Spiegelogie deel 4, wordt vervolgd

Ik blijf maar over baby`s en kinderen schrijven , weet je waarom? Omdat zij mijn grote voorbeeld zijn, mijn idolen; ik ben volkomen onvoorwaardelijk toegewijd fan van alle kinderen . Waarom? Bij kinderen stromen de pure emoties er nog volop en ongegeneerd uit, heerlijk.  Emoties zijn niets anders dan het functioneren van onze organen zegt de Chinese geneeskunde ( de oudste ter wereld). Wanneer je melancholisch of verdrietig bent, komt dat door de longen die aangeven dat je de boel blokkeert. Je bent namelijk moedig als ze goed kunnen functioneren. Angst heeft met geblokkeerde nieren te maken. Teveel sombere gedachten, je zorgen maken en alles onder controle willen hebben, betekent dat de maag op slot zit . Je bent open en flexibel als je maag zijn gang mag gaan.
Onze moderne artsen vinden dit allemaal belachelijk. Voor hen zijn de longen een blaasbalg en het hart alleen maar een pomp. Een traditionele Chinese arts hoefde alleen maar naar je gedrag te kijken om te weten wat er aan de hand was. Het heeft eeuwen perfect geklopt. Maar wij, “ubermenschen ” uit het Westen, vinden het van bijgeloof getuigen dat vriendelijkheid of woede, irritatie, boosheid en workaholisme worden veroorzaakt door de lever. De lever kan bijvoorbeeld spanning vasthouden. Als daar teveel spanning ontstaat, wordt het automatisch afgevoerd. Dat noemen wij dan agressie of woede. En woede is slecht ( vinden wij). Afgekeurd! We maken onze kinderen duidelijk dat ze niet “agressief” mogen zijn. Ze moeten dat gevoel koste wat het kost onderdrukken. Omdat ze aardig gevonden willen worden, zullen ze derhalve hun uiterste best doen om hun lever te blokkeren. Daarom kan de spanning niet meer weg en wordt opgepot, tot er gevaarlijk veel druk ontstaat. Het lichaam moet iets verzinnen om er van af te komen. De hersens projecteren daarom iets waar het kind “kwaad” op kan worden, het maakt niet uit wat. Degene die bij hem is ( de “spiegel” waarin hij zichzelf dus ziet) steekt haar tong naar hem uit, waarop hij haar een flinke mep verkoopt. Weg spanning. Maar dit gedrag wordt ook afgekeurd, dus gaat het kind met hernieuwde kracht z`n lever blokkeren. Oefening baart kunst en hij ziet kans om nog meer spanning op te slaan. Als die eenmaal naar buiten komt, kunnen er ongelukken gebeuren…
Normaal wordt leverspanning bij kinderen meteen afgevoerd en is het een automatisch proces dat nooit erg hoog kan oplopen, daar zorgt het lichaam wel voor. In Italie heb je het ene moment ruzie en het volgende moment drink je weer gezellig een glaasje wijn. Niets aan de hand, het hoort erbij. Daar ben je vrienden voor, zeggen ze daar. In onze cultuur komt het regelmatig voor dat vrienden elkaar jarenlang ontlopen na 1 fikse ruzie, zo sterk hebben wij agressie/boosheid veroordeeld en zijn we er bang voor gemaakt. Als wij een bepaald proces in ons lichaam “woede” noemen, dan heet dat “oordelen”. We hebben zelfs ons lichaam als “een ander” leren zien. We zeggen bijvoorbeeld: “ik heb last van mijn maag” . Alsof de maag niets met mijn ik te maken heeft. Waarschijnlijk heeft de maag juist last van mij! Zo zijn er ontelbare combinaties mogelijk en geen emotie is hetzelfde. Ze horen te stromen. De stagnatie begint als wij een “gedachte” aan een “emotie” vastkoppelen. Ineens stopt daardoor de stroom en ontstaat er een blokkade. Ons lichaam is namelijk een onafgebroken stroom energie. Het lijkt misschien op een redelijk stabiel bouwwerk, maar dat is het niet. Iedere paar minuten hebben we een nieuwe maagwandbekleding. Iedere tien dagen hebben we compleet nieuw bloed. Om de zoveel jaar hebben we een nieuw skelet. Om de zeven jaar zijn we compleet vernieuwd. Ons lichaam is dus meer een rivier dan een bouwwerk. Een gezond lichaam hoort ongeremd te stromen.
Stel dat jij de pest aan mij hebt; dat is geen prettig gevoel. Jij hebt een onprettig gevoel, maar je vindt dat dat door mij komt. Omdat ik zo`n kutwijf ben. In feite heb je jezelf machteloos gemaakt. Je hebt jouw macht aan mij gegeven. Want pas als ik me anders ga gedragen, of met mijn drie dochters uit jouw leven verdwijn, kun jij je weer prettig gaan voelen. Je bent ervan overtuigd dat jij jezelf niet dat vervelende gevoel geeft, maar ik. Sterker nog: je bent met huid en haar aan mij overgeleverd. Een slachtoffer. Jouw wel en wee hangt volkomen af van mijn gedrag. Jij hebt die “kutwijf”-gedachte en dat vervelende gevoel aan elkaar gekoppeld, waardoor er een blokkade ontstaat die de energiestroom stopt. Blokkades voelen niet prettig. Het lichaam wil ze niet, en blijft je ertegen waarschuwen. Dus geef jij mij de schuld van dat alarmsignaal. Voor de rest van je leven. Dit is een proces wat bij jou van binnen plaatsvindt. Jij doet het. Toch blijf je nog steeds naar een ander wijzen. Je doet net of je machteloos bent. Je speelt voor slachtoffer en je hebt niet eens in de gaten dat je woedend de schuld geeft aan de film die je zelf om je heen projecteert.
Als opvoeders hebben we zo`n achttien jaar nodig om een kind zover te krijgen dat hij geheel vrijwillig zijn lichaamsprocessen ontkent en onderdrukt. Dan pas is hij “klaar voor de maatschappij” of ( nog beter:) het bedrijfsleven. Om dat te bereiken hebben ouders, overheden en scholen een uitgekookte truc bedacht. Als wij “stout” zijn, worden zij kwaad. Of nog gemener: bedroefd. We worden ervan doordrongen dat we de ander een vervelend gevoel kunnen bezorgen. Dat wij verantwoordelijk zijn voor hoe de ander zich voelt. Dat papa en mama zich afschuwelijk voelen door mij. We ervaren onze emoties niet meer hier in ons lichaam, maar daar bij de ander, die ons ergert. Het is zijn of haar schuld, wij kunnen er niets aan doen – dan had ze haar tong maar niet moeten uitsteken.
Nu even ontkoppelen…. jij hebt een vervelend gevoel, noemt dat “kutwijf” , en geeft mij de schuld. Onmiddelijk begin je mij als een kutwijf te zien. Zo werkt perceptie nu eenmaal. Waar je je aandacht op richt, groeit. Je hebt die koppeling zelf gemaakt en de blokkade in je eigen lichaam veroorzaakt. Daar heb ik niets mee te maken en sta ik zelfs helemaal buiten. Jij doet dat jezelf aan. Sterker nog: daar heb je mij niet eens voor nodig. Zelfs als ik allang weer weg ben, hoef je maar aan mij te denken en krijg jij het “kutwijf”-gevoel er automatisch bij. Op school wordt dit koppelingssysteem ook volop gebruikt. Als de juf mij een 4 geeft voel ik mij vervelend; als ik een 8 krijg, voel ik me stukken beter. Vanaf het moment dat wij die koppeling tussen een cijfer en een gevoel maken vindt de blokkade plaats en zullen we voor de rest van ons leven in de put zitten wanneer we een 2 krijgen. Je ziet, we worden als hondjes getraind; je hoeft maar een cijfer te roepen en we beginnen met onze staart te kwispelen of laten de kop hangen. Vanaf het moment dat een bepaald gevoel een “slechte” naam gekregen heeft, proberen we het te vermijden of te onderdrukken. We kunnen ons pas veilig voelen als de vijand verslagen is, terwijl we enkel onszelf verslaan. Zolang we het buiten onszelf blijven zoeken, hebben we niet eens in de gaten dat we daardoor verslagen worden. Dan moet er ineens zoveel gebeuren voordat we ons goed mogen voelen: rijk worden, uitblinken in sport, aanzien verwerven, bepaalde producten kopen.. Op die manier laten we ons effectief manipuleren, zoals een landheer zijn slaaf manipuleert. Zolang we ons gevoel blijven onderdrukken wordt het alarm steeds luider en hinderlijker. Bij iedereen zal het zich op een andere manier manifesteren: drukdrukdruk, stress, ziektes, slapeloosheid.. Zolang we niet willen luisteren, worden de waarschuwingen sterker. Meestal wachten we tot we met de rug tegen de muur staan, voordat we eindelijk meegeven. Ons lichaam is nu eenmaal sterker dan wat voor idee of verhaal dan ook. Je kunt net zo goed proberen de vloed te stoppen of onze planeet in een andere baan te brengen. Je verliest het altijd.
Op deze manier verdwijnt de flexibiliteit van kinderen; ze leren dat ze steeds meer “zeker weten”. En op den duur kan niemand ons nog iets vertellen, alles is ons duidelijk en we worden van die verstarde en stijve mensen die alles beter weten, met oogkleppen op. Met de ouderdom ( of de midlifecrisis) komen niet zozeer de gebreken, maar wordt het alarmsignaal oorverdovend. We noemen dat “ziek worden”. In de psychologie is het bekend dat een patient met woedeaanvallen eigenlijk alleen maar geholpen kan worden als hij zich op zulke dergelijke momenten uitsluitend concentreert op het gevoel in zijn lichaam. Zodra deze personen in staat zijn om zich heel even op het fysieke gevoel in hun lichaam te concentreren, is de woede op slag verdwenen. Dikwijls kan hij of zij zich niet eens meer herinneren waarom hij/zij nu zo woedend was…. wordt vervolgd.

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Spiegelogie deel 4, wordt vervolgd

  1. Leuke interessante blog, maar bevat helaas niet veel nieuws voor mij als kwart-Chinese magnetiseur

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s