kijken en aanmoedigen, toen een of andere bobo me belde om op diezelfde middag een zakelijke klus rond te krijgen. Toen ik zei dat ik niet kon omdat ik een afspraak met een meisje had, was hij sprakeloos. Hij wist niet hoe hij het had. Ik vertelde hem dat een gegeven woord me heilig is, en m`n afspraak met m`n dochter dus boven alles ging. De bobo werd even stil, en zei toen dat hij gaarne bereid was om te wachten tot ik na m`n afspraak met haar weer tijd voor hem had. En nu zijn we de beste maatjes geworden.
Zo zie je maar… vaak weet je intuitief wel wat juist en integer is, maar durf je geen “nee” te verkopen tegen mensen die dat niet verwachten; helemaal niet wanneer het “slechts om een kind gaat” . En toch he, wanneer je ineens een ingeving krijgt, blijkt dat meestal precies de juiste keuze te zijn. Dat moet je leren vertrouwen, evenals het lef om je principes te volgen, no matter what. Achteraf kun je het allemaal keurig rationeel verwoorden en verklaren, maar aan de wieg staat altijd het gevoel en niet het verstand. Achteraf weet je alles van tevoren. Het lijkt wel of alles moeilijk moet zijn ofzo, dat het dan pas iets waard is. Als iets te makkelijk gaat, is het niet alleen waardeloos, maar heb je grote kans dat je met je gevoel geconfronteerd wordt. Gevoel vinden we op z`n minst onbetrouwbaar, en mannen houden zich er al helemaal niet mee bezig ( ik generaliseer bewust). We proberen het koste wat het kost te vermijden. Hard doorwerken, zodat je er geen tijd voor hebt. En met je vrienden of collega`s? Liever over iets belachelijks leuteren ( en veilig in je kop blijven) dan in een pijnlijke stilte terechtkomen waar je geconfronteerd wordt met dat griezelige gevoel (brrrr). Daarom storten veel mensen ook juist met Kerst, snipperdagen en vakanties in. Dan zijn er geen afleidingsmanouvres meer en krijgen al die opgepotte en onderdrukte gevoelens ( die nooit vertrouwd werden) eindelijk de kans om zich over je uit te storten. Dat overleef je niet, als je niet meer kunt werken!
Toch zul je op een dag ontdekken dat de mensen die veel moeite doen, moeizaam door het leven gaan, terwijl anderen die zich niet druk maken dikwijls slagen. Zodra je dus de neiging voelt opkomen om ergens iets aan te doen, ga dan onmiddelijk rustig zitten, haal diep adem, ontspan, en wacht tot die neiging voorbij is. Ons gevoel vertelt ons altijd luid en duidelijk of we iets leuk vinden of niet. Als je iets doet wat jou echt inspireert, heb je mateloze energie, ben je niet moe te krijgen, voel je je opgewekt en alles lukt zowaar – zonder dat het je ene moer uitmaakt of het succes heeft. De befaamde overheden en instanties willen het liefst jouw hele leven in uitgestippelde banen leiden. Bijna niemand heeft het over “leuke” banen of een heerlijk leven. Geen wonder dat meer dan 65% van de werknemers in ons land aan stress lijdt! We hebben helaas van onze ouders, leraren, bedrijven en overheid geleerd dat datgene wat je leuk vindt, dus niet kan.
Plannen ( die meestal trouwens niet tot uitvoering worden gebracht – daarom zijn het ook plannen) komen altijd voort uit het verleden. Het verleden bestaat uit alles wat je geleerd hebt en dus al weet. Een plan is dus: het krampachtig vasthouden aan het verleden. We dienen immers “realistisch “(getver, dat woord!) te zijn en uit te gaan van onze ervaringen, de haalbaarheid, en de beschikbare mogelijkheden …. alsof wij die zouden kunnen voorzien…. Een plan is een vrijwillige beperking van je eigen oneindige mogelijkheden. Alles wat niet volgens “plan” verloopt is “fout”. Als je dus nooit meer fouten wilt maken in je leven, hou dan meteen op met het maken van plannen. Je gevoel liegt echt nooit. De rede ( oftewel het door je ouders en school geinstalleerde denken) houdt je voortdurend voor de gek en is derhalve behoorlijk on-redelijk. Je gevoel is de enige graadmeter die niet liegt en die je ook niet voor de gek kunt houden ( al doen Mammon, het woord “zekerheid” en het grote Consumeren nog zo hun best je een beentje te lichten). Als jij iets heerlijk vindt om te doen, opwindend, inspirerend en meeslepend, dan maakt het nauwelijks uit wat het is, wat anderen erover denken en of het wel of niet haalbaar is. Want kijk eens eerlijk : er zijn nogal wat mensen die van hun vervelende bestaan of “drukke baan” `s avonds zo moe zijn, dat ze verder niets meer aan hun dag hebben ( behalve dan die eeuwige TV). Ze leven dus nauwelijks, ondanks al het geld. Sneu he..
Ik durf het nog sterker te maken: als jij serieus iets durft te wensen en net doet/denkt/handelt alsof die wens al is uitgekomen, dan zal alles en iedereen je steunen, zonder dat je er ook maar iets voor hoeft te organiseren. Dus eerst geloven, dan zien – niet andersom. Vanaf het moment dat je heel eigenwijs je eigen focus als uitgangspunt neemt, begint alles te veranderen, en valt alles op z`n plaats. Waarbij je je huidige situatie echter onvoorwaardelijk accepteert. Eerst vrede sluiten met waar je nu bent. Je kunt niet net doen alsof je je huidige toestand accepteert om er stiekem toch vanaf te willen. Wanneer je namelijk gaat forceren of vechten, dan trekt die oerkracht zich terug. Alle Oosterse vechtsporten zijn op deze moeiteloze kracht gebaseerd. Het hele universum bestaat namelijk alleen maar uit liefde, oftewel een onvoorwaardelijk steunende energie ( nee, ik ben niet zweverig aan het worden, en heb ook geen ambitie-tot-goeroe).. Liefde staat boven alle emoties – het is een permanente kracht. Alles wat we om ons heen zien en voelen is een uitdrukking van die liefde, die energie.
Je lichaam kent geen enkel onderscheid tussen haat en liefde. In de psychologie is het allang bekend dat haat en liefde exact hetzelfde lichamelijke proces zijn ( hee – dus toch een wetenschappelijke onderbouwing voor m`n stelling dat het tegenovergestelde van liefde niet haat is, maar “onverschilligheid”!). Het is enkel ons intellect die deze twee anders noemt en derhalve anders reageert. Haat en liefde zijn voor het lichaam precies dezelfde ondeelbare energie. Als iemand zich in jouw ogen volkomen irritant gedraagt, dan is dat zijn of haar verwrongen manier van liefde geven. Als je (ver-)oordeelt, heb je er alleen maar jezelf mee. Terwijl ons leven op den duur pas een stuk makkelijker wordt wanneer we oncomfortabele gevoelens in ons eigen lichaam durven accepteren in plaats van anderen er de schuld van te blijven geven. Lees maar eens het boek “Erewhon”van Samuel Butler – waarin hij een maatschappij beschrijft waarin misdadigers naar een ziekenhuis gaan, en zieken naar de gevangenis… Als jij ook maar iets of iemand pijn doet, verwring je de liefdesenergie, en draag je zelf de consequenties. Dat voelt altijd zeer verwrongen en oncomfortabel. Ook mensen die wij misdadigers noemen, blijven voortdurend pijn voelen, totdat ze hun liefdeloze handelingen en gedachten vervangen door liefdevolle. Dat kunnen ze alleen maar zelf doen. Als we leren te vergeven – ook onszelf – verandert de kwaliteit van ons leven dramatisch. Het woord “crisis” betekent oorspronkelijk: “ik beslis” , of “proces van verheldering”.

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Spiegelogie, deel 5, wordt vervolgd…

  1. Weer een heerlijke pittige blog, dicht tegen het boeddhisme aan. Ik blijf me echter afvragen waar jouw gevoel in deze blog is, dat zou het nog interessanter en verbindender maken voor je lezerspubliek en tevens je wijze uitspraken kunnen benadrukken of laten zien dat eventuele ‘fouten’ menselijk zijn en dus van te leren. Desalniettemin ben ik het met de strekking eens en denk nog eens aan good old Kris K (in how to beat the devil).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s